«Для нас гэта быў шок, не можам паверыць»
- 18.02.2026, 10:51
Жыхары аграгарадка Будагова, дзе адбылося рэзананснае нападзенне, абмяркоўваюць тое, што здарылася.
Ранняй раніцай 16 лютага аграгарадок Будагова патрапіў у зводкі крымінальных навін: трое ўзброеных хлопцаў напалі на гаспадароў прыватнага дома і жорстка іх збілі. Гісторыя выглядае як водгук дзевяностых, але, як высветлілася, справа была не ў крымінальных разборках. Нападнікаў затрымалі па гарачых слядах, аднак у самім аграгарадку дагэтуль абмяркоўваюць тое, што здарылася. Мы адправіліся ў Будагову, каб пагаварыць з мясцовымі жыхарамі і аднавіць храналогію таго ранку, піша Onliner.
Дом, які стаў мэтай налётчыкаў, стаіць на самым ускрайку пры лесе. У двары за сеткай-рабіцай бегаюць дзве сабакі — менавіта яны тым ранкам першымі пачулі нешта нядобрае. Іх лай разбудзіў гаспадара дома, які, заўважыўшы ў цемры сілуэты людзей, што краліся, паспеў націснуць «трывожную кнопку».
На выклік, нагадаем, прыехалі супрацоўнікі Жодзінскага аддзела Дэпартамента аховы. Двух налётчыкаў яны затрымалі на месцы, яшчэ аднаго — крыху пазней недзе паблізу ў лесе. Імі аказаліся трое хлопцаў 17—18 гадоў, якія прыбылі з расійскага Ноўгарада. Пазней яны далі паказанні: праз мэсенджар атрымалі заданне знайсці дом ахвяры, збіць мужчыну і даслаць відэасправаздачу заказчыку. За гэта ім абяцалі ўзнагароджанне — 300 тыс. расійскіх рублёў (крыху больш за 11 тыс. беларускіх).
Пры сабе ў налётчыкаў былі біта, нажы, кастэт і газавы балончык. Да дома ахвяры яны прыбылі на каршэрынгавым аўтамабілі і амаль выканалі заданне: паспелі ўварвацца ўнутр і пачалі збіваць гаспадара дома, яго жонку і сваяка. Але неўзабаве іх затрымалі супрацоўнікі міліцыі. Таксама на месца здарэння выязджаў міністр унутраных спраў Іван Кубракоў.
«Да гэтага выпадку нават дзверы не зачыняла»
Сёння ўдзень, калі мы прыехалі ў Будагову, у доме нікога не было. Але, паводле нашых звестак, гаспадара ўжо выпісалі з бальніцы. Пра ўчорашняе нападзенне нагадвалі лесвіца, прыстаўленая да акна першага паверха, і аскепкі шкла ў аконных рамах.
Мы вырашылі прагуляцца па аграгарадку, каб даведацца, што думаюць наконт таго, што адбылося, мясцовыя жыхары.
Праз суткі пасля рэзананснага налёту Будагова быццам жыве ў звыклым рытме. Вуліцы акутаныя марознай смугой — на градусніку мінус дваццаць, таму мінакоў амаль няма. Мясцовая жыхарка Алеся прыйшла на пошту адправіць пасылку. Аддзяленне з яскрава-сіняй шыльдай дзеліць будынак Дома культуры з прадуктовым магазінам. Гэта, лічыце, цэнтр мясцовага жыцця, і навіна пра напад тут — тэма нумар адзін.
— Мы пераехалі сюды з Жодзіна дзеля цішыні і спакою, — кажа Алеся, запаўняючы бланк пасылкі каліграфічным почыркам. — Тут добрая інфраструктура: школа, садок. Калі даведаліся, што здарылася, проста не паверылі.
— Не памятаю, каб у нас калі-небудзь такое здаралася! — уступае ў размову яшчэ адна жыхарка Будагова. — Дарэчы, у гэтых жа людзей улетку, у чэрвені або ліпені, згарэў гараж з машынай. І вось зноў [бяда]. Учора каля чацвёртай дня ўжо ўвесь TikTok і Instagram былі ў гэтых навінах.
