Праблема ў галаве

• Аляксандр Адэльфінскі
• 30.10.2026, 17:43

Прыстарэлы дыктатар не ў змозе падмануць прыроду.

Твор савецкага фантаста Аляксандра Бяляева «Галава прафесара Доўэля» быў добра вядомы чытачам старэйшага пакалення. Нагадаем тым, хто маладзейшы: там ішла гаворка пра сумны лёс вучонага, ад якога засталася толькі адна галава — жывая, з падведзенымі да яе неабходнымі прыборамі для падтрымання жыцця.

Паведамленне пра тое, што сённяшняя Расія дала прытулак і шанец кітайскаму доктару, які мае намер асвоіць перасадку галавы на новае цела, цалкам упісваецца ў пуцінскія жаданні пражыць да ста пяцідзесяці гадоў або, як мінімум, істотна працягнуць яго «скрэпнае» жыццё. Значныя сумы на даследаванні для дзяржавы-агрэсара — нішто ў параўнанні з зямным існаваннем Вярхоўнага галоўнакамандуючага.

Так, тэарэтычна падаўжаць зямны лёс цалкам магчыма, пры гэтым аўтары крамлёўскіх «шматхадовачак» зусім забываюць адну дэталь у ланцугу разважанняў. Імя ёй — мозг. Бяручы ідэю, паводле якой Пуцін з цягам часу будзе перасаджваць сабе органы, рабіць са сваёй асобай усе магчымыя медыцынскія маніпуляцыі, а то і наогул калісьці звернецца да радыкальнай перасадкі «башкі», можна ўбачыць, мякка кажучы, не ўлічаныя фактары. Улічым іх...

Пасадзіць на новае і маладое цела прыстарэлую галаву — вынік даволі так сабе. Зборны арганізм пасля радыкальнай аперацыі стане ў цэлым далёка не проста здаровай сумай частак, а пакутлівай галавой на пакутлівым целе, і мноства «ўводных» складнікаў стане для яго альбо згубнымі, альбо такімі, што карэнным чынам аслабяць яго. Сэрца будзе пампаваць у пасудзіны мозгу кроў не ў тым аб’ёме, які там змогуць вытрымаць крывяносныя пасудзіны. Мозг, з ягоным узростам, прызвычаіўся да іншых параметраў узаемадзеяння з былым целам, а новы дыяпазон — гэта гіперстрэс, які не здымеш былымі напрацоўкамі нават вельмі перадавой медыцыны. Тут толькі навскідку павярхоўна пералічаныя фактары, якія і сёння, і ў бліжэйшай будучыні адводзяць ад такой радыкальнай аперацыі.

Але гэта — драбязы. Розум з гадамі змяняецца, і нават калі ўдасца пераадолець фізіялагічныя наступствы «складання» частак, то краіна рызыкуе атрымаць «вечнага» манстра, то бок Уладзіміра Пуціна, у якога ўжо цяпер відавочныя і надзвычай небяспечныя для ўсёй планеты праблемы з яго «альтэрнатыўнай рэальнасцю». Што ж адбудзецца з «паралельнымі мірамі» ядзернага забойцы, калі яго «рэнававаць», дадаўшы яшчэ гадоў семдзесят да ўжо пражытых? Што ён будзе несці далей, якія сальныя гісторыі распавядаць, якія загады аддаваць? Падумаць страшна. І ён тады дакладна аддасць фатальны загад з самага глыбокага бункера, не разумеючы, што яго ўсё роўна дастануць у выніку, і падземны заглыблены горад ператворыцца для яго і яго блізкіх у ціхую магілу на шмат тон.

Ён не бачыць сябе збоку. Сутнасць не ў целе пад галавой, а ў галаве над целам. І яна, відавочна, яшчэ не зразумела аднаго нюансу. «Маладзільныя» складаныя аперацыі — гэта ж своеасаблівы квэст для пацыента, якога, мякка кажучы, любяць далёка не ўсе ў яго найбліжэйшым атачэнні. Ты ўваходзіш у наркоз з намерамі з яго выйсці. Вельмі цікавыя намеры... Лекары ж — не багі, тут не напужаеш...

Ды і ўвогуле, акружыць сябе незлічонай аховай — гэта якраз пункт, які павялічвае няпэўнасць, бо ні адзін тэст і ніякая сістэма скрыжаванага даносніцтва не выключаюць фактар, паводле якога ў арміі пуцінскіх узброеных ахоўнікаў не згубіцца нехта адзін, зусім адзін, здольны доўга чакаць і дзейнічаць нялінейна, раптоўна. Ды і проста блізкі круг — ён выматаны ўсім гэтым вар’яцтвам «першай асобы», нельга разлічваць на самую надзейную надзейнасць, калі паводзіць сябе так, як паводзіцца Пуцін.

Словам, і тут ён таксама спрабуе ўсіх перахітрыць. Але прыроду і Бога не падманеш: і, не да ночы будзе згаданае аблічча, і імперыя дайшла, як то кажуць, да ручкі. І гаворка, у выпадку з «крамлёўскім пацыентам», бадай, ідзе пра гіганцкае раскраданне сродкаў. Праўда, можна толькі параіць патэнцыйнаму «паддоследнаму» крыху рызыкнуць — і згадзіцца легчы на доўгае «абнаўленне». Недзе ў нетрах таемных прэзідэнцкіх рэзідэнцый чакае «гадзіны ікс» амаль булгакаўская «Аннушка», тая самая, што ўжо паспела разліць алей...

Аляксандр Адэльфінскі, kasparovru.com