Як адна зарплата змяніла жыццё маладой беларускі
- 17.03.2026, 13:14
Пра эканомію без радасці.
У лютым 27-гадовая барысаўчанка Аліна (імя зменена) атрымала зарплату амаль на траціну менш за папярэднюю, піша ex-press.by. Новагоднюю прэмію даюць раз на год, частку выплат скарацілі — фармальна часова, але фактычна адчувальна. Дзяўчына прызнаецца: лічба ў разліковым лістку стала халодным душам. Кватэра здымаецца, камунальныя плацяжы выраслі, наперадзе — звыклыя паўсядзённыя выдаткі. Рашэнне яна прыняла хутка: «Трэба падцягнуць паясок».
Першай пад нож пайшла кава на вынас. Калі раней па дарозе на працу Аліна заходзіла ў маленькую кавярню каля дома, то цяпер праходзіць міма, паскараючы крок. «Тры-чатыры рублі ў дзень — гэта ўжо амаль сотня за месяц», — падлічыла яна. Замест папяровых кніг — чытанне з экрана тэлефона. Замест маршрутак — толькі аўтобус, нават калі даўжэй і з перасадкамі.
Паступова спіс «непатрэбнага» пашырыўся. Дзяўчына адмовілася ад дастаўкі ежы і пачала гатаваць выключна дома. Перастала купляць кветкі «проста так», хоць раней магла парадаваць сябе невялікім букетам па пятніцах. Замарозіла абанемент у студыі ёгі і пачала займацца па бясплатных відэа. Адмовілася ад спантанных сустрэч у кавярні з сяброўкамі, прапаноўваючы «шпацыр у парку без выдаткаў». Нават падпіску на музычны сэрвіс яна адмяніла, вырашыўшы, што абыдзецца бясплатнай версіяй.
Спачатку эканомія здавалася дарослым і правільным крокам. Праз дзве тыдні Аліна са задавальненнем глядзела на астатак на рахунку — хай і невялікі, але ўсё ж большы, чым чакала. Аднак разам з лічбамі змянілася і нешта ўнутры.
«Я заўважыла, што дні сталі аднолькавымі, — кажа яна. — Работа, аўтобус, дом. Усё па раскладзе. Нібыта прыбрала з жыцця маленькія агеньчыкі». Ранішняя кава была кароткім рытуалам клопату пра сябе. Папяровая кніга — нагода адцягнуцца ад экрана. Ёга — не толькі пра цела, але і пра адчуванне лёгкасці. Цяпер жа кожны дзень успрымаўся як задача: пражыць, не патраціць лішняга, дацягнуць да зарплаты.
З'явілася дзіўнае пачуццё пустэчы. Аліна ловіць сябе на думцы, што больш не чакае пятніцы. Радасць ад зэканомленых рублёў аказалася значна слабейшай, чым радасць ад звыклых дробязяў. «Эканомія стала самамэтай. Я быццам пакарала сябе», — прызнаецца яна.
Нядаўна дзяўчына вырашыла вярнуць «маленькія радасці». Зноў купіла каву па дарозе на працу, аформіла падпіску на музыку, сустрэлася з сяброўкамі ў любімым кафэ. Але чаканага ўздыму не адбылося. Смак напою падаўся звычайным, размовы — стамляльнымі. «Нібыта выключылі святло, а ўключыць назад не атрымліваецца», — апісвае яна свой стан.
Сёння Аліна не ведае, што рабіць далей. Зарплата застаецца нестабільнай, трывога за грошы нікуды не знікла, але і жыццё ў рэжыме строгай эканоміі здаецца невыносным. Яна шукае баланс — паміж разумнай ашчаднасцю і правам на невялікія прыемнасці.
«Я зразумела, што грошы — гэта не толькі пра бяспеку, але і пра адчуванне жыцця, — кажа дзяўчына. — Але як вярнуць гэтае адчуванне, калі страх зноў недаатрымаць зарплату застаецца?»