«Крэмль прайграе вайну з НАТА за два дні»
- 14.09.2025, 15:20
Але правакацыі з боку РФ усё адно будуць.
Краіна-агрэсар Расія не плануе ўступаць у вайну з НАТА, нягледзячы на ракетна-дронавую атаку на тэрыторыю Польшчы, здзейсненую 10 верасня. Крэмль будзе працягваць падобныя правакацыі, кожны раз гуляючы з агнём, балансуючы на мяжы, але не пераступаючы яе. У Маскве цудоўна ўсведамляюць, што вайна з НАТА будзе азначаць ваеннае паражэнне Расіі за лічаныя дні. Нягледзячы на тое, што акупацыйная армія ва Украіне не дэманструе вялікіх поспехаў, гэтая вайна стала парадыгмай, сутнасцю і неад'емнай часткай пуцінскай Расіі, таму яна можа працягвацца яшчэ на працягу 2–3 гадоў.
Для сапраўднага прарыву армія РФ павінна ўтрая пераўзыходзіць цяперашнюю па колькасці, а таксама быць у разы лепш абсталяванай, чым цяпер. Для гэтага патрэбная, як мінімум, усеагульная мабілізацыя, але размовы пра гэта — не больш чым прапагандысцкія лозунгі. Крэмль на такі крок не пойдзе.
Такую думку ў эксклюзіўным інтэрв'ю OBOZ.UA выказаў антырасійскі актывіст, кіраўнік фонду «Стоп расійскі тэрар» (ЗША) Герман Абухаў.
– 10 верасня мы сталі сведкамі даволі знакавай сітуацыі: Расія запусціла дроны на тэрыторыю Польшчы, але пры гэтым рэакцыя НАТА была фактычна мінімальнай. Не быў задзейнічаны ні чацвёрты артыкул Статуту НАТА, ні тым больш пяты. У той жа час мы разумеем, хто такі Пуцін: ён ідзе наперад, калі яго не спыніць. Ці лічыце вы, што пасля такога ўдалага «тэсту» ён вырашыць прадпрыняць новыя крокі, яшчэ больш агрэсіўныя, у прыватнасці, у дачыненні да краін Еўрапейскага Саюза?
– Усё, што цяпер будуць рабіць Расія і Пуцін, калектыўны Пуцін, — гэта правакацыі, якія не дойдуць да рэальнай вайны з НАТА. Задача Масквы і Пуціна — пастаянна нерваваць суседнія краіны, Літву, Польшчу, Фінляндыю. Правакацыі будуць, але да нейкіх баявых дзеянняў не дойдзе. Гэта ўсіх будзе раздражняць, гэта ўсіх будзе напружваць. Гэта будзе як бальзам на душу расійскаму абывацелю, які зомбіраваны. Ён будзе рады, што, маўляў, мы цяпер можам і тое, і гэта.
Але і Пуцін, і яго «міністэрства вайны» цудоўна разумеюць, што яны прайграюць вайну з НАТА за два дні. Яму гэта зусім не цікава і не патрэбна. А да ядзернай вайны справа ніколі не дойдзе, бо гэта будзе азначаць канец Расіі. А Пуцін хоча жыць 150 гадоў або нават вечна. Я думаю, што разведка гэта разумее, але палітыкі паводзяць сябе крыху інакш.
– Але ж, па вялікім рахунку, ладзячы такія правакацыі і атакі, Пуцін гуляе з агнём. Зразумела, што Трамп рэагуе на такія дзеянні даволі дзіўна, але Еўразвяз — гэта іншая гісторыя. Калі гэтым разам атака на Польшчу сышла Пуціну з рук, гэта яшчэ не азначае, што наступная атака на якую-небудзь краіну НАТА гэтаксама сысці яму з рук.
– Усё гэта папярэдне ацэньваецца, усё прадказальна. Рызыкі пралічваюцца. Пуцін не пойдзе занадта далёка, ведаючы, што за гэтым можа паследаваць нейкі адказ — больш балючы, чым той, што быў. Але цяпер фактычна ніякага адказу няма, і гэта таксама было загадзя зразумела і прадказальна. Таму гэтыя залёты, прылёты без нейкіх разбурэнняў, без ахвяр… Гэта раздражняльнік.
Прыблізна тое самае адбываецца і ва Украіне, але з куды больш сумнымі вынікамі. Тут гінуць людзі, вялікія разбурэнні. Але Пуцін ужо не можа зрабіць нічога больш. Дакладней, яны ўсе не могуць. Яны разумеюць, што вайну прайгралі, але прызнацца ў гэтым не ў стане. Вайна для Расіі — гэта парадыгма. У Еўропе пакуль гэтага не разумеюць.
– Звярніце ўвагу, што акупацыйная армія практычна не прасоўваецца ва Украіне або прасоўваецца на мінімальныя дыстанцыі. Нягледзячы на ўсё гэтае надуванне шчок, па факце нічога не выходзіць. У чым, на вашу думку, галоўная прычына?
