Лукашэнка ўляпаўся

• Telegram-канал «Лісты да дачкі»
• 12.02.2026, 16:10

Што б ён ні прыдумаў, гэта ўсё роўна будзе абразліва для Трампа.

Дык вось, хтосьці вырашыў не ездзіць у Вашынгтон. Хтосьці вырашыў не ўдзельнічаць у Радзе міру. Хтосьці вырашыў не сустракацца з Трампам. Не тое каб ён, вядома, гэта вырашыў. І не тое, каб хтосьці сумняваўся, што ён так і зробіць.

Хаця сам гарант, у якога сканчаецца тэрмін, сумняваўся. Маецца на ўвазе, што яму спатрэбілася пяць дзён, каб прыдумаць сабе заняты расклад. А цяпер ёсць яшчэ тыдзень, каб прыдумаць, чым гэты расклад заняць.

Пры гэтым не мае значэння, што ён сабе прыдумае. Што б ён ні прыдумаў, гэта ўсё роўна будзе абразліва для Трампа. Калі, вядома, Трамп вырашыць, што трэба пакрыўдзіцца. А калі вырашыць, што крыўдзіцца не трэба, будзе яшчэ горш. Тады замест пакрыўджанага Трампа будзе Трамп, які затаіў крыўду.

Дык што найлепш, калі Трамп не заўважыць яго адсутнасці. Бо хтосьці, вядома, вялікі сусветны лідар, але такі вялікі сусветны лідар, што не надта прыкметны.

Увогуле, не дзіва, што камусьці спатрэбілася пяць дзён, каб усё абдумаць. Не тое, што яму давялося думаць усё гэта самастойна. Я так разумею, што саюзнік моцна дапамог прыняць адзіна правільнае рашэнне.

Пры гэтым, заўваж, пасля таго, як Пуцін патэлефанаваў камусьці, хтосьці яшчэ два дні нічога не мог вырашыць. А вырашыў толькі пасля таго, як расійская разведка намякнула яму на звяржэнне яго канстытуцыйнага ладу. То-бок саюзнік, відаць, моцна засмуціўся, калі пачаў рабіць такія непрыстойныя намёкі.

Але хтосьці засмуціўся, вядома, мацней. Бо ў яго ж быў план. У яго быў план кіраваць разам з Трампам усім светам, прыцягваючы да сябе столькі ўвагі, колькі толькі атрымаецца. А замест гэтага давядзецца ехаць у сховішча гародніны і перабіраць гнілую бульбу.

Ды яшчэ і Трамп можа пакрыўдзіцца. Шчыра кажучы, лепей было ўвогуле нічога не адказваць на запрашэнне, чым адказваць пра заняты расклад. Насамрэч лепей было і на запрашэнне ў Раду міру нічога не адказваць. Ці, прынамсі, пачакаць, пакуль старэйшы саюзнік адкажа. Бо хтосьці, вядома, вельмі суверэнны гарант, але да Вашынгтона павадак яго суверэнітэту, бачыш, не дацягваецца.

Таму адарваць кагосьці ад старэйшага саюзніка можна. Але не вельмі надоўга. Да той пары, пакуль старэйшы саюзнік не свісне: «Месца! Сядзець!». Пасля гэтага хтосьці можа і пабурчаць незадаволена. Бурчаць яму саюзнік не забараняе, калі цішком. Але сядзець будзе там, дзе скажуць. Нават калі давядзецца сядзець у лужыне ці на гнілой бульбе.

Бо хтосьці цудоўна разумее, што саюзнік можа яму арганізаваць звяржэнне канстытуцыйнага ладу ў любы недарэчны момант. І для гэтага саюзніку асабліва нічога і арганізоўваць не трэба. У кагосьці ўвесь канстытуцыйны лад трымаецца на саюзніку і губазіках. Якія, калі давядзецца выбіраць паміж гарантам, у якога сканчаецца тэрмін, і яго старэйшым саюзнікам, гаранта, у якога сканчаецца тэрмін, дакладна не выберуць.

Telegram-канал «Лісты да дачкі»