У Крэмлі баяцца страціць ляльку «Пуцін»
- 6.10.2026, 7:12
Масква спрабуе пераканаць ЗША, што дыктатар РФ яшчэ прыдатны для перамоваў.
Пакуль Крэмль шукае спосаб вярнуцца за перамоўны стол з Вашынгтонам, яго прапаганда блытаецца ў ўласных азначэннях — ад «ўкранацыстаў» да «кіеўскага рэжыму». Гісторык і публіцыст Сяргей Клімоўскі разбірае, чаму валдайская прамова «пуціна» звялася да асцярожных намёкаў, навошта Лаўроў прасоўваў у ААН буклет пра Бучу і што стаіць за раптоўным шкадаваннем аб забойстве Алі Ларыджані. Публікуем меркаванне аўтара на мове арыгіналу.
«Пуціна» прымусілі гаварыць 1 кастрычніка на Валдаі 3,5 гадзіны ў тым ліку і таму, што крэмлёўцам было крыўдна — усе сусветныя лідары тусілі на «высокім тыдні» ў ААН, а гэты сядзеў дома. Таму спачатку 25 верасня яго адправілі выступіць на XII міжнародны форум аб’яднаных культур у Пецярбургу, а потым у Валдай, бо з форумам быў свой гемарой.
Цвіком «аб’яднання культур» быў даклад «Нашчадкі Гебельса: фальсіфікацыя падзеяў у Бучы і крывавыя інсцэніроўкі кіеўскага рэжыму», выдадзены ў выглядзе буклета на 21 старонку. Яго аўтар — Максім Грыгор’еў, штатны грамадскі дзеяч з Грамадскай палаты, створанай Ельцыным як дарадчы орган пры прэзідэнце РФ. У сакавіку 2005 г., пасля «Аранжавага» Майдану, пуцін яе перастварыў ужо як грамадскую арганізацыю саму па сабе, а не пры прэзідэнце. Сэнс палаты — узгадняць дзейнасць органаў дзяржавы з грамадствам і ўцягваць у гэта грамадзян. Каб пазбегнуць падазрэнняў, што ў яе прызначаюць «зверху», у першым артыкуле яе статуту запісалі: «палата фармуецца на аснове добраахвотнага ўдзелу грамадзян» — і ніякай прымусоўкі.
Але грамадскі дзеяч мусіць недзе працаваць, і старшыня палаты Грыгор’еў працуе дырэктарам «Цэнтра гісторыі СВА» і старшынём «Міжнароднага грамадскага трыбуналу па злачынствах украінскіх неанацыстаў» — шматстаночнік. Паколькі Лаўроў уручыў буклет Гутэрышу і патрабаваў разгледзець у ААН, спасылаючыся на словы ваеннага міністэрства РФ, што за час акупацыі Бучы «ні адзін мясцовы жыхар не пацярпеў», то «пуцін» апынуўся ў дурной сітуацыі.
Ідыятызм узмацняўся тым, што Лаўроў заяўляў — «той, што сыходзіць ад нас, Гутэрыш блытаецца ў паказаннях па Бучы», хаміў ААН без абмежаванняў, а ад буклета вяло палякамі ў Катыні і фіктыўнымі немцамі. У ролі «немцаў для біцьця» цяпер ЗША і ЕС, што падтрымліваюць «неанацыстаў». Усё гэта ведамства Лаўрова задумала, каб перабіць тэму акупаваных Алешак і галадамору, уладкаванага там ра**істамі, але трапіла ў засаду да Рубіа, які паманіў білетам для «пуціна» ў Маямі. Лаўроў успомніў, як год таму сарваў сустрэчу з Трампам у Будапешце, і зразумеў: калі ён цяпер назаве Рубіа і Трампа нацыстамі або іх пакрывальнікамі, то вылеціць з акна проста ў Нью-Ёрку, а Нябензя адправіць у Маскву памінутны рапарт пра яго палёт.
У выніку не толькі Лаўроў, але і ўся крэмлёўская раць апынулася перад найскладанай дыялектыкай выбару паміж «нацыстамі» і білетам у гольф-клуб да Трампа. Паколькі яны выбралі білет, то «пуцін» ужо не мог на «аб’яднанні культур» трубіць пра «соннага неанацыста Байдэна» ў Бучы. Таму з’ехаў на тое, што РФ нібыта не збіраецца ваяваць з Еўропай, прынамсі ў гэтым годзе. «Неанацыст Байдэн» увогуле аказаўся недарэчы падчас выбараў у ЗША, калі ў Маскве моляцца на перамогу палітычных імпатэнтаў з Дэмпартыі.
План перабіць галадамор у Алешках тэмай «крывавых інсцэніровак» у Бучы быў ва ўсім добры, акрамя аднаго — ён не ўлічваў дынаміку перамоваў з ЗША і ізраільскі склад у «кіеўскім рэжыме». Гэта паказвае, што ведамства Лаўрова ў перамовы не ўцягнутае і яны вядуцца праз іншыя «вежы».
