«Лукашэнка ўляпаўся, як з каранавірусам»
- 18.02.2026, 9:48
Беларусы распавялі пра «сюрпрызы» першага месяца гэтага года.
Беларусы распавялі «Салідарнасці» пра настроі і думкі першых месяцаў гэтага года, якія ўжо патраслі нервы. Усе імёны суразмоўцаў зменены.
Ганна, 32 гады. «Давялося мерзнуць дома і на працы»
— Спачатку многія абмяркоўвалі «Год беларускай жанчыны». Мы з сяброўкамі ў агульным чаце таксама паднялі гэтую тэму, калі ўлады чарговы раз распавялі пра будучыя мерапрыемствы.
Падруга напісала: «Лепш бы кожнай падарылі добрае абследаванне ўсяго цела». Але ўладам гэта, вядома, нявыгадна. А ў інфаполе цяпер шмат жартачак (а можа, і не), што ў Год жанчыны батрачыць будуць жанчыны — і за сябе, і за мужчын. Але атрымліваць за гэта больш не будуць.
Далей з запамінальнага (не глабальнага) — дыялог пажылой пары, які я нядаўна пачула ў краме. Мужчына бярэ ўпакаванне курынага філе і кажа: «Шэсць рублёў». А жонка яму ў адказ: «Гэта дорага, пакладзі назад». Мне стала вельмі няўтульна.
З таго, што закранула асабіста, — нядаўняя аварыя на ЦЭЦ у Мінску. «Закранула» дом, у якім жыву, і будынак, у якім працую. Давялося мерзнуць і дома, і на працы.
Праз некалькі тыдняў зноў аварыя — на гэты раз прарвала трубу ў доме, вада заліла ліфты. Спачатку работнікі ЖЭСа хацелі пачакаць, пакуль шахта высахне натуральным чынам, і папярэджвалі, што ліфт не будзе працаваць каля двух тыдняў. Але праз паўтара дня ўсё запрацавала. Можа, хтосьці паскардзіўся? Нашаму дому яшчэ пашанцавала — закранула толькі ліфты. У іншых не было вады.
Потым, вядома, здзівіла, калі ў адзін момант выключылі асвятленне ў горадзе. Еду пасля працы і думаю: «Цікаааава». Цяпер перажываю, што экзамен у ДАІ прыйдзецца на раннюю раніцу — у цемры здаваць будзе складана.
Але ўсе гэтыя падзеі згуртавалі многіх людзей. Усе вельмі сяброўскія і стараюцца дапамагчы адзін аднаму. Калі быў моцны снегапад, некаторыя дапамагалі адкапаць аўтамабілі, а мой начальнік нават развозіў нас па дамах.
Калі адключалі ацяпленне і ваду, нас адпусцілі раней з працы, а мая цётка, якая жыве паблізу і якую адключэнне не закранула, прапаноўвала ўсёй сям’і пажыць у яе.
І яшчэ… для многіх год пачаўся з хваробаў. У маім асяроддзі хварэлі на грып, ротавірус, ангіну і пнеўманію.
Валянціна, 53 гады. «Падчас цыклону ўсе стараліся дапамагчы адно аднаму»
— Сюрпрызы ў новым годзе — не з прыемных. З апошняга — вось гэтая ідэя эканоміць на вулічным асвятленні. Уявіце: сёння ў Мінску дождж, а паслязаўтра — мінус 10, будзе каток. Нават удзень рызыка ўпасці і нешта падвярнуць высокая, а без святла тут увогуле не варыянт.
А ж увесь час казалі: ёсць АЭС, электрычнасць няма куды дзяваць, яна танная. Але выдаткі на электраэнергію пастаянна растуць, а тут яшчэ і эканомяць на асвятленні вуліц. Пабудуюць другую — не хочацца, каб за гэта расплачваліся нашы ўнукі.
Яшчэ цяпер паднялі камуналку — чакаю квітанцыю, вельмі цікава, што будзе па цане. А ўвогуле ўсё даражэе кожны тыдзень. Гародніна дарагая, арэхі. Але ў рэстаранах і кавярнях пры гэтым поўная пасадка. Нядаўна ў Мінску адкрыўся новы рэстаран — забраніраваць столік складана, усё занята. Так што гэта палка з двума канцамі.
