Пуцінскі ХАМАС

• Аарон Леа, Борух Таскін
• 8.10.2026, 12:27

Усё гэта дазваляе меркаваць, што тэракт 7 кастрычніка не выпадкова супаў з днём нараджэння кіраўніка РФ.

Мінула тры гады з моманту самай страшнай трагедыі яўрэйскага народа з часоў Халакосту. Абавязак — заўсёды аплакваць забітых і памерлых, але выключна важна назваць прычыны і саўдзельнікаў гэтага злачынства. І Крэмль мае прамое дачыненне і да таго, і да другога.

Каб зразумець, як РФ і ХАМАС апынуліся ў адным акопе, не патрэбныя канспіралагічныя тэорыі — дастаткова ўбачыць, як ізгоі падобным чынам прыстасоўваюцца да міжнароднага ціску. Яны сталі партнёрамі не па групе крыві, а па звярынай логіцы выжывання: пад аднолькавымі санкцыямі і ізаляцыяй розныя акцёры прыходзяць да адной мадэлі — паразітаваць на вайне, ператвараць трагедыю ў рэсурс, дабівацца стомы Захаду. Структурны ізамарфізм паўтараецца на кожным узроўні — ад геапалітыкі да выхавання дзяцей у кульце мучаніцтва.

Пасля 7 кастрычніка 2023-га камунікацыя з Масквой інтэнсіфікавалася. 26 кастрычніка 2023 г. дэлегацыя Палітбюро ХАМАС на чале з Мусай Абу Марзукам прыехала ў Маскву, і яе прыняў намеснік кіраўніка МЗС Міхаіл Багданаў. ХАМАС публічна падзякаваў Пуціну і расійскай дыпламатыі за пазіцыю па вайне з Ізраілем. І зразумела чаму — партнёры толькі што сарвалі падпісанне Аўраамічных пагадненняў з КСА, а ўкусіць галоўнага праціўніка — ЗША — заўсёды прыемна. І гэта працуе не толькі дыпламатычна. Ізраільская разведка (напрыклад, Даніэль Ракаў) і Microsoft зафіксавалі: расійская сетка Doppelgänger яшчэ вясной 2023-га прасоўвала версію, што заходнюю зброю Украіна перапрадае ХАМАС. Пасля 7 кастрычніка гэты фэйк быў гатовы да далейшага выкарыстання.

27 кастрычніка Генасамблея ААН галасавала асобную папраўку: ці называць атакі ХАМАС у тэксце рэзалюцыі тэрактамі. РФ прагаласавала супраць — разам з Іранам, Сірыяй, Паўночнай Карэяй. Папраўка сабрала 88 галасоў «за», 55 «супраць» і дзве траціны не набрала. Вось такія наступствы асабістага сяброўства Пуціна з кіраўніцтвам Ізраіля.

У РФ і ХАМАС няма агульнага паходжання і агульнай веры, але ёсць агульнае рамяство — вайна з цывілізаваным светам, легітымацыя гвалту праз розныя, часта несумяшчальныя падставы. У ХАМАС гэта эсхаталогія: Палестына як ісламскі вакф, свяшчэнны дар, выключаны з чалавечага абмену, дзе кампраміс — ерась па вызначэнні. У Крамля — халодны разлік: «цывілізацыйны код», дзе дзяржава падмяняе сабой метафізіку, а кампрамісы — зерневая здзелка, абмены палоннымі, стамбульскія перамовы — заключаюцца тады, калі гэта выгадна. Розныя прычыны, адзін і той самы эфект: абодва існуюць за кошт хаосу, які самі і вырабляюць, абодва выдаюць гвалт за метад існавання, а не за інструмент палітыкі.

Тэрарызму як рамяству ХАМАС вучыўся не толькі ў Маскве, але і ў Тэгеране: менавіта Іран з 2014 года быў асноўным спонсарам навучання і ўзбраення брыгад Ізз ад-Дзін аль-Касам. Washington Institute наўпрост дакументуе больш раннюю, савецкую лінію — КДБ фінансаваў і ўзбройваў антызаходнія групы, што ставілі мэтай знішчэнне Ізраіля. Выкарыстанне палестынскай інфраструктуры не абмяжоўвалася зброяй. У 1970 годзе КДБ распрацаваў Operation Vint — выкраданне рэзідэнта ЦРУ ў Бейруце з выкарыстаннем палестынскага баевіка Вадзі Хаддада, заснавальніка НФОП, з допытам на аб’екце КДБ у Сірыі і, у разе адмовы супрацоўнічаць, забойствам. Разлік грунтаваўся на тым, што падазрэнне павінна было ўпасці на палестынцаў, якія шматразова атаквалі амерыканскія мэты, што атрымала адабрэнне Палітбюро. План не быў рэалізаваны, але мадэль «палестынцы як інструмент КДБ» працавала выдатна. І ў СССР былі навучаныя тысячы палестынцаў — не толькі лекары, настаўнікі, інжынеры, а яшчэ і тэрарысты. Сістэма падрыхтоўкі гэтага класа «прафесіяналаў» у КДБ была найлепшая ў свеце. Пастсавецкая лінія ішла праз асабістыя кантакты Яўгена Прымакова з Халедам Машалем, які быў афіцыйна прыняты ў Маскве ў 2006 годзе, адразу пасля перамогі ХАМАС на выбарах, калі цывілізаваны свет тэрарыстам у зносінах адмовіў.

