«Быў на ўсіх акцыях, але мяне ні разу не затрымалі»
- 7.01.2022, 20:54
Беларусы аб тым, што пазітыўнае адбылося з імі ў 2021-м.
Калі zerkalo.io спытала ў чытачоў, што добрага з імі адбылося ў 2021-м, то здзівілася ад колькасці водгукаў. «Так, добра», - засумняваецеся вы. «Сядайце ямчэй, - скажам мы. - Вось ён тэкст, у існаванне якога, здавалася б, складана паверыць». Але на Каляды магчыма ўсё.
Знайсці ў 2021-м добрае было няпроста, але беларусы імкнуліся. Адзін з іх напісаў: «Я быў на ўсіх акцыях і дваровых маршах, але мяне ні разу не затрымалі. Наогул :)». «А ў нас з'явілася другая котка, - пахвалілася мянчанка Кацярына. - Малую мы назвалі ў гонар вельмі папулярнага ў лістападзе 2020 года алкаголю, скарочана проста Мася». Чытачкі Валерыя і Вольга паведамілі, што выйшлі замуж за замежнікаў, а мянчанка Арына «знайшла каханне ўсяго жыцця» ў Беларусі. Яе маладога чалавека клічуць Аляксей. Пара пазнаёмілася ў інтэрнэце.
- Неяк праглядаючы анкеты, я звярнула ўвагу на хлопца, у якога ў графе «месца працы» было пазначана тое ж прадпрыемства, што і ў мяне. Вырашыла яму напісаць, спытаць, з якога ён падраздзялення. Выявілася, ён яшчэ толькі збіраўся да нас уладкоўвацца, - успамінае Арына. - Мы працягнулі перапісвацца. Лёша настолькі спадабаўся мне ў камунікацыі, што, калі праз тыдзень ён запрасіў мяне на спатканне, я адразу пагадзілася. Гэта было каханне з першага погляду. Мы гулялі ў Кіеўскім скверы да позняй ночы - і з таго часу ўжо паўгода няма і дня, каб мы не бачыліся.
Аляксей усё ж уладкаваўся на завод, дзе працуе Арына. Працуюць яны ў розных падраздзяленнях і ў супрацьлеглых частках прадпрыемства. Затое абедаюць заўсёды разам.
— Часам ён прыходзіць да мяне з сабою ў кабінет, часам я да яго, — кажа Арына. - А яшчэ мы пражылі неверагоднае лета: мы разам ездзілі ў санаторый, хадзілі на яхце, адпачывалі кампаніямі на лецішчы, святкавалі дні нараджэння.
- А замуж ён вам пакуль не прапанаваў?
- Пакуль не, але ў прынцыпе, я буду не супраць, - усміхаецца дзяўчына.
«Сыходзіць у нікуды было складана. Да таго ж, на мне „павісаў“ велізарны абавязак за вучобу»
У 2021-м, асабліва апошнія месяцы года, чытачы нярэдка пісалі пра масавыя звальненні. «Чысткі за палітыку» закранулі транспарт, прамысловасць і іншыя сферы. Арганізацыю ў райцэнтры, дзе сем гадоў працаваў Аляксей, гэта таксама закранула. Новую працу малады чалавек знайшоў у Менску, так што змяніць яму прыйшлося і месца жыхарства.
— Цяпер я супрацоўнік расейскай кампаніі, — коратка расказвае ён. - Так супала, што праз два месяцы пасля таго, як я да іх уладкаваўся, у фірмы быў карпаратыў у Маскве. Мяне таксама запрасілі, аплацілі квіткі і пражыванне. Так у 2021-м здзейснілася мая простая мара дзяцінства - палётаць на самалёце.
Наважылася рэалізаваць сваю мару, а дакладней жаданне, і Варвара. Мянчанка «дазволіла сабе змяніць жыццё і атрымліваць асалоду ад яго».
- Я вучылася па мэтавым. Улетку 2020-га скончыла ўніверсітэт і павінна была пяць гадоў адпрацаваць па размеркаванні. З Менска мяне накіравалі ў невялікае мястэчка Ашмяны, - уводзіць у курс справы дзяўчына. - Яшчэ ў сярэдзіне вучобы я разумела: прафесія, якую выбрала, мне не вельмі падыходзіць. Калі перайшла ад тэорыі да практыкі, на працу сталі сыходзіць усе сілы, пачаліся праблемы са здароўем. Я задумалася: трэба нешта мяняць. Гэтае рашэнне далося нялёгка, сыходзіць у нікуды было складана. Да таго ж на мне «павісаў» велізарны абавязак за вучобу.
Калі падзялілася сваёй ідэяй з роднымі, успамінае Варвара, тата адразу сказаў: «Лепш працуй, у цябе ёсць стабільны заробак, перспектывы». Але пазней падтрымаў і дапамог з аплатай. А далей усё склалася само сабой.
- Улетку мне патэлефанавалі са студыі, дзе я як кліент займалася расцяжкай, - кажа суразмоўца. - Сказалі, што ў мяне ёсць усе дадзеныя, каб стаць трэнерам, і пацікавіліся, ці цікавая мне такая вакансія. Вось ужо паўгода я працую інструктарам па стрэчынгу. І мне гэта вельмі падабаецца.
