BE RU EN

У Мінску тысячы людзей шукаюць зніклую сабаку

  • 19.11.2026, 15:15

Узнагарода — тры тысячы рублёў.

Домашнія жывёлы губляюцца па розных прычынах, і такія гісторыі адбываюцца пастаянна. Так, напрыклад, у Мінску другі тыдзень шукаюць сабаку пароды сіба-іну па мянушцы Луна. У тэлеграм-групе, прысвечанай яе пошукам, ужо больш за дзве тысячы ўдзельнікаў. Каб знайсці зніклую жывёлу, гаспадары і валанцёры выходзяць на вуліцу штодня, у любую пагоду, і «прочэсваюць» розныя раёны горада, піша «Онлайнер».

Тым часам у Смалявічах ужо амаль два месяцы не могуць злавіць аўстралійскую аўчарку Рафа. Падчас адной з прагулкаў малады пёс сарваўся з павадка і ўцёк: цяпер ён у моцным стрэсе і пазбягае людзей. Да яго пошукаў таксама далучыліся дзясяткі людзей. Што рабіць, калі знік гадаванец, і як правільна арганізаваць пошукі? Разбіраліся з сабакаводамі і заавалантэрам.

Ролік пра знікненне Луны набраў больш за мільён праглядаў

Луне чатыры з паловай гады, яна стэрылізаваная і чыпаваная, у дзень знікнення была без ашыйніка. Паводле слоў гаспадыні сабакі Яны, яе любіміца баязлівая і асцярожная: да незнаёмых людзей сама не падыдзе, а да іншых сабак можа праяўляць цікавасць.

Луна знікла вечарам 10 лістапада, каля 23:20. Падчас прагулкі на вуліцы Матусевіча, 1, каля скрыжавання з праспектам Пушкіна і школай №116, яна сарвалася з павадка і ўцякла.

— Адразу мы ўвогуле не разумелі, што рабіць, уначы не спалі, шукалі Луну. Але пасля таго як мы з мужам тры гадзіны хадзілі па раёне і не маглі яе нідзе знайсці, зрабілася страшна ад думак, што, хутчэй за ўсё, наша сабака ўцякла кудысьці далёка.

Яна тлумачыць: сабакі пароды сіба-іну даволі свавольныя. І так, яны могуць уцякаць, таму выгульваць іх трэба толькі на павадку.

— Цяпер Луна ў моцным стрэсе. Удзень яна, хутчэй за ўсё, хаваецца, а больш актыўна перамяшчаецца ноччу і рана раніцай.

Каб знайсці сабаку, Яна вырашыла максімальна распаўсюдзіць інфармацыю пра яе знікненне. Па парадзе знаёмай яна запісала відэазварот і размясціла яго ў сацсетках, звярнулася ў супольнасці, дзе шукаюць зніклых жывёл, а потым стварыла асобную тэлеграм-групу. Ролік у Instagram пра знікненне Луны набраў больш за мільён праглядаў, а ў пошукавы чат ужо ўступілі больш за дзве тысячы чалавек.

Такога водгуку Яна не чакала. Людзі не толькі распаўсюджваюць інфармацыю і расклейваюць улёткі, але і штодня выязджаюць на пошукі. Горад умоўна падзялілі на квадраты, якія добраахвотнікі правяраюць па чарзе. Пры гэтым удзельнікі групы пастаянна змяняюцца: хтосьці далучаецца больш актыўна, хтосьці можа дапамагчы толькі час ад часу. Адны выходзяць на вуліцы і правяраюць пэўныя ўчасткі, другія займаюцца распаўсюджваннем інфармацыі ў сацсетках або расклейкай аб’яў.

Аднойчы каля 20 чалавек адначасова прыехалі ў адзін з паркаў, дзе меркавана маглі бачыць Луну. Гаспадароў гэта крыху насцярожвала: яны не ведалі, як напалоханая сабака адрэагуе на вялікую колькасць незнаёмых людзей.

— Мы ж не ведаем, як сабака адрэагуе на такую ўвагу. Пажадана, калі ёсць нейкае меркаванне пра яе месцазнаходжанне, тэлефанаваць гаспадарам, каб мы выязджалі і шукалі самі. Бо сабака, нават калі ўключаць ёй голас, усё роўна адчувае чужы пах.

Таму, хто знойдзе Луну, абяцаюць узнагароду — 3000 рублёў.

— Спачатку мяне адгаворвалі ад такой аб’явы: баяліся, што на яе могуць адгукнуцца махляры. Аднак падобных званкоў пакуль не было.

