Foreign Policy: Момант «завершанай місіі» Уладзіміра Пуціна

• 7.02.2018, 21:46

Масква паняцця не мае, як эфектыўна згарнуць сваю працяглую вайсковую авантуру ў Сірыі.

Расейскі ўрад абвясціў Кангрэс сірыйскага нацыянальнага дыялогу, праведзены ім на мінулым тыдні ў Сочы, пераломным момантам у сірыйскім канфлікце. На саміце ўпершыню мусілі сабрацца пад адным дахам сірыйскі ўрад, апазіцыя і курдскія партыі. Ён павінен быў апраўдаць з палітычнага пункту гледжання абвяшчэнне расейскім прэзідэнтам Уладзімірам Пуціным перамогі ў Сірыі ў снежні, піша канадскі аналітык Ніл Хоер, які спецыялізуецца на сірыйскім канфлікце, у артыкуле для Foreign Policy (пераклад - inopressa.ru).

«Паводле гэтых стандартаў дыялог стаў недвухсэнсоўным правалам. Замест таго каб зацвердзіць статус Расеі як новай сілы на Блізкім Усходзе, што «сарвала планы» ЗША ў Сірыі, цяпер, калі Пуцін гатовы «кіраваць Блізкім Усходам», Кангрэс сірыйскага нацыянальнага дыялогу паказаў, што Масква паняцці не мае, як эфектыўна згарнуць сваю працяглую вайсковую авантуру», - гаворыцца ў артыкуле.

Мэты Расеі на саміце, тым не менш, былі далёка прасунутыя. Яна планавала кіраваць стварэннем адзінай нацыянальнай арміі і ўрада, адзначае аўтар. «Прынамсі, Масква спадзявалася дамовіцца аб правядзенні агульнадзяржаўных выбараў пад наглядам ААН, якія б надалі легітымнасці сірыйскаму лідару і дазволілі б Крамлю эфектыўна падрыхтавацца да выхаду з канфлікту», - разважае ён.

«Саміт павінен быў адзначыць першыя афіцыйныя перамовы паміж курдскімі паўстанцамі і сірыйскім урадам - стаць свайго роду «першым выхадам у свет» курдаў на міжнароднай сцэне», - адзначае Хоер. Каб забяспечыць іх удзел, Расеі давялося на працягу некалькіх месяцаў весці перамовы з Турцыяй. Аднак турэцкі наступ на анклаў Афрын у Сірыі, які ўтрымлівалі курды, фактычна гарантаваў адсутнасць курдскай дэлегацыі, гаворыцца ў артыкуле.

З улікам таго, што надзеі на ўдзел курдаў не апраўдаліся, усе спадзяванні поспеху канферэнцыі грунтавалася на прысутнасці сірыйскай апазіцыі. На практыцы гэта азначала Вышэйшую камісію па перамовах, мяркуе аўтар. «Зрэшты, у канчатковым выніку, гэтая арганізацыя ў цэлым таксама наважыла байкатаваць перамовы», - піша ён.

Хоер адзначае, што на гэтым фоне шматлікія прадстаўнікі прэсы практычна былі пазбаўленыя доступу да якой-небудзь інфармацыі. «Нам амаль не паказалі нічога ўласна з канферэнцыі: экраны, усталяваныя ў прэс-цэнтры, мабыць, для трансляцыі пасяджэнняў, былі выключаны пасля ўступных прамоў», - піша ён.

На працягу дня выступленні расейскіх аналітыкаў і навукоўцаў пачалі больш адпавядаць рэалістычным вынікам канферэнцыі, адзначае аўтар. Віталь Навумкін, вядучы расейскі экспэрт па Блізкім Усходзе, паведаміў, што ідуць значныя дыскусіі аб змяненні афіцыйнай назвы Сірыі (меркавана, аб выключэнні словы «арабская» з «Сірыйская Арабская Рэспубліка», што з'яўляецца прычынай рознагалоссяў з курдамі) і яе сцяга. Але на пытанне, чым гэтая канферэнцыя адрозніваецца ад перамоў, якія ідуць у Жэневе, ён адказаў, што мэтай кангрэса ў Сочы было проста «прапрацаваць» задачы для жэнеўскага працэсу. З боку расейскіх аналітыкаў прагучалі намёкі на тое, што рэальныя дамоўленасці сочынскай канферэнцыі былі ўжо ўзгодненыя загадзя, і яны будуць абвешчаныя пазней.

Найбольш значным вынікам кангрэсу, што быў расхвалены Крамлём, была дэманстрацыя таго, што Масква цалкам не гатовая развязваць глыбінныя канфлікты ў Сірыі і прымусіць усіх іх удзельнікаў сесці за стол перамоў. Абмежаванасць уплыву Расеі ў Сірыі выйшла на паверхню ў Сочы, з тым трагічным, але чаканым вынікам, што вайна будзе працягвацца, як і ў папярэднія сем гадоў, заключае Хоер.