Масква доўга вяла гульню на два франты. Да 2022 года Крэмль афіцыйна лічыў Ізраіль дружалюбнай краінай: цёплыя асабістыя адносіны Пуціна з Нетаньяху і Бенетам, дэканфліктацыйнае пагадненне па Сірыі, адмова Ізраіля далучацца да заходніх санкцый супраць Крамля. Масква адмовілася асуджаць атаку ХАМАС, працягнула прымаць дэлегацыі, а ў лістападзе 2024-га ў маскоўскім «Прэзідэнт-атэлі» (офіс Адама Дэлімханава, дэпутата Дзярждумы і намесніка Кадырава, а па факце — баевіка Крамля) сабрала «Глабальную кааліцыю ў падтрымку Палестыны» — з чэшскімі, аўстралійскімі, фінскімі і ірландскімі маргінальнымі палітычнымі фігурамі на падхваце. Там людзі былі не выпадковыя: напрыклад, чэшская ўдзельніца форума звязаная з рэальнай, структураванай сеткай крэмлёўскага ўплыву, дзе фігуруюць ідэолаг пуцінізму Аляксандр Дугін і гандляр зброяй, дэпутат Дзярждумы Віктар Бут. Так была аголена дзеючая інфраструктура.

Але частка «невыпадковых» асобаў яшчэ цікавейшая. Падпісант пратакола аб стварэнні World Majority Organization («Ялцінская ініцыятыва») — індзеец Ферозе Мітхіборвала — асабісты сябра Халеда Машаля і Махмуда аз-Захара, заснавальнікаў і кіраўнікоў ХАМАС. Другі падпісант, іранец Аліакбар Бараці, каардынуе сетку, на мерапрыемствах якой выступаюць прадстаўнікі «Хезбалы» і «Ісламскага джыхаду» — іранскай восі, якая ўзбройвае і фінансуе ХАМАС.

Усё гэта дазваляе меркаваць, што тэракт 7 кастрычніка 2023-га не выпадкова супаў з днём нараджэння Пуціна. Атака ХАМАС рыхтавалася гадамі па палестына-іранскай логіцы, але, выходзіць, і па крэмлёўскім календары — бо эфект дастаўся менавіта Маскве. Заходняя ўвага і разведрэсурсы з Украіны былі імгненна перакінутыя на Блізкі Усход, адбыўся раскол заходняй кааліцыі і зніжэнне ціску на знясіленым украінскім фронце. «Лепшы падарунак на дзень нараджэння», паводле слоў еўрапейскага дыпламата, — хаця ён і назваў гэта ацэнкай выгоды, а не доказам змовы. У выпадку з паказальным забойствам Ганны Паліткоўскай 20 гадоў таму ні ў каго сумненняў не было — гэта быў падарунак Кадырава царыку. Галава на блюдзе. «Можам паўтарыць», падумалі тэрарысты. І ўсё ў іх атрымалася.

Ханія прыехаў у Маскву 10 верасня 2023-га для кансультацый. Цяпер зразумела пра што. Сакрэтнасць самой аперацыі была выключнай унутры ХАМАС — нават кіраўніцтва ў Досе трымалі ў неведанні, а радавым выканаўцам паведамілі дэталі сваёй «работы» за некалькі гадзін да пачатку атакі. Але Масква відавочна была ў курсе, і ўцёкаў інфармацыі адтуль не было.

Гэтае сяброўства замацавалася ў Падмаскоўі, Дагестане, Інгушэціі, Кабардына-Балкарыі, Карачаева-Чаркесіі, Башкартастане, Татарстане, Ліпецкай, Разанскай, Цвярской, Тульскай і Яраслаўскай абласцях, дзе былі размешчаныя палестынскія сям’і пасля знішчальнага адказу Ізраіля ў Газе. У Грозным Кадыраў пабудаваў для эвакуяваных з Газы сем’яў пяць жылых дамоў на 40 кватэр, школу і дзіцячы сад. «Фонд Ахмата Кадырава» працягвае ўтрымліваць палестынцаў ужо 3 гады, адначасова прасоўваючы свае гуманітарныя праекты ў Газе.

Паводле сведчання кіраўніка ГУР Кірыла Буданава, тактыка ХАМАС з выкарыстаннем FPV-дронаў супраць бранямашын падобная да дзеянняў арміі РФ ва Украіне. Спадарожнікавымі данымі Масква таксама дзялілася. І запуск радыё Sputnik у Ліване — не «падазронае супадзенне». Вяшчанне пачалося 2 кастрычніка — маўляў, планавы пераход на частату, вызваленую BBC Arabic. Значыць, крэмлёўскі інструмент інфармацыйнай вайны ўжо стаяў на пазіцыі, гатовы да бою. Што і адбылося.

16 красавіка 2025 года Пуцін сустрэўся ў Крамлі з Аляксандрам Труфанавым, вызваленым з палону ХАМАС самімі тэрарыстамі праз амаль пяцьсот дзён (яго бацьку забілі 7 кастрычніка). Прэзідэнт асабіста падзякаваў «кіраўніцтву і палітычнаму крылу ХАМАС» за «гуманітарны акт», што больш падобна на адмыванне тэрарыстаў, а не на іх асуджэнне.

У крымінальным праве саўдзельнікам называюць не толькі таго, хто трымаў зброю, але і таго, хто падставіў плячо, падкінуў патронаў і першым забраў здабычу. Крамлю было дастаткова шматгадовага цынічнага загравання, гатовай інфраструктуры хаосу і гатоўнасці прытуліць чужую вайну, калі яна ўпала да яго ног.

А значыць, фактычна Пуцін стаў адным з галоўных ідэолагаў і заказчыкаў, асноўным выгодапрыбытальнікам і саўдзельнікам тэрарыстычнай атакі на Ізраіль 7 кастрычніка. У свой дзень нараджэння.

Аарон Леа, Борух Таскін, kasparovru.com