– Прычына ў тым, што эканоміка не дазваляе, рэсурсы не дазваляюць Расіі рабіць нешта такое, прадпрымаць крокі, якія могуць стаць прарыўнымі. Гэта значыць, колькасць арміі павінна быць утрая большая, чым цяпер. А гэта азначае, што патрэбна мабілізацыя. Акрамя таго, армію трэба забяспечыць, апрануць, накарміць. І кінуць, ужо не ведаю колькі, трупаў на ўсе напрамкі. То бок рэальнай сілы ў Расіі няма. У Украіны таксама асабліва няма. Адсюль і парытэт.
– Адразу пасля атакі на Польшчу Дугін заявіў, што гэта выдатны момант для татальнай мабілізацыі ў Расіі. Ці дапускаеце вы такі варыянт развіцця падзей?
– Я думаю, што Дугін разам з Салаўёвым і іншымі могуць гаварыць усё, што заўгодна, але гэта мыльныя пузыры, якія лопаюцца, разлічаныя на прапаганду, на ўжо абалваненых людзей. Хутчэй за ўсё ніякай мабілізацыі не будзе. Так, будзе нейкая скрытая мабілізацыя, якая фактычна ідзе пастаянна.
Трэба рыхтавацца да таго, што, калі нічога не зменіцца ў Еўропе і ва Украіне, вайна будзе працягвацца яшчэ 2–3 гады. Бо гэта выгадна Пуціну, выгадна яго атачэнню. Яны ўжо не могуць жыць без вайны. Уся краіна пастаўленая на ваенныя рэйкі.
Пакуль Еўропа не пачне гаварыць пра неанацызм у Расіі, нічога не будзе. Гэты яд ужо пранік, ён ужо ў галовах еўрапейскіх абывацеляў. Гэтая прапаганда працуе, а Кіеў пакуль практычна нічога не робіць, каб яе нейтралізаваць. Вось у гэтым вялікая праблема, бо з гэтага ўсё пачынаецца.
– Сапраўды, гэта парадокс. Нам ва Украіне здаецца відавочным, дзе дабро, а дзе зло, хто злачынец, а хто ахвяра. Але аказваецца, што ў Еўропе гэта не настолькі відавочна, бо людзі паддаюцца крэмлёўскай прапагандзе.
– Таму так важна даносіць інфармацыю і да людзей, і да палітыкаў. Калі вы, дапусцім, ведаеце, што гэты чалавек забойца, ён кагосьці застрэліў, але ў вас няма доказаў, няма прылады злачынства, няма кулі, няма рэвальвера, асудзіць яго немагчыма. Прынамсі ў дэмакратычнай краіне. Але я не стомлюся паўтараць, што яшчэ дзесяць гадоў таму ў Расіі замацаваўся неанацызм. Пакуль гэта адмаўляецца, але гэта якраз тая «куля» і той «пісталет», з якога быў зроблены «стрэл».
Я думаю, што калі-небудзь на Захадзе гэта зразумеюць. Але для аднаго чалавека гэта даволі складаная задача, яна патрабуе шмат часу.
– А як жа расійская апазіцыя? Час ад часу арганізуюцца нейкія апазіцыйныя сустрэчы, форумы і гэтак далей. Паводле вашых ацэнак, ці здольная расійская апазіцыя на штосьці? Ці ўжо не?
– Не, гэта не тая апазіцыя, на якую можна разлічваць. Бо яе задача, хутчэй, так бы мовіць, нейкі заробак на сваёй дзейнасці. Та ж удава Навальнага і іншыя. Нават тыя, каго абмянялі. Сярод іх ёсць «кансервы», якія прынеслі больш шкоды апазіцыі ў самой Расіі, знаходзячыся там, чым карысці. Мне нават не хочацца гаварыць пра расійскую апазіцыю.
Калі мяне пачалі называць расійскім апазіцыянерам, я быў супраць, бо я ніякага дачынення да гэтага не маю. Я антырасійскі актывіст. І не трэба блытаць мяне з тым, да чаго я не маю дачынення.
Таму ні на якія форумы, ні на якія тусоўкі я, нават калі запросяць, не пайду. Гэта не тая апазіцыя, якая існавала за часоў нацысцкай Германіі, калі антыфашысты з'ехалі ў Брытанію, у Швецыю, дзе вялі актыўную дзейнасць. Гэта не тое.
Таму разлічваць на яе не трэба. Трэба, хутчэй, разлічваць на актывістаў заходніх краін — Германіі, Брытаніі, ЗША, — якія могуць паўплываць на сваіх палітыкаў. А што можа расійская апазіцыя? Яны не грамадзяне. Неабходна, каб гэта зыходзіла ад грамадзян тых краін, якія маюць моцныя рычагі ўплыву ў свеце.