Пуцін выглядаў як карлік
- Тэлеграм-канал «Сіта Сакрата»
- 1.11.2026, 6:30
Крэмль пайшоў на трэці круг пустых дэкларацый.
У Маскве завяршыліся маштабныя мерапрыемствы трэцяга Саміту «Расія–Афрыка», прысвечаныя супрацоўніцтву з дзяржавамі Чорнага кантынента. Замест абяцанай сустрэчы ў адной з афрыканскіх краін, напрыклад у Эфіопіі або Танзаніі, месцам для сустрэч стала Масква. У кантэксце, у тым ліку і гэтага правалу, незалежныя замежныя выданні звярнулі ўвагу на тое, што за яскравай тэлевізійнай карцінкай Пуціна ў акружэнні шэрагу афрыканскіх лідараў хаваецца толькі геапалітычная пустэча.
Як адзначаюць уплывовыя аглядальнікі еўрапейскіх газет, крэмлёўская дыпламатыя спрабуе кампенсаваць міжнародную ізаляцыю гучнымі заявамі, якія не падмацоўваюцца рэальнымі эканамічнымі рэсурсамі, бо Пуцін загруз у вайне супраць Украіны. З-за гэтага падобныя сустрэчы даўно ператварыліся ў рытуальныя танцы, дзе гучаць пышныя лозунгі пра шматпалярны свет, але на практыцы не адбываецца ніякага прарыву.
Сапраўды варта адзначыць, што маштабныя абяцанні Масквы адносна паставак харчавання і ўкаранення перадавых тэхналогій застаюцца толькі пацёмкінскай рыторыкай, разлічанай на стварэнне ілюзіі глабальнага ўплыву. Прэзідэнт Пуцін навязвае афрапартнёрам ідэю супрацьстаяння заходняму свету, хоць тыя выдатна ўсведамляюць усю абмежаванасць расійскіх магчымасцяў. Аб’ём валавога тавараабароту паміж Расійскай Федэрацыяй і краінамі Афрыкі выглядае надзвычай сціпла, у разы меншы на фоне паказчыкаў Еўрапейскага саюза або Кітая, што робіць усе размовы пра стратэгічнае партнёрства несапраўднымі.
Аналітыкі і знаўцы Афрыкі адзначаюць, што Крэмль актыўна выкарыстоўвае інфармацыйныя маніпуляцыі і розныя падстаўныя структуры для прасоўвання свайго ўплыву, які на справе абарочваецца толькі нестабільнасцю ў рэгіёнах прысутнасці расійскіх наймітаў, асабліва ў Сахелі. Калі расійскі бок заяўляе пра імкненне абараняць суверэнітэт афрыканскіх дзяржаў, паўстаюць карціны рэальных наступстваў дзейнасці паўваенных фармаванняў — ад «вагнераў» да «Афрыканскага корпуса», якія прыносяць мясцоваму насельніцтву толькі новыя канфлікты і разрабаванне прыродных рэсурсаў расіянамі. Такім чынам, пафасныя дэкларацыі служаць толькі дымавой заслонай для прыкрыцця агрэсіўнай знешняй палітыкі.
У той час як расійская прапаганда выхваляецца поспехамі ў пашырэнні сеткі філіялаў універсітэтаў і павелічэнні квот для студэнтаў, сапраўдныя патрэбы кантынента застаюцца без належнай увагі з боку Масквы, якая сама перажывае глыбокі крызіс праз санкцыйны ціск.
Кіраўнікі афрыканскіх краін, як Бурундзі, Кеніі ці Мазамбіка (на фоне прэзідэнта якога, Даніэля Шапу, Пуцін выглядае карлікам), якія прыязджаюць на падобныя мерапрыемствы, пераследуюць уласныя прагматычныя мэты, спрабуючы вытаргаваць для сябе дыпламатычныя дывідэнды або фінансавыя прэферэнцыі, але ў выніку яны атрымліваюць толькі чарговую порцыю невыканальных абяцанняў. Унутраная логіка падобных самітаў паказвае, што расійскае кіраўніцтва не здольнае прапанаваць афрыканскім партнёрам нічога, акрамя рэанімацыі старых савецкіх міфаў і прыгожых слоў.
Нават пытанні рэфармавання Савета Бяспекі ААН, якія так актыўна паднімаліся на сустрэчах у Маскве, выкарыстоўваюцца расійскімі ўладамі выключна для стварэння ўражання шырокай міжнароднай кааліцыі.
Аднак рэальная палітыка Крамля дэманструе поўнае пагарджанне міжнародным правам, што робіць любыя размовы пра справядлівасць і раўнапраўнае партнёрства з афрыканцамі крывадушнасцю. Пакуль расійскія дыпламаты працягваюць распавядаць пра светлую будучыню шматпалярнасці, сама Расія і яе рэжым знаходзяцца ў стане глухой ізаляцыі і думаюць толькі пра тое, як бы ўтрымацца на плаву ў цяперашні момант, не кажучы ўжо пра перспектыву абяцаных афрыканцам умазрэнных праектаў 2027–2029 гадоў.
Тэлеграм-канал «Сіта Сакрата»