«У Беларусі хварэць можна толькі ў Мінску»
- 1.11.2026, 10:49
Крык душы жыхаркі Слуцка, муж якой памёр пасля лячэння зуба.
Ірына, жыхарка Слуцка, апісала ў сацсетцы гісторыю хваробы свайго мужа, які памёр пасля лячэння зуба. На гісторыю беларускай звярнула ўвагу выданне «Салідарнасць».
«Хто адкажа за смерць майго мужа? Я ўдава, якая засталася з 4-гадовым сынам на руках, — пачала свой расповед у «Трэдсе» случчанка. — Забалеў зуб, муж звярнуўся ў стаматалогію, яго не прынялі, сказалі, што няма ні хірурга, ні магчымасці зрабіць здымак. Прыходзьце заўтра.
Ён ноч не спаў, пайшоў. Зрабілі здымак, сказалі, што зуб добры. Раскрылі, паставілі дрэнаж. Піце антыбіётыкі.
На наступны дзень зноў раскрылі яшчэ ў двух месцах. Піце антыбіётыкі. Яму горш, перастаў глытаць, усё роўна — піце антыбіётыкі».
Паводле слоў Ірыны, праз некалькі дзён мужу стала блага, яна выклікала хуткую дапамогу.
«Прыехала брыгада. Паглядзелі. Нічога страшнага. Піце антыбіётыкі, у яго знайшлі апухласць на шыі. Забіраць не будзем, гэта, па іх словах, нармальна пры зубе».
Раніцай мужчыну стала зусім дрэнна. Ірына выклікала хуткую, якая адвезла яго ў прыёмнае аддзяленне Слуцкай ЦРБ. Жанчына дзякуе доктарцы Волкавай: «Накіравала на КТ і УЗД. Сказала: у рэанімацыю тэрмінова.
Размову я чула. Яго не хацелі туды прымаць. На што Волкава сказала: прыходзьце і пішыце адмову, што вы яго не прымаеце. Ён пачаў задыхацца. Яна без размоў сказала: «Тэрмінова ў рэанімацыю».
Паводле Ірыны, гэта адбылося ў нядзелю.
«Уначы тэрмінова прыехалі хірургі з Мінска. Яму зрабілі аперацыю.
У аўторак мінчане зрабілі яму другую аперацыю, я прасіла забраць яго. Але ён сказаў, што пакуль нельга. Калі стан стаў стабільным і яго можна было перавозіць, я прасіла накіраваць яго ў Мінск. На што стукалася ў зачыненыя дзверы».
Праз некалькі дзён прыехаў кансультант, якога Ірына выклікала сама. «Ён сказаў, што перавесці можна, але патрэбна рашэнне начальства. Прасіла загадчыка рэанімацыі. Ён сказаў, што гэтага не вырашае. Прасіла начмеда бальніцы, якая сказала, што не нам вырашаць, як ёй працаваць.
Яго нібыта спецыяльна трымалі, не ведаю толькі навошта. Дамовіліся самі з абласной бальніцай, рэанімацыя прыехала і забрала яго.
На наступны дзень яму зрабілі трэцюю аперацыю. І тут я яшчэ пачула ад загадчыка рэанімацыі, што я вядзу падвойную гульню. А я адказала, што проста хачу выратаваць бацьку майго 4-гадовага дзіцяці і мужа».
Жанчына хоча, каб слуцкія медыкі адказалі за ўсё: «Хто верне мужа, тату і адзінага сына?» Ірына дзякуе мінскім лекарам з рэанімацыйнага аддзялення: «Вялікі дзякуй Сяргею Віктаравічу, Яраславу Алегавічу. Але было позна. Яны змагаліся да апошняга».
Дыягназ мужа, як паведаміла ягоная жонка: флегмона шыі, медыястыніт, нырачная недастатковасць.
«Не ведаю, як сынку сказаць, што тата больш не прыйдзе», — напісала Ірына.
Яе публікацыя ў «Трэдсе» сабрала больш за 334 тысячы праглядаў і каля паўсотні каментарыяў, у якіх беларусы спачуваюць жанчыне, што страціла мужа, і дзеляцца сваімі ацэнкамі стану медыцыны ў рэгіёнах.
Людзі пішуць:
«У Беларусі хварэць можна толькі ў Мінску. У рэгіёнах часта недастатковая кваліфікацыя лекараў. Ёсць добрыя лекары ўсюды, але верагоднасць таго, што чалавек не памрэ, у Мінску значна большая».
«Літаральна некалькі дзён таму дзяўчына ў Мінску шукала лекара па выдаленні «васьмёрак», а пазаўчора пасля выдалення яе пахавалі». (Ідзе пра 30‑гадовую Валерыю Баброўнік, якая паехала ў Мінск выдаляць зуб мудрасці, але ўсё скончылася трагедыяй, — рэд.).
«Гэта ўжо другі, толькі што атрымаўшы розгалас, выпадак смерці ад лячэння ў стаматалогіі за тыдзень, дык што там адбываецца?!»
«І як гэта ў стаматалогіі на здымку не ўбачылі? Слоў няма — і пра стаматолагаў, і пра работнікаў бальніцы. Прымаць яны не хацелі. Дно. Пакарайце іх абавязкова. Гэта не верне мужа, але, магчыма, выратуе іншых».