Блогер «Шэры кот» распавёў, чаму Лукашэнка змагаецца з ліхтарамі

• 6.02.2026, 23:35

Сістэма на мяжы.

У Беларусі 4 лютага, пасля крытыкі дыктатара Лукашэнкі, змянілі рэжым працы вулічнага асвятлення. У Мінску, напрыклад, ліхтары ўключылі толькі а 19.00, хаця на вуліцы сцямнела каля 18.00.

Блогер «Шэры кот» Дзмітрый Казлоў на сваім YouTube-канале пракаментаваў вар'яцкае рашэнне дыктатара:

— На фоне заяў прапаганды пра велізарныя эканамічныя поспехі і пералішак электраэнергіі пасля будаўніцтва БелАЭС такая рыторыка гучыць цалкам нечакана і нелагічна. А калі паглядзець на сітуацыю аб'ектыўна, то ўсё, што адбываецца, заканамерна. Афіцыйная логіка гучыць так — эканомія, нагрузка на сетку, неабходнасць рацыянальна выкарыстоўваць рэсурсы.

На бытавым узроўні гэта падаецца як часовая мера. Але калі глядзець глыбей, падобныя рашэнні звычайна ўзнікаюць там, дзе сістэма працуе на мяжы і запас трываласці вычарпаны. Энергетыка — гэта не толькі правады і электрастанцыі, гэта інвестыцыі, мадэрнізацыя, імпартнае абсталяванне, доступ да тэхналогій, крэдытаў і рынкаў — усё тое, што дзесяцігоддзямі завязана на знешнія сувязі.

Калі краіна апынаецца пад санкцыйным ціскам, гэта найперш б'е па фінансаванні і магчымасцях абнаўлення інфраструктуры. Старыя магутнасці працягваюць працаваць, але знос расце, аварыйнасць павышаецца, і рамонт становіцца значна даражэйшым і складанейшым. Да гэтага дадаецца фактар кіравання.

Цэнтралізаваная сістэма, дзе ключавыя рашэнні прымаюцца палітычна, а не эканамічна, часта прыводзіць да перакосаў. Грошы могуць сыходзіць не туды, дзе яны крытычна патрэбныя, а туды, дзе важней захаваць кантроль, лаяльнасць апарата і сілавы рэсурс. У выніку стратэгічныя сферы, кшталту энергетыкі, фармальна застаюцца пад кантролем, але фактычна жывуць за кошт назапашанай савецкай спадчыны і латання дзірак.

І замест адкрытай размовы пра рэальны стан эканомікі грамадству прапануюць простае тлумачэнне — трэба эканоміць. Але цемра на вуліцах — гэта ўжо не тлумачэнне, гэта вынік. Вынік больш як трыццаці гадоў фашысцкай дыктатуры, безадказных рашэнняў і санкцыйнага ціску.

Гэта наглядны прыклад таго, што санкцыі працуюць і прыносяць свае плады.