Абедзве жанчыны звяртаюць увагу на важную дэталь: пасля здарэння ўсе пачалі прымяраць сітуацыю на сябе і абмяркоўваць неабходнасць усталявання «трывожнай кнопкі».
— Я раней нават дзверы не зачыняла, — прызнаецца Алеся. — А ўчора паслухала навіны і яшчэ раз праверыла замок. Цяпер вось думаю пра гэтую кнопку. Маме дакладна трэба ставіць!
У прадуктовым магазіне, амаль пустым у такі мароз, пахла толькі што прывезенымі піражкамі. Перыядычна дзверы адчыняліся і, упускаючы марозны віхор, на парозе з’яўляўся нехта з мясцовых.
— Ніколі ў нас такога не было! — кажа прадавачка. Яна сама прыязджае сюды на працу з суседняй вёскі. — У нас такая добрая, мірная вёска. Людзі такія спагадлівыя, амаль усе адзін аднаго ведаюць. Таму для нас гэта шок. Цяжка паверыць, што такое ў нас увогуле магло здарыцца. Незразумела, што падштурхнула гэтых «дзяцей» — аднаму ж усяго 17 гадоў — пайсці на такое злачынства.
Пры гэтым падрабязнасцей пра саміх пацярпелых у аграгарадку няшмат. Паводле слоў мясцовых, сям’я трымалася адасоблена, з суседзямі цесна не сябравала і нават «у краму ў Доме культуры не хадзіла».
— Звычайныя людзі, займаліся гародам, домам. Казалі, што яны прыезджыя з Расіі, што нібыта гаспадар дома — былы банкір. Але хто ж ведае, як там на самой справе. Усё гэта на ўзроўні чутак, — расказала адна з наведвальніц.
Прадавачка пацвярджае:
— Бывае і такое, што прыйдзе сціпла апрануты чалавек, размаўляе на роўных, жартуе, а потым аказваецца якім-небудзь важным чалавекам. Усякое бывае, вядома. Але гэтыя людзі [пацярпелыя] дакладна ў краму да нас не прыходзілі.
«Спакойны такі гарадок»
Яшчэ аднаго мясцовага жыхара, які «проста зайшоў паглядзець расклад», мы засталі на прыпынку. Ён расказаў, што пра ўсё даведаўся з навін і таксама вельмі здзівіўся, што такое магчыма ў іх ціхім Будагове.
— Спакойны гарадок. Да гэтага хіба што дом згарэў мінулай зімой ды нашы мясцовыя ўтраіх разбіліся на машыне. Вунь там, проста на ўездзе, — махае ён рукой у бок трасы. — Цэлая сям’я загінула. Ён працаваў трактарыстам, яна — на ферме. І сваячка з імі была. Добра хоць, дачку сваю, малую гадоў дванаццаці, незадоўга да гэтага высадзілі, а то ахвяр было б больш…
Па дарозе да «таго самага дома» ля лесу нам сустракаюцца яшчэ двое мясцовых. Мужчыны, як і ўсе да гэтага, «даведаліся пра ўсё па тэлевізары».
— А чацвёртай у навінах убачыў нашу Будагову. Гэта была поўная нечаканасць! Гэта ж трэба: жывога чалавека бітай біць?! Дык жа і да смерці можна забіць, — разважае адзін з іх.
Гутарка плаўна пераходзіць да гісторыі. Раней Будагова была звычайнай вёскай, але пасля 80-х рэзка пайшла ў рост. Сюды актыўна везлі перасяленцаў пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС.
— Тут раней быў саўгас-мільянер! Гаспадарка велізарная, заробкі — капітальныя, — успамінаюць мужчыны. — Зараз усё інакш. Апошнім часам пачалі прыязджаць і мінчукі, і расіяне. Купляюць дамы, будуюцца…