Пры гэтым паведамленні пра нібыта заўважаную Луну паступаюць. Найчасцей тэлефануюць пажылыя людзі, якія не заўсёды добра разбіраюцца ў пародах. Часам Яне дасылаюць фатаграфіі іншых сабак, у тым ліку падобных на сіба-іну, але аказваецца, што гэта не яе любіміца. У чаце ўжо нават жартуюць, што цяпер любую сабаку гэтай пароды ў горадзе прымаюць за зніклую Луну.

Цеплавізар, фотапасткі і нават іншая сабака — што яшчэ можа дапамагчы знайсці гадаванца?

Раф — аўстралійская аўчарка, цяпер яму 10 месяцаў. Ён знік 22 верасня ў Смалявічах. У адрозненне ад Луны, малады пёс Раф перыядычна трапляецца валанцёрам на вочы. Але злавіць яго ніяк не атрымліваецца. За два месяцы пошукаў сабака некалькі разоў выходзіў да людзей, аднак кожны раз нешта ішло не так. Дапамагаць шукаць Рафа прыехала нават яго заводчыца Вольга — сама яна жыве ў Віцебску.

— Пляменнік гаспадыні дрэнна замацаваў ашыйнік, Раф выскоўзнуў з яго і ўцёк. На той момант сабака жыў у новай сям’і ўсяго тыдзень, — распавядае Вольга.

Спачатку Раф нібыта знік: яго нідзе не бачылі, відавочцаў не знаходзілася. Людзі прысылалі фатаграфіі падобных сабак, але кожны раз аказвалася, што гэта не ён. Тады пачалі абыходзіць бліжэйшыя вёскі, а потым да пошукаў далучыліся мясцовыя жыхары, а таксама валанцёры з Мінска. Разам яны пачалі прочэсваць ужо ўвесь горад.

— Памочнікі з Мінска прапанавалі падзяліць горад на квадраты, каб паслядоўна правяраць кожны ўчастак і не прапускаць тэрыторыі.

Адна з зачэпак з’явілася пасля размовы з рыбаком. Мужчына распавёў, што бачыў Рафа з лодкі: сабака ляжаў на пірсе на другім баку возера, з боку вёскі Мікалаевічы. Валанцёры вырашылі паспрабаваць прывабіць пса з дапамогай іншай сабакі, у якой была цечка. Раф зацікавіўся і, здаецца, нават падышоў да іх.

— Але ў гэты момант да пірса падплыў той самы рыбак і пачаў крычаць: «Вось ён, вось ён!» Раф тады спалохаўся і зноў уцёк у кусты.

Вольга з гаспадыняй прыехалі пазней і пачалі прочэсваць балотістую мясцовасць. Там шмат густых кустоў, праз якія месцамі амаль немагчыма прайсці. Знайсці сабаку не ўдалося. Тады для пошукаў узялі напракат цеплавізар: Вольга пайшла ўздоўж поля ў іншы бок, а дзяўчаты засталіся каля машын.

— Раф мог забыць новых гаспадароў, і мяне таксама не факт, што ўспомніць, бо сабака цяпер у такім стрэсе, ужо два месяцы бегае, усё ў яго на адрэналіне. Таму сядзім у засадзе ў Мікалаевічах, паставілі фотапасткі, міскі з ежай і хочам зразумець, калі і куды ён прыходзіць, каб потым паставіць пастку і злавіць яго, — распавядае Вольга.

Некалькі разоў Раф сам выходзіў да людзей. Так, на вуліцы Зялёнай ён падышоў да дзяўчыны, якая якраз займалася яго пошукамі.

— Магчыма, ён падумаў, што гэта я, а калі ўбачыў незнаёмага чалавека, то спалохаўся і ўцёк на тэрыторыю прыватнага сектара, — мяркуе Вольга. — Гаспадыня ўчастка патэлефанавала нам і паведаміла, што сабака ў яе. Я вельмі спяшалася, але, калі прыехала, Рафа там ужо не было.

Валанцёры, гаспадары і Вольга працягваюць шукаць сабаку і расклейваць аб’явы.

— Нам вельмі хацелася б знайсці дрон з цеплавізарам, каб абследаваць гэтую мясцовасць, бо не прайсці і не відаць, дзе ён там, каб сустрэцца з ім. Проста ў мяне ніяк не атрымліваецца сустрэцца з ім: усе яго бачылі, а я — не. Тут ужо сяджу ў засадзе, нікуды не рухаюся, — кажа Вольга.

Што рабіць, калі знікла сабака? Парады заавалантэра

Заавалантэр Марына падкрэслівае: калі падчас прагулкі ў вас уцякла сабака, не варта баяцца распавядаць пра тое, што адбылося, і прасіць дапамогі.

