«Кайфуем ад шыкоўнага клімату і ежы і жартуем, што трэба заставацца тут»
- 18.03.2026, 15:20
Беларусы расказалі, як затрымаліся ў Тайландзе праз новую вайну.
Ваенны канфлікт у Іране і на Блізкім Усходзе парушыў і працягвае парушаць авіязносіны ў рэгіёне. Найбуйнейшыя авіяцыйныя хабы — у Дубаі, Абу-Дабі і Досе — часова спынялі працу, што прывяло да сотняў штодзённых адменаў і перанакіраванняў. Паветраная прастора некалькіх краін Персідскага заліва часткова закрывалася, парушалася работа аэрапортаў Кувейта, Бахрэйна і Саудаўскай Аравіі, а міжнародныя авіякампаніі цалкам адмянялі рэйсы ў рэгіён на дні і тыдні. Сітуацыя не нармалізавалася і да гэтага дня.
«Белавія» з канца лютага выканала 11 вывазных рэйсаў з Дубая, Дохі і Салалы, вярнуўшы ў Беларусь 2360 пасажыраў. А што ж тыя беларусы, якія жывуць за мяжой і хочуць вярнуцца ў гэтыя свае лакацыі? Ці тыя, хто збіраўся вяртацца праз краіны Персідскага заліва, але праз адмену рэйсаў не можа даляцець нават да Дубая? Выданне devby.io знайшло двух беларусаў з Польшчы, якія ў сакавіку затрымаліся ў Тайландзе.
«Калі яшчэ раз адменяць рэйс, паедзем на востраў»
Ксенія, маркетолаг, ужо другі тыдзень спрабуе вярнуцца з Тайланда ў Польшчу.
«Некалькі тыдняў таму мы разам з жаніхом і сябрам вырашылі паехаць у адпачынак. Напаглядзеліся серыяла The White Lotus і таму вельмі хацелі ў Тайланд. Так, дарога з Польшчы доўгая і даволі дарагая. Але мы паглядзелі фота райскіх пляжаў і Бангкока і зразумелі: яно таго варта.
Удалося знайсці нядорагія квіткі (праўда, з жорсткім маршрутам, на апошнім адрэзку я хацела проста памерці). У выніку ляцелі Вроцлаў — Афіны — Дэлі — Бангкок. З Бангкока адправіліся на востраў Ко Чанг, адтуль — назад у сталіцу.
І павінны былі 12 сакавіка вылятаць па маршруце Бангкок — Абу-Дабі — Мілан — Пазнань.
Прыляцелі 27 лютага, а на наступны дзень Штаты пачалі «спецыяльную ваенную аперацыю» ў Іране, і мы зразумелі, што, хутчэй за ўсё, наш зваротны рэйс не адбудзецца.
Але наша кампанія (Etihad) нічога не паведамляла, толькі недзе 7 сакавіка змянілі дату вылету з Бангкока. Тады я пачала нервавацца і аналізаваць іншыя рэйсы ў Еўропу. Варыянты былі вельмі так сабе: з-за закрыцця асноўных аэрапортаў у Эміратах і Катару заставаліся або прамыя рэйсы ў Еўропу (кошт ад трох тысяч еўра), або праз Кітай (ад двух тысяч еўра). І рэйсы праз Кітай або Малайзію звычайна былі з пяццю перасадкамі. Без іроніі разглядалі варыянт: Бангкок — Чэнду — Алматы — Кутаісі — Пазнань (кошт «усяго» 3500 злотых на чалавека).
Для параўнання: нашы першапачатковыя квіткі каштавