«Са мной пастаянна знаёмяцца»
- 16.10.2026, 10:37
Беларуска распавяла, як у 40 гадоў выглядае лепш, чым у 20.
Калі вы ўпершыню ўбачыце Юлію, то можаце ўразіцца тым, як яе прыгажосць уплывае на навакольных. Мужчыны літаральна азіраюцца ёй услед. Але так было не заўсёды. У пэўным сэнсе бездакорная знешнасць Юліі — гэта браня ад усяго таго, што давялося перажыць за 40 гадоў. Onlíner пагутарыў з мінчанкай пра стэрэатыпы, прыгажосць і «другую змену» для жанчын, піша Onlíner.
«Ніхто не ведаў, што адбываецца за зачыненымі дзвярыма»
Юлія нарадзілася ў Мінску ў 1986 годзе. І сярод першых яе ўспамінаў пра юнацтва — адчуванне, што яна «заўсёды павінна быць прыгожай».
— Мама ў дзяцінстве рабіла з нас з братам лялек. У тыя часы з адзеннем было цяжка, нічога не дастаць, але яна, будучы таленавітай швачкай-самавучкай, абшывала нас з галавы да ног. Я дагэтуль памятаю пяшчотна-ружовыя джынсы-бананы, прыталеныя сукенкі, падгледжаныя ў замежных кліпах, чырвоны вязаны світар з гарлавінай — мама ўвасабляла ўсе мае задумы. У 16 гадоў у мяне быў белы скураны плашч, уяўляеце! Я заўсёды выдзялялася, была «белай варонай» у сэнсе моды. Калі дзяўчынкі ў паралельных класах насілі туфлі на тоўстым абцасе, то я — лодачкі на шпільцы; яны фарбаваліся — у мяне нуль макіяжу і запляценая каса… Харэаграфічны клас, мы, дзяўчынкі, усе былі такія: тонкія, звонкія, прыгожыя. Падабаліся хлопцам. Але тады я на гэта не зважала. У мяне быў сябра, ён прыходзіў і сядзеў побач на ўсіх рэпетыцыях. Потым ён стане вядомым тэлевядучым.
Шмат каго ў дзевяностыя секла беднасць, але, паколькі мама выдатна шыла, а тата прывозіў з Польшчы вялізныя сумкі салодкага, мы жылі ў дастатку. Вонкава стваралі ўражанне дабрабытнай сям'і. Ніхто не ведаў, што за зачыненымі дзвярыма адбываўся хатні гвалт.
Пасля школы Юлія паступіла ў каледж на перукарку. Але здарылася першае каханне — у 19 гадоў яна ўжо выйшла замуж. Так часта бывае: дзяўчына хоча збегчы з бацькоўскай сям'і, але замест ратаўніка знаходзіць толькі агрэсара 2.0.
— Тады здавалася, што гэта сапраўды вялікае каханне. Вельмі рана, у 19, я выйшла замуж, у 20 нарадзіла сына, у 23 — дачку. У 25 паступіла ва ўніверсітэт на «Міжнароднае права» і ездзіла на сесіі, адначасова даглядаючы малых дзяцей. Гэта было сапраўднае выпрабаванне. Шчыра кажучы, мне нават галаву не заўсёды атрымлівалася памыць. Пучок валасоў быў найлепшай прычоскай. Манікюр і педыкюр — адзінае, што я магла сабе дазволіць. Цяпер гляджу відэа ў сацсетках: там мамы, быццам з падыума. Як гэта магчыма? Наколькі гэта рэалістычна?.. Я не адчувала сябе прывабнай, была ўся ў дзецях.
Адносіны працягнуліся 10 гадоў. Я з усіх сіл спрабавала захаваць сям'ю, але ўрэшце даведалася праўду пра партнёра: яго залежнасць, даўгі, казіно… Я доўга не магла паверыць… У выніку мы так і не здолелі знайсці агульныя кропкі судакранання.
У любым выпадку гэтыя адносіны былі патрэбныя, каб з'явіліся мае дзеці, два цудоўныя чалавечкі. Я бязмежна імі ганаруся! Сыну цяпер 20, дачцэ — 16. Дзеці — маё галоўнае дасягненне ў жыцці.
«А я ўмела адрывацца!»
Пасля разводу пачалося зусім іншае жыццё — свабоднае і шчаслівае.
— Мне было амаль 30, і я зусім не нагулялася. Таму з сяброўкамі хадзіла па клубах, караоке, выбірала модныя ўборы… Звычайна людзі арганізуюць сабе такі досвед гадоў у 18—20, але ў мяне атрымалася з невялікім спазненнем, — усміхаецца Юлія. — Не тое каб гэта была, як цяпер модна казаць, мая прайм-эра, але я ўсё паспявала. Столькі сіл і энергіі, хоць і двое дзяцей, і школа, і дзіцячы садок, і праца, і начныя вечарынкі!
У мяне былі та-а-акія сукенкі! Некаторыя дагэтуль вісяць у маміным шафе. Адкрываю: вау! Цяпер я б такое міні не надзела. Чырвоная сукенка з спадніцай-пачкай, як у балерыны, што адкрывае ўсе ногі, — а я ўмела адрывацца.
Тады я засяродзілася на кар'еры: цяпер ужо больш за 15 гадоў працую ў рэкламных агенцтвах. Адносіны адышлі на другі план. Так, у мяне былі кароткія раманы, але я паўтарала, што замуж больш ніколі не выйду, бо «яшчэ не нарадзіўся той чалавек».
33 гады — узрост Хрыста — сталі пераломнымі. Дзве знакавыя падзеі: я купіла ўласную кватэру і літаральна праз месяц сустрэла другога мужа. Для яго мне хацелася быць прыгожай. Бо, хай гэта і прагучыць цынічна, але давайце шчыра: нікому не патрэбная стомленая, недагледжаная жанчына. «Ай, пайду з бруднай галавой, не нафарбаваная, у расцягнутых трэніках» — гэта дакладна не маё. Памятаеце, у «Адчайных дамагаспадынях» Габрыэль кажа сяброўцы: «Ты сур'ёзна думаеш, што ён абярэ цябе за тваю душу? За тое, што ты добра гатуеш?» Усё гэта другаснае. Я перакананая: у першую чаргу мужчыны выбіраюць вачыма.
«Я хачу выглядаць маладой як мага даўжэй»
І ўсё ж «спіс прыгажосці» ў Юліі будзе не такі доўгі, як вы маглі б падумаць. Прынамсі ў ім няма пластычных аперацый.
— Я хачу выглядаць маладой як мага даўжэй. Ніякіх цудаў тут не будзе. Да паслуг касметолага я ўпершыню звярнулася ў 38 гадоў — і цяпер раблю ін'екцыі раз на год. Плюс прафесійны хатні догляд: раніцай некалькі хвілін наношу сродак для мыцця, потым вітамін C, пасля ўвільгатняльны крэм, а ўвечары — рэцінол. Гэтыя сродкі прызначыў касметолаг. Усё вельмі проста. Тры гадзіны наносіць мэйкап, дзве гадзіны хадзіць з маскай — гэта не пра мяне.
Шчыра, час без касметыкі — мой любімы. Пасля працы, дома, у краме, на прагулцы дазваляю сабе хадзіць без макіяжу, толькі з SPF і бальзамам на вуснах. «Баявую раскраску» наношу неахвотна і максімальна хутка, бо «трэба», хаця, напрыклад, дачка з задавальненнем траціць на мэйкап паўтары гадзіны. Раз на тыдзень у мяне «разгрузны дзень»: наогул нічога не наношу на твар. Пратэрла ручніком тварык — і ўсё. Абажаю.
Манікюр і педыкюр — абавязковыя круглагадовыя пункты ў маім спісе.
Стараюся правільна харчавацца. Зразумела, часам хочацца з'есці якую-небудзь брыду. Але ў 2023 годзе мне выдалілі жоўцевы міхур, таму піца і бургеры — стоадсоткавае «не» для мяне. У «Мак» магу зайсці раз на год. Але я жывы чалавек, не буду крывіць душой. Часам грашу: магу з'есці шакаладачку, калі вельмі-вельмі хочацца. Але ў цэлым стараюся ад салодкага адмовіцца. Раблю хатнія цукеркі з фінікаў, міндальных арэхаў і какосавай стружкі. І яшчэ важны момант: я зусім не ўжываю алкаголь, увогуле.
Для фігуры «малечы на мільён» абавязкова патрэбная трэнажорная зала. Пасля 40 з'яўляецца вялкасць скуры, таму сілавыя нагрузкі — гэта маст-хэв. Але, шчыра, я не люблю трэнажорную залу. Сусветная лянота не дае мне наблізіцца да фігуры мары. Затое я актыўна налягаю на веласіпед, нават спецыяльна езджу на ім у краму, чаго раней ніколі не рабіла. Плюс 15 тыс. крокаў пешшу штодзень. Стаю ў планцы па хвіліне штодзень і планую павялічыць да некалькіх хвілін.
«Са мной вельмі часта знаёмяцца, вельмі»
Якой цаной жанчыне даецца гэты ідэальны вобраз — асобная гісторыя.
— Сапраўды, на жанчынах патройная нагрузка: зарабляць грошы, быць прыгожай, а потым яшчэ прыйсці дадому і прыбраць, памыць, прыгатаваць… Плюс працаваць мамай — гэта цяжкая прафесія. Хадзіць на спорт, каб сачыць за фігурай. Дзе браць час, жаданне, сілы?.. Уся гэтая «другая змена» — абсалютна несправядлівая гісторыя, — згаджаецца Юлія. — А ў мужчыны якая адказнасць? Схадзіў на працу, прыйшоў — усё, малайчына. Дзецям здалёк памахаў, а яны ўжо накормлены, памыты, пакладзены спаць. Калі мужчына побач бярэ адказнасць за дзяцей і быт — гэта джэкпот. Але ў мяне такога, на жаль, не было.
Цяпер я выглядаю лепш, чым у 20, бо ў дэкрэце ў мяне не было магчымасці і сіл даглядаць сябе. Для мяне норма — пінжак з адкрытай спінай увечары ў рэстаране, сукенка, якая падкрэслівае фігуру, або эфектнае парэа на адпачынку. Сябры маіх дзяцей заўсёды здзіўляюцца: «Ого! Гэта твая мама?! А я думаў, сястра». Вядома, прыемна такое чуць. Са мной вельмі часта знаёмяцца, вельмі. Літаральна ўчора была на навучанні, там адны мужчыны. Я зайшла ў аўдыторыю — усе азірнуліся. «Трэба вучыцца, а не займацца лухтой», — падкрэсліла я. Але напрыканцы дня да мяне ўсё адно падышоў хлопец: «Вы такая прыгожая. Можна з вамі пазнаёміцца?» Я вельмі часта чую кампліменты, ужо прывыкла, стаўлюся спакойна. Хто б што ні казаў, калі гэта не ад любімага мужчыны, мне ўсё адно. А муж на эмоцыі і кампліменты даволі скупы. Цяпер у нас, шчыра кажучы, не самы просты перыяд у адносінах. І я ведаю, што ён прачытае гэты тэкст… Мая любоў да яго не змянілася. Гэта дарослае, усвядомленае пачуццё. І я па-ранейшаму хачу правесці з гэтым чалавекам астатак жыцця.
Мая прыгажосць — універсальная. З-за чорных вачэй у Турцыі мяне прымаюць за турчанку, у Егіпце — за егіпцянку. Але я не хачу гаварыць, колькі намаганняў прыкладаю, каб быць прыгожай. Насамрэч, першае, што адказвае за знешнасць, — гэта генетыка. Як ні круці, што б ты ні рабіў, усё ўпіраецца ў набор храмасом, атрыманых у спадчыну. У мяне вельмі прыгожыя бацькі, кавказскія карані, што тут ужо хаваць.
Мне звычайна не даюць маіх гадоў. Шчыра, я пакуль што да гэтай лічбы — 40 гадоў — не прывыкла. «Размяняла пяты дзясятак», — пасмейваецца муж. А мне хочацца запусціць чымсьці цяжкім у адказ. Жанчыне цяжка губляць маладосць: гэта нібыта забаронена ў нашым грамадстве.