Здзівіла навіна пра тое, што цэны на адпачынак у санаторыях для беларусаў і расіян ураўняюць. Гэта значыць, многія беларусы не змогуць туды трапіць, бо цана ў чатыры тысячы рублёў за 10 дзён — гэта кашмар.
Людзі, на мой погляд, пачалі варыцца ў сваёй шкарлупіне. Раней хадзілі ў госці, нешта абмяркоўвалі, а цяпер — «дом-праца-дом». Але падчас цыклону ўсе стараліся дапамагчы адно аднаму. У нас няма машыны, але муж прынёс з працы вялікую лапату і дапамагаў адкапаць снег ля пад’езда.
Настрой цяпер — у чаканні лепшых часоў. Нядаўна слухала беларускія песні і нават слёзку пусціла. Але я сама сябе цягну ўверх. Напрыклад, у мяне ёсць магчымасць удзень прагуляцца па парку. А сёлета зімой, хоць і вельмі халодна, затое вельмі шмат сонца і снегу — неверагодная прыгажосць.
Выратоўваюць і святы. Напрыклад, мы з мужам святкуем 14 лютага — гэта яшчэ адна нагода сказаць блізкаму: «Я цябе кахаю, мы з усім справімся».
Артэм, 26 гадоў. «Хвалюе, што будзе з цэнамі і доларам»
— Гэтая зіма ўсім запомніцца надвор’ем. Шмат снегу, сонца — а поўнага шчасця ад гэтага няма. Стаіш на прыпынку пры мінус 20, мерзнеш і думаеш: «Хутчэй бы вясна». З другога боку, нарэшце надвор’е, якое дазваляе з’ездзіць пакатацца на лыжах і сноўбордзе ў Сілічы, Раўбічы, адпачыць.
Многіх гэтай зімой абурыла сітуацыя з адключэннем асвятлення: цемра, куча аварый. Людзі пачалі скардзіцца — і ўладам давялося адкруціць назад. Мне гэта нагадала пачатак 2020-га, каранавірус, калі Лукашэнка на ўсё забіў і сказаў: «Нічога страшнага». Цяпер тое самае.
Таксама беларусаў хвалюе, што будзе з цэнамі і з доларам. Нібыта долар цяпер танны, але ў рублях усё адчувальна даражэе.
Аксана, 45 гадоў. «Не скажу, што мы да гэтага прызвычаіліся, але ўжо няма сіл рэагаваць»
— Тое, што адбывалася ў канцы 2025-га і працягваецца цяпер, у 2026-м, — гэта жахлівы цырк, і гэта страшна. Я стараюся не чытаць беларускія навіны: мяне больш зачапляюць сусветныя. Тое, што дазваляе сабе Дональд Трамп, як ён вядзе сусветную палітыку, — у мяне ад гэтага вочы на лоб лезуць. Тое, што працягваецца ў нас, — гэта не смешнае рэаліці-шоў, дурныя здзекі з людзей. Не скажу, што мы да гэтага прывыклі, але ўжо няма сіл рэагаваць.
Мы цяпер жывём у такім стане, калі на мікраўзроўні жыццё працягваецца, а на макраўзроўні становіцца проста страшна — хочацца закрыцца ад усяго гэтага.
І людзі, якія саджаюць іншых людзей, мучаць іх, застаюцца беспакаранымі, бо ў іх поўны карт-бланш. Разумею: чым больш маўчыш, тым больш яны сабе дазваляюць. Але ў той жа час голас розуму кажа, што нічога не зменіцца ад таго, што будзеш уголас казаць рэчы, якія ім не спадабаюцца. Людзі нават у TikTok выступаюць з нейкай крытыкай, а потым ім за гэта прылятае.
Тое, што адбываецца гэтай зімой, калі адключаюць ацяпленне і іншае, — гэта дрэнна. Але я не ўяўляю, як жывуць людзі ва Украіне. На гэтым фоне нашыя непрыемнасці здаюцца нязначнымі.