«Ігар Леднік быў сапраўдным рыцарам права»
- 20.02.2026, 12:06
Чым запомніўся беларусам палітвязень, які памёр у лукашэнкаўскай турме.
Сёння, 20 лютага, міне два гады з дня смерці ў калоніі беларускага палітвязня, былога члена Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (БСДП) Ігара Ледніка.
У дзень памяці пра палітвязня сайт Charter97.org пагаварыў з беларускім апазіцыйным палітыкам, кіраўніком руху салідарнасці «Разам» Вячаславам Сіўчыкам, які добра ведаў Ігара Ледніка:
— Я пазнаёміўся з Ігарам Леднікам у канцы 2006 года. Гэта быў вельмі вядомы актывіст беларускай апазіцыі, эксперт, лідар беларускіх прадпрымальнікаў. Ігар быў адным з найлепшых спецыялістаў па Будапешцкім мемарандуме, які быў падпісаны і Беларуссю. На такім узроўні ніхто больш не разбіраўся ў гэтым пытанні. Ён нават працаваў у гэтым накірунку ва Украіне.
Ігар зрабіў вельмі многа для беларускіх прадпрымальнікаў, у яго была распрацаваная ўласная праграма ў гэтай сферы. І калі казаць пра яго ўвогуле, дык ён быў сапраўдным «рыцарам права». Нават у той безнадзейнай сітуацыі бяззаконня, створанай злачынным рэжымам Лукашэнкі, нягледзячы на ўсё, што адбывалася, ён сапраўды заставаўся абаронцам справядлівасці.
Гэта асабліва важна, калі ўзгадаць, што кожны раз, калі адбываўся чарговы выбарчы фарс і Лукашэнка «маляваў» сабе чарговыя 80 адсоткаў, Леднік проста падаваў заяву ў пракуратуру пра тое, што грамадзянін Лукашэнка не мае права ўдзельнічаць ні ў якіх выбарах, паколькі ён учыніў антыканстытуцыйны пераварот у 1996 годзе.
Ігар цяжка хварэў у той момант, калі яго незаконна кінулі ў турму. У яго была афіцыйна аформленая інваліднасць і сур'ёзныя праблемы са здароўем. Лукашысцкая ўлада, калі яго незаконна асудзіла, фактычна прысудзіла яго да смерці.
— Леднік стаў сёмым палітвязнем, які загінуў у турме, але цяпер ужо вядома больш чым пра 10 ахвяр рэжыму.
Як павінна ўшаноўвацца памяць загінулых цяпер, падчас барацьбы, якая працягваецца, і пасля перамогі над дыктатурай Лукашэнкі, у вольнай Беларусі?
— На жаль, усе лічбы загінулых заніжаныя, мы вельмі мала ведаем пра тое, што насамрэч адбываецца ў Беларусі. Тэрор рэжыму Лукашэнкі, які абрынуўся на беларусаў пасля падзей 9 жніўня 2020 года, не мае аналагаў у еўрапейскіх краінах за апошнія 50 гадоў.
Таму ўвекавечанне памяці беларусаў, забітых лукашэнкаўскім рэжымам у турмах, сёння надзвычай важнае. Толькі гэта можа хаця б неяк спыніць новыя забойствы ў турмах і спыніць катаванні. Бо гэта проста нялюдская палітыка Лукашэнкі, пра якую практычна ўсе маўчаць.
Але ілюзій у мяне тут няма. Цяпер у беларускай дыяспары за мяжой вядучую ролю адыгрываюць «пралукашэнкаўскія» так званыя дэмакратычныя сілы, якія сваёй галоўнай мэтай бачаць нешта кшталту «дыялогу» з бандай Лукашэнкі. Адбываецца даволі жудасная з’ява — фактычная легалізацыя тэрору праз тое, што ў некалькі этапаў з Беларусі масава дэпартавалі палітвязняў, а на іх месца рэжым адразу ж набраў новых закладнікаў. Беларусаў спрабуюць пераканаць, што яны нічога не могуць зрабіць, што трэба здавацца бандзе дыктатара, што кожнаму трэба ратаваць толькі сябе. І ў гэтай нездаровай атмасферы палітвязні, забітыя Лукашэнкам, сёння застаюцца забытымі.
Таму я заклікаю беларусаў 20 лютага — усіх, хто ведаў Ігара Ледніка, усіх, хто разумее, якая гэта страшная з’ява, калі беларускіх палітвязняў забіваюць у лукашэнкаўскіх турмах, — проста пісаць у сацыяльных сетках пра Ігара і пра іншых палітвязняў. Супраціўляцца такім чынам тым рэпрэсіям і таму тэрору, які лукашэнкаўскі рэжым абрынуў на наш народ. Калі мы людзі, у нас павінна быць памяць. А калі ў нас ёсць памяць, мы абавязаныя шанаваць сваіх герояў.