Таццяна Цішкевіч: «Улады толькі мацуюць нашу салідарнасць і рашучасць»
- 16.04.2008, 9:57
Сярод удзельнікаў "Працэсу 14-ці", што паўстануць сёння перад судом Цэнтральнага раёну Менску - актывістка грамадзянскай кампаніі "Еўрапейская Беларусь" Таццяна Цішкевіч.
Таццяна вучылася ў Беларускім універсітэце фізкультуры на факультэце спартовых гульняў па спецыяльнасці "Конны спорт"; была выключана адтуль за грамадскую актыўнасць. У дэмакратычным руху з пачатку 2007 году. Некалькі разоў актывістку ў дні вулічных акцыяў збівалі супрацоўнікі АМАПу. Сёння Таццяна адказвае на пытанні сайту www.ucpb.org.
- Чаму ты абрала менавіта гэтую спецыяльнасць? Лібіш коняў? Што даюць табе зносіны з гэтымі жывёламі? Якая гісторыя зносінаў з конямі запомнілася табе больш за ўсё, каб яе хацелася пераказаць сябрам?
- Конны спорт развівае адвагу, рашучасць, скіраванасць і цягавітасць. Для мяне конь - гэта не жывёла, гэта сябра. Конь мае свой характар і тэмперамент, як і чалавек. Зносіны з гэтым сябрам даюць моцны станоўчы зарад энергіі, радасць, шчасце, любоў, гонар, разуменне, адрэналін... можна доўга пералічваць.
Цікавых і смешных здарэнняў вельмі шмат. Можна доўга распавядаць, як файна скакаць у полі навыперадкі, конна паплаваць улетку, пайсці ў шматдзённы паход на конях. Лепш, вядома, гэта ўсё паспытаць самім. Былі і невялікія праблемы. Аднойчы конь наступіў мне на нагу так, што давялося некалькі тыдняў хадзіць у гіпсе. Але ж у любым спорце свая рызыка.
- "На кані" - для цябе гэта сімвалізуе волю? Што ўвогуле для цябе воля?
- Воля - гэта ў тым ліку і тое, што пералічана вышэй. Гэта тыя эмоцыі, якія я маю ад свайго спорту. Але таксама гэта ўсё маё жыццё - сябры, удзел у кампаніі "Джынс за Свабоду", усведамленне таго, што магу наблізіць еўрапейскую будучыню нашай краіны. Бо воля - гэта калі не ты залежыш ад знешніх абставінаў, а, наадварот, калі ты можаш уплываць на іх.
- Пасля акцыяў, у якіх ты брала ўдзел, ты трапляла то ў лякарні, то "на суткі" адміністрацыйнага арышту. Твае сябры пэўна не раз у цябе пыталіся: "Навошта ты ідзеш на акцыі, якія нічога не змяняюць, і вынік якіх загадзя зразумелы?"
- Далёка не кожная акцыя, у якой я ўдзельнічала, сканчалася лякарняй ці суткамі. А калі ўсё ж такое адбываецца, - што зробіш? Не адыходзіць жа!
Пытанняў кшталту "Навошта ты ідзеш на акцыі?", мае сябры мне не задаюць, бо разумеюць, што толькі вулічны супраціў можа прынесці змены і волю. Пасля ўдзелу ў некалькіх акцыях чалавек робіцца больш упэўненым, рашучым і адважным. Ён разумее, што за справядлівасць трэба змагацца і часам ахвяраваць пэўнымі рэчамі. Галоўнае, чалавек разумее, што ён не адзін, што яго не кінуць у цяжкай сітуацыі. А салідарнасць вельмі важная ў нашай барацьбе, гэта тое, без чаго не будзе перамогі.
- Чаму цябе выключылі з інстытуту фізкультуры? Якія былі сапраўдныя прычыны, і якую фармальную нагоду знайшло кіраўніцтва тваёй ВНУ? Твае аднагрупнікі не спрабавалі цябе абараніць? Сярод іх ты не пачувалася белай варонай?
- З БДУФК мяне адлічылі 21 студзеня гэтага году. Першая фармулёўка адлічэння: "Няўчасная аплата". Потым перадумалі. Выявілася, што кіраўніцтва забыла прачытаць маю дамову з універсітэтам пра платнае навучанне, якая была парушана пры адлічэнні. У лютым склікалі камісію, параіліся і вырашылі, што трэба змяніць фармулёўку адлічэння. Зараз я адлічана згодна з правіламі ўнутранага распарадку за "адміністрацыйныя парушэнні, скіраваныя супраць грамадскага парадку і маральнасці".
Калі мяне адлічвалі, пакуль я знаходзілася на Акрэсціна, маім аднагрупнікам нічога не казалі пра гэтыа, а толькі бегалі з заклапочанымі тварамі па ўніверы, удаючы, што шукаюць мяне, распытваючы ўсіх, куды я знікла, хоць на пары не прыходзіла палова студэнтаў, і нікога гэта не хвалявала.
Белай варонай я сябе нідзе не адчуваю. Прынамсі, доўга.
- Як ты прыйшла ў дэмакратычны рух? Любоў да Беларусі, жаданне знайсці аднадумцаў, спроба самавыявіцца і самасцвярдзіцца? Альбо ўсё ж такі іншыя матывы? Як паставіліся да гэтага твае бацькі?
- У дэмакратычны рух я прыйшла праз знаёмства з цікавымі, вясёлымі і пазітыўнымі людзьмі. Гэта былі актывісты "Джынс за Свабоду!". Яны і дапамаглі мне зразумець і ўсвядоміць усю сітуацыю, у якой апынулася наша краіна. Я, вядома, ніколі не была прыхільніцай уладаў, але раней я нават не падазравала, што ў нас здзяйсняецца такое беззаконне, вэрхал і самаўпраўнасць.
Бацькі, мякка кажучы, не падтрымліваюць маіх перакананняў. У іх застаўся савецкі менталітэт. Без падтрымкі бацькоў вельмі цяжка. Асабліва падчас затрыманняў, "сутак", судоў, адлічэння.
Сваёй маму я ўжо запрасіла на суд 16-га - і пачула адказ: "Няма чаго мне болей рабіць! Не збіраюся з-за дзіцяці па судах цягацца!" Як заўжды...