«На другі ці трэці дзень маці сказала, што сама дайшла ад ложка да акна. Гэта была радасць»
Вольга сёлета стала мамай - у яе нарадзілася другая дачка. А яшчэ восенню мянчанка вельмі перажывала за сваю маці: у 61 год жанчына цяжка перанесла каранавірус.
- Спачатку ўсё ішло стандартна - тэмпература, кашаль. Потым стан пагаршаўся. Маму шпіталізавалі, а праз тыдзень перавялі ў рэанімацыю, - успамінае Вольга няпростыя для іх сям'і моманты. - Амаль два тыдні яна праляжала на кіслародзе. Увесь гэты час лекары кожны дзень паўтаралі: «Стан стабільна цяжкі». Часам дактары казалі пра невялікія паляпшэнні, але ўжо на заўтра маме магло стаць горш. Усё было як на арэлях. А потым я неяк патэлефанавала, папрасіла пагаварыць з доктарам, а мне сказалі: «Набірайце ў іншае аддзяленне, вашу маму сёння перавялі».
Пачалося няпростае аднаўленне. У мамы, працягвае Вольга, былі моцна пашкоджаныя лёгкія. Жанчына вельмі аслабла, ёй прыйшлося нанова вучыцца хадзіць.
- На другі ці трэці дзень яна мне патэлефанавала, сказала, што сама дайшла ад ложка да акна. Для мяне гэта была радасць, — расказвае субяседніца і ўспамінае адзін кранальны момант. - На 8 Сакавіка мама падарыла мне архідэю. У дзень, калі мама патрапіла ў рэанімацыю, расліна пусціла свой першы маленькі расточак - стрэлку, з якой потым з'яўляюцца кветкі. Тады я для сябе вырашыла: гэта знак, што з мамай усё будзе добра. Цяпер яна яшчэ аднаўляецца, але ў параўнанні з тым, якой выйшла з бальніцы, адчувае сябе добра.
«На лекі трэба 2,5 мільёны даляраў. Мы пакуль сабралі 22 тысячы»
А яшчэ ў няпростым 2021-м, застаўшыся без працы, балетмайстар Вікторыя паставіла свой першы спектакль. Дапамаглі ёй звольненыя акторы. Мянчук Аляксандр гэтым летам вырашыўся зняць дом за горадам, і яны з сям'ёй нават пасадзілі свой агарод. Кіроўца-дальнабойнік Зміцер у свае 40+ кінуў паліць і заняўся бегам. А берасцейка Ірына вось ужо другі год працягвае пісаць лісты і насіць перадачы для палітвязняў.
А яшчэ прыходзяць добрыя навіны ад тых беларусаў, якім з розных прычын давялося пакінуць краіну. Сярод іх Надзея і яе муж. «Цяпер мы з мужам жывём ля мора, - напісала Надзя. - Я знайшла тут новую цікавую працу. А муж пазбавіўся трывожнасці і пачаў спаць больш за дзве гадзіны».
Павел (імя зменена) аказаўся на новым месцы жыхарства яшчэ ў 2020-м, а сёлета адкрыў там сваю справу.
- На новым месцы я працаваў у фірме, якая займалася будаўніцтвам. Праз месяц восем зразумеў, магу ўсё гэта арганізаваць самастойна. Рызыкнуў - атрымалася, - кажа ён. - Цяпер у мяне каманда з сарака чалавек. Гэта беларусы, якія ў розныя часы, па розных прычынах апынуліся там жа, дзе і я. Калі я даведваўся, што камусьці з нашых патрэбная падтрымка, тэлефанаваў і прапаноўваў дапамогу.
Мянчанка Лізавета ў 2021-м годзе таксама пачала вялікую добрую справу. Яна стала валанцёрам. Маладая маці далучыліся да каманды людзей, якія збіраюць грошы Варвары Шаміч — дзяўчынцы з СМА.
- Інфармацыю аб зборы я ўбачыла Instagram. Я часта пералічваю грошы на дабрачыннасць, зрабіла так і на гэты раз. А потым заўважыла, што мама малой шукае памочнікаў, і адгукнулася, - кажа Лізавета. - Мы займаемся сацсеткамі. На лекі патрэбна 2,5 мільёна даляраў. Мы пакуль сабралі 22 тысячы. Кожны дзень у нас атрымліваецца павялічыць гэтую суму на дзве тысячы. І гэта набліжае дзіця да выратавання.
- Чаму вы вырашылі дапамагчы?
- Я сама стала мамай паўтара гады таму, а калі гэта адбываецца, у галаве нешта шчоўкае, і боль іншых дзяцей ты мацней прапускаеш праз сябе. Да таго ж, маю дачку таксама клічуць Варвара, - кажа Лізавета. — Мая бабуля мяне так навучыла: перавядзі каго-небудзь праз дарогу з думкай, што нехта перавядзе мяне. Магчыма, я гэта раблю з надзеяй, што, калі я апынуся ў бядзе, нехта таксама дапаможа і мне. Дабро вяртаецца.