Падзенне Кадырава ўсё бліжэй
- Аляксандр Карпюк
- 16.02.2026, 11:32
У Крамлі гэта разумеюць.
Не ведаю, чаму, але мне асабістае задавальненне дастаўляе гісторыя з Адамам Кадыравым.
Як вы чулі, кадырэнка-медалянка выпісалі з бальніцы. У яго праблемы са зрокам і селязёнку выдалілі. Для маладога арганізма, якому яшчэ трэба развівацца і патрэбныя для росту ўсе гармоны і кампаненты, якія дае селязёнка, — без іх развіццё імуннай сістэмы ўлятае ў сцяну. Рызыка сэпсісу (OPSI), распаўсюджання розных інфекцый значна павялічваецца. Склад крыві змяняецца пры адсутнасці селязёнкі, і ў маладым узросце гэта мае больш разбуральныя наступствы.
У мяне ёсць пабрацім, былы марпех, які страціў селязёнку. Але калі яму ішоў трэці дзясятак. І нягледзячы на тое, што гэта быў вельмі вытрывалы хлопец з добрым імунітэтам (снайпер не выжыве з дрэнным імунітэтам у ягоных умовах працы), — я бачыў, наколькі яму потым было кепска і як доўга ён рэабілітаваўся. Нягледзячы на ўсе ягоныя намаганні, пра снайпінг і службу ў марской пяхоце давялося забыць. Чалавек з невялікага выхаду вяртаўся з сіне-зялёным тварам (літаральна), у яго падкошваліся ногі. І гэта чалавек — баявы снайпер, марпех, а не цяплічная бубачка Адам.
І вось цяпер я ўяўляю, які хіпеж у Кадыравых. Бацька, на жыцці якога трымаецца ўся імперыя, памірае. Сыны — дэгенераты. Адзіны сын, якога «рыхтавалі» на трон (так, працэс быў тупы, крынджавы і смешны з гэтымі ўзнагародамі, але інакш яны не ўмеюць), — трапляе ў ДТЗ, забівае нявінных людзей і калечыць сваіх сяброў з картэжу, і нават старонні лекар адразу можа сказаць, што гэты хлопчык будзе не самым здаровым лідарам, нават калі ён не перайме сямейныя генетычныя захворванні ад бацькі.
І што цікава — і ў бацькі праблемы з ачышчэннем крыві і імунітэтам, а цяпер яшчэ і ў сына. І нават калі Адам трапіць у той працэнт людзей, якія адносна нядрэнна адаптуюцца пасля страты селязёнкі, — сістэма дакладна не будзе рызыкаваць, робячы стаўку на яго, з улікам магчымых рызык. Асабліва пасля гісторыі з бацькам і ўсяго гэтага цырку з ягонай хваробай.
Выглядае як карма. Выглядае як мэта ўсіх, хто плануе нажыцца на смерці Кадырава-старэйшага.
І ў Чачні гэта разумеюць.
І ў Крамлі гэта разумеюць.
Як нечакана, калі ты даеш малалетняму дэгенерату тачкі, бабкі і абсалютную ўладу, нешта можа пайсці не так.
Якая нечаканасць.
Падзенне імперыі Кадырава ўсё бліжэй. Чуеш, Рамзан. Топ-топ за дзвярыма. Чуеш гэтыя крокі? Гэта твая карма. Магчыма, у асобе тваіх сяброў, прыспешнікаў і людзей, якім ты давяраў. Топ-топ. Яны ўсё бліжэй, яны ўжо штосьці плануюць на дзень, калі ў цябе канчаткова адмовяць ныркі, і ўсё бліжэй той дзень, калі твае дзеці пачнуць знікаць, як калісьці знікалі твае канкурэнты, каб адціскаць аб’екты тваёй імперыі, за якія твае дзеці адказваюць. Яны ўсё бліжэй, Рамзан. Карма ўсё бліжэй.
Аляксандр Карпюк, Facebook