Пры гэтым крэмлёўцы ніяк не могуць вырашыць свае экзістэнцыяльныя праблемы з гэтымі «неанацыстамі». Ад слова «ўкранацысты» яны пасля 2022 г. наўпрост адмовіліся, бо кіраўнікі «ўкранацыстаў» — яўрэі. Абвясціць, што армія РФ вызваляе Украіну ад яўрэйскага ярма, у Маскве не адважваюцца па многіх прычынах. Называць Зяленскага нацыстам таксама нельга — МЗС Ізраіля пратэстуе, і сварыцца з ім таксама нельга.
У выніку Зяленскага аформілі як таго, хто знаходзіцца пад уплывам нацыстаў, і выйшла, што мэта «СВА» — вывесці яго з-пад іх уплыву. Дурнавата і дробнавата. «Крывавай кіеўскай хунтай» імя Парашэнкі яго таксама не назавеш з-за груды судовых пазоваў Партнова да Парашэнкі і санкцый Зяленскага ад імя РНБО. Тэрмін «крывавая хунта» не нацягваецца на Зяленскага праз Парашэнку і між іншым уваходзіць у лексічны канфлікт з міжнародным яўрействам.
Таму крэмлёўцы ў пакутах нарадзілі новы тэрмін — «кіеўскі рэжым». Ён аказаўся абцякальным і нагадваў пра любімы ўсімі расіянамі кіеўскі торт, які трэба было прад’явіць сваякам як доказ таго, што ты сапраўды быў у Кіеве. З-за гэтага новы тэрмін асаблівага негатыву не выклікаў і выглядаў як схавана-рэкламны намёк на Парашэнку і «Рошэн». Каманда Зяленскага вырашыла гэта выправіць і сустрэла Віткофа і Кушнера ў чорных футболках з надпісам «кіеўскі рэжым», каб ніхто не сумняваўся, хто тут рэжым. З гонарам падарыла іх пасланцам Трампа. Рафінаваны Кушнер не здолеў схаваць на твары брыдлівасці і ўзрушэння, у адрозненне ад Віткофа.
Бо з «кіеўскім рэжымам» няладна, то прапагандысты крэмлёўцаў працягваюць тузіцца, і ўжо месяц трапляецца сцверджанне, што ва Ўкраіне яны ваяваюць з «немцамі», як і дзяды. Глыбіннаму народу так зразумелей, ён прывык, што рускія заўсёды ваяваюць з немцамі. Пакуль немцаў бяруць у двукоссе. Верагодна, іх з задавальненнем здымуць, калі тэма злітай «трампістамі» перапіскі РФ з НАТА наконт магчымасці поўнай блакады Калінінградскага ўмацаванага раёну атрымае працяг і выйдзе на этап вяртання Кёнігсберга ў родную гаваню.
Гэтую перапіску пачалі «зліваць» з 28 верасня, і яна расла як сняжны ком. Праз «Блумберг» таксама ўцекла 30 верасня, што на палях Генасамблеі ААН адбылася закрытая сустрэча прадстаўнікоў Егіпта, Індыі, Турцыі і ЗША на тэму: аднавіць нармальнае судаходства ў Чорным моры, нават калі Масква супраць. Сыбіга пацвердзіў 1 кастрычніка факт такіх перамоваў і ўдзел у іх Украіны.
Гэтыя дзве «ўцечкі» пра перамовы, Рубіа, што махае перад носам Лаўрова білетам у Маямі, перадпродажны стан «Лукойла» і «Раснафты», і мноства іншых падзей, уключаючы загадку прэзідэнцкіх выбараў у Бразіліі 4 кастрычніка, прывялі да таго, што 1 кастрычніка «пуцін» доўга і кантраверсійна ліў ваду на Валдайскіх паседжаннях, якімі крэмлёўцы замянілі яму выступ на Генасамблеі ў ААН. Раз «пуціна» не пускаюць у ААН, дык мы ўладкуем сабе ААН на Валдаі.
Пры гэтым «пуцін» пастараўся вострых кутоў не абвастраць, «неанацыстаў» не ўспамінаць і абмежаваўся толькі фальклорным «Атрымаў, фашыст, гранату ад савецкага салдата», калі тлумачыў, чаму РФ цяпер узмоцнена бамбіць Кіеў. Назваў гэта адказам за ўдары па НПЗ і за тое, што Украіна напала на РФ. Але дату нападу ўспомніць не змог.
Затое ўсіх здзівіў тым, што ўспомніў пра Алі Ларыджані і назваў «вялікай памылкай» яго забойства, бо гэта быў іранскі палітык, гатовы да перамоваў і кампрамісаў. Але не сказаў, хто менавіта яго забіў. Гэта адзінае, што сапраўды ўяўляе цікавасць у яго доўгай прамове, пад якой хочацца змясціць інтэрнэт-трыяду — «брэд, што ён курыць, і занадта шмат літар».
Афіцыйна Алі Ларыджані забілі ізраільцяне 21 сакавіка, калі ён заехаў да сястры ў Тэгеран. «Пуцін» не абвінаваціў у гэтым Нетаньягу, насуперак таму, што шмат казаў, які добры чалавек і палітык быў Ларыджані і што ён ведаў яго асабіста. «Пуцін» не рызыкнуў абвінаваціць Ізраіль у забойстве кіраўніка свайго стратэгічнага саюзніка, хоць фармальна становішча абавязвае яго кідаць хоць нейкія каменьчыкі ў яго на вачах у «глабальнага Поўдня».
Але прычына можа быць не столькі ў тым, што Нетаньягу — саюзнік Масквы, колькі ў тым, што ён не датычны да забойства Ларыджані, і «пуцін» гэта ведае. Ведае і апасаецца, што яго таксама могуць ліквідаваць свае, як і Ларыджані. Тады гэта зварот да Трампа або яшчэ да кагосьці: не трэба мяне забіваць, пры пэўных умовах я магу быць згаворлівым, як і Ларыджані.
У знікненні Ларыджані, які пасля гібелі рахбара Алі Хаменеі стаўся па сутнасці «ценявым прэзідэнтам» і вёў паўтаемныя перамовы з ЗША, пра іх пісалі СМІ, у тым ліку і ў Іране, была вельмі зацікаўленая тая групоўка ў КВІР, якая двойчы — у 2021 і 2024 г. — не дапусціла яго балатавання ў прэзідэнты. Алі Хаменеі быў гатовы яго дабраславіць на гэта, але ў КВІР былі супраць, і рахбар адступаў. Пры гэтым Ларыджані да самага апошняга моманту быў яго «правай рукой» і кіраўніком Рады па нацбяспецы.
Ён у пары з афіцыйным прэзідэнтам Пезешкіянам меў усе паўнамоцтвы і жаданне, каб хутка разгарнуць сітуацыю на 180 градусаў і падпісаць з Трампам яшчэ ў сакавіку-красавіку тую дамову, якую Пезешкіян падпісаў у ноч на 18 чэрвеня, насуперак волі фатаграфіі новага рахбара, за якой стаялі генералы КВІР. Дуумвірат ліберала Пезешкіяна і ўмеранага кансерватара Ларыджані быў «золатам» цэнтрызму, якое задаволіла б дзве траціны іранцаў. Але хуткі і канчатковы мір не задавальняў ні каго-небудзь у КВІР, ні Нетаньягу, хоць і з розных прычын. Вельмі верагодна, што Ларыджані ў сястры забілі квіраўцы, а Нетаньягу толькі згадзіўся ўзяць гэта на сябе, каб намаляваць яшчэ адзін «плюсік» у сваім рэйтынгу.
Тыя, хто трымае ляльку «Пуцін», апасаюцца, што Трамп, узяўшы на ўзбраенне тактыку анарха-тэрарыстаў на мяжы ХІХ–ХХ стст., пазбавіць іх гэтай лялькі. Частка анархістаў тады абвясціла пра персаніфікацыю класавай вайны і пра індывідуальную адказнасць кіраўнікоў дзяржаў. У межах гэтай канцэпцыі яны грохнулі з дзясятак манархаў у Еўропе, і аднаго прэзідэнта ЗША забіў іспанец-анархіст з-за паразы ў вайне за Кубу і Філіпіны. Канцэпцыя мела розныя адгалінаванні, асабліва ў Францыі, і анархісты спынілі яе рэалізацыю толькі ў сувязі з усеагульнай мабілізацыяй на Першую сусветную вайну.
Трамп пачаў з Мадура, прайшоўся па начальніках Ірана, дзе з-за іх калектыўнай бюракратыі ўсё аказалася складана, і максімальна персаніфікаваў знешнепалітычныя падыходы. Гэта вельмі добра відаць па яго выказваннях. Трамп, як шахматыст, лічыць, што ставіць мат каралю ў два-тры хады — прасцей і хутчэй, чым знішчаць усе фігуры на дошцы.
Крэмлёўцы гэта зразумелі і ва ўмовах эскалацыі паспяшылі публічна паведаміць Трампу: «пуцін» можа быць зручным перамоўцам. Гэта карэлюе з іхнім старым наратывам — не чапайце «пуціна», пераемнік можа быць яшчэ большым пуціноідам.
Але, здаецца, дырэктар ЦРУ Джон Рэткліф, калі 25 жніўня зазірнуў у Маскву з «банальным візітам», як назваў гэта Трамп, патлумачыў, што такім можна было палохаць Абаму з Байдэнам, але не рэспубліканцаў. Публічныя шкадаванні адносна Ларыджані спатрэбіліся, бо за кулісамі Дзярждэп не можа свабодна аперыраваць, і іх трэба «зліваць», як перапіску пра Кёнігсберг. У сітуацыях, калі перамовы вядуцца не праз МЗС РФ, а праз яе СЗР, гэта ўвогуле вельмі нязручна.
У гэтым кантэксце заява Ільхама Аліева на з’ездзе яго партыі 3 кастрычніка пра тое, што ў свеце ёсць дзве звышдзяржавы — Кітай і ЗША, трэцяй няма, і Азербайджан стратэгічны саюзнік абедзвюх, а цюркам усяго свету трэба мацаваць адзінства, выглядае вельмі цікавым шматкроп’ем.
Сяргей Клімоўскі, Facebook