Генерал-маёр СБУ: Расійскі генералітэт разумее, што сітуацыя крытычная
- 22.01.2026, 22:24
Усе запісаныя, усіх памятаюць і нікога не забудуць.
На акупаванай тэрыторыі Херсонскай вобласці быў падарваны аўтамабіль з расійскім генералам Русланам Еўдакімавым, камандуючым 98-й дывізіяй ПДВ.
Ці можна казаць пра накіраваную спецаперацыю ЗСУ, а не пра выпадковы падрыў?
Пра гэта сайт Charter97.org пагаварыў з генерал-маёрам СБУ ў адстаўцы Віктарам Ягунам:
— Гэта адбылося не проста так, і можна вылучаць мноства версій, аж да таго, што свае маглі падарваць, бо хтосьці хацеў заняць пасаду. Насамрэч удзел у вайне ва Украіне — гэта зусім іншая спецыфіка. Ты знаходзішся на акупаванай тэрыторыі, прычым на тэрыторыі, дзе насельніцтва не ўспрымае цябе як дружалюбную армію «братоў».
І нават праз пакаленне (досвед Заходняй Украіны гэта паказвае) гэтая нянавісць усё роўна будзе выходзіць вонкі. І калі акупанты думаюць, што простай заменай насельніцтва можна нешта змяніць, яны глыбока памыляюцца. Яны не змогуць замяніць насельніцтва — няма на каго мяняць. На каго? На імігрантаў? Забіраць людзей з поўначы і перавозіць іх на акупаваную тэрыторыю?
Гэта на доўгія гады — да таго часу, пакуль яны адтуль не сыдуць. Таму сказаць, хто за гэтым стаіць, вельмі цяжка. Гэта могуць быць і мясцовыя жыхары, гэта можа быць спецыяльная аперацыя ССА, якія маюць адпаведныя падраздзяленні і падтрымліваюць кантакт з мясцовымі рухамі — партызанскімі, паўстанскімі. Гэта можа быць і спецаперацыя, і праца спецслужбаў Украіны, якія фармальна не адносяцца да Сіл спецыяльных аперацый, але таксама працуюць на акупаванай тэрыторыі.
— У выніку дыверсій ЗСУ былі ліквідаваныя расійскія генералы не толькі на фронце, але і ў тыле. Пра якую колькасць пацверджаных выпадкаў можна гаварыць і як гэта ўплывае на баяздольнасць арміі РФ?
— Сказаць, што гэта напрамую падарвала баяздольнасць, я не магу, таму што, усё ж такі, армія — велізарны механізм, і, хочаш не хочаш, замяніць ёсць кім. Але ёсць рэчы, якія незамяняльныя. Напрыклад, тое, што датычыцца ліквідацыі генералаў у Маскве. Гэтыя людзі займалі адпаведныя пасады, якія былі ключавымі ў тых ці іншых працэсах. Яны не адзін год знаходзіліся на гэтых пасадах, добра разумелі сітуацыю, і проста так вырваць і замяніць іх было вельмі цяжка.
Думаю, што гэта вельмі сур'ёзныя псіхалагічныя ўдары па генералітэце, які разумее, што сітуацыя крытычная і што знайсці могуць усіх. Нават пасля чачэнскай вайны былі адзінкавыя выпадкі, калі кагосьці з палкоўнікаў зарэзалі або каму-небудзь далі цаглінай па галаве, і нават гэта было псіхалагічна вельмі цяжка для людзей, якія ўдзельнічалі ў той вайне. А тут яны сутыкнуліся з сур'ёзным супрацьдзеяннем дзяржаўнай машыны, якая працуе вельмі дакладна: усе запісаныя, усіх памятаюць і нікога не забудуць.
— У якім стане цяпер афіцэрскі корпус Расіі? Ці магчымы крызіс кіравання з-за недахопу дасведчаных камандзіраў?
— Гэта вельмі вялікая праблема, бо немагчыма паўтарыць тое, што было падчас Другой сусветнай вайны, калі можна было прайсці курсы «Выстрел», дзесяць месяцаў — і лётчык гатовы. Цяпер так не атрымаецца, таму што лятальныя апараты зусім іншыя. Падобная сітуацыя і з іншымі падраздзяленнямі — з беспілотнымі сістэмамі, са супрацьпаветранай абаронай. Усе гэтыя сістэмы вельмі складаныя, камп'ютарызаваныя, і трэба разумець усю спецыфіку тых ці іншых дзеянняў.
У расійскай арміі велізарная праблема менавіта з афіцэрамі ніжэйшага звяна — тымі, хто непасрэдна ўдзельнічае ў атаках: гэта камандзіры ўзводаў, рот, аж да батальённага ўзроўню. Гэта вельмі сур'ёзная праблема. Яшчэ больш вострая сітуацыя — з сяржантскім складам, з прапаршчыкамі. Так, можна з масы салдат кагосьці выбраць і паставіць на пасаду, але гэта той слой людзей, які павінен выконваць каласальны аб'ём працы, каб падраздзяленне функцыянавала. Гэта намеснікі камандзіраў узводаў, старшыны рот — і тут сітуацыя таксама надзвычай цяжкая.
І як гэта папаўняць? Не ведаю. Думаю, яны дзесьці па запасах кагосьці выклікаюць. Але, разумееце, чалавек, які ніколі ў жыцці не служыў, і якому ў 50 гадоў кажуць, што ён цяпер павінен камандаваць ротай салдат, — для яго гэта проста фантастыка. Тым больш — успомніць нейкія рэчы, звязаныя з сістэмай кіравання. Таму праблема велізарная. Як яны яе вырашаюць? Ніяк. Яны проста маштабуюць праблему, і крызіс сапраўды пачнецца.
І тое, што пасля заканчэння вайны (а ў тым, што яна скончыцца, усе разумеюць: не сёння, дык заўтра, не заўтра, дык паслязаўтра) у расійскай арміі яшчэ дзесяцігоддзямі будзе захоўвацца праблема аднаўлення кадравага патэнцыялу і стварэння якіх-небудзь рэзерваў, у гэтым няма ніякіх сумневаў.