— Кожны ўладальнік гадаванца павінен ведаць, што ёсць шмат неабыякавых людзей. Як правіла, гэта такія ж уладальнікі сабак. Іх аб’ядноўваюць любоў да жывёл, эмпатыя і, як высветлілася, вялікі альтруізм.

Калі хутка знайсці гадаванца не ўдалося, галоўнае — не здавацца. На гэтым этапе асабліва важныя сістэмная праца і дакладная арганізацыя пошукаў.

— Абавязкова раздрукуйце улёткі з буйной і выразнай фатаграфіяй. Калі ёсць такая магчымасць, укажыце памер узнагароды — гэта моцны матыватар для прахожых. Звярніцеся па дапамогу да сяброў, знаёмых і сабакаводаў з вашага раёна, папрасіце іх дапамагчы з расклейкай. Не абмяжоўвайцеся толькі сваім дваром і нават раёнам: сабака ў паніцы магла прабегчы некалькі кіламетраў.

Таксама варта паведаміць пра знікненне ў ветэрынарныя клінікі. Магчыма, хтосьці знойдзе гадаванца і прывядзе яго туды.

— Яшчэ адзін эфектыўны спосаб арганізаваць пошукі — стварыць асобны чат у мэсэнджары. Так зрабілі, напрыклад, гаспадары Луны і Рафа, якіх цяпер актыўна шукаюць у Мінску і Смалявічах. А каб знайсці супольнасці, дзе публікуюць фатаграфіі зніклых і знойдзеных жывёл, дастаткова ўвесці ў пошуку запыт «згубленыя жывёлы».

Аднаго куратара, які кіруе ўсім працэсам, у групе, як правіла, няма. Кожны дапамагае па меры магчымасцей: адны абыходзяць тэрыторыю пешшу, другія распаўсюджваюць інфармацыю ў інтэрнэце, трэція друкуюць і расклейваюць улёткі. Раён пошуку дзеляць на ўчасткі, якія нумаруюць. Добраахвотнікі выбіраюць тыя, што ім падыходзяць па месцазнаходжанні і часе, а потым пішуць у чат, што менавіта гатовы праверыць. Напрыклад: «Бяру трэці і чацвёрты ўчасткі, змагу з 18:00 да 20:00».

Калі паступае інфармацыя, што сабаку заўважылі ў пэўным месцы, туды аператыўна выязджаюць валанцёры. Пошукі могуць пачынацца і ранняй раніцай, і познім вечарам. Адзін і той жа ўчастак часам правяраюць некалькі разоў на дзень: сабака не сядзіць на месцы, і калі раніцай яе там не было, увечары яна цалкам можа з’явіцца.

Падчас пошукаў жывёл асабліва прыкметна, наколькі адгуклівымі могуць быць незнаёмыя людзі.

— Аднойчы, калі познім вечарам у адным з мінскіх двароў сабралася шмат валанцёраў, жыхары суседніх дамоў прыносілі ім гарачы чай і ежу. У Смалявічы людзі прыязджалі на пошукі з Мінска і па дарозе падбіралі тых, хто таксама хацеў дапамагчы. Некаторыя начавалі і дзяжурылі ў машынах. Разам мы — вялізная сіла! Менавіта такая падтрымка, згуртаванасць і самарганізацыя ператвараюць гора і роспач у сапраўдную пошукавую аперацыю.

Часам пошукі адной сабакі дапамагаюць знайсці зусім іншую. Добраахвотнікі могуць заўважыць на вуліцы бяздомную жывёлу, паведаміць пра яе ў чаце, а потым далучаюцца валанцёры, якія пры неабходнасці забіраюць яе на ператрымку.

— Літаральна днямі адбыўся такі выпадак: дзяўчына з групы па пошуку Луны ехала на працу і ўбачыла сабаку, якая, як ні дзіўна, выйшла з тралейбуса. Інфармацыю хутка распаўсюдзілі па групах, і гаспадар знайшоўся.

Марына звяртае ўвагу і на сітуацыі, калі чалавек выпадкова збівае жывёлу або знаходзіць чужую сабаку. У абодвух выпадках важна не ўтойваць тое, што адбылося.

— Уладальніку важная любая інфармацыя, нават сумная. Бо для многіх лепш перажыць страту і мець магчымасць пахаваць любімага члена сям’і, чым жыць у невядомасці і працягваць спадзявацца. Калі ж чалавек знайшоў чужую сабаку і вырашыў пакінуць яе сабе, схаваць гэта наўрад ці атрымаецца. Калі жывёла чыпаваная, яе могуць ідэнтыфікаваць пры наведванні ветэрынарнай клінікі. У такім выпадку ў чалавека, які вырашыў прысвоіць гадаванца, могуць узнікнуць праблемы з законам, — папярэджвае валанцёр.

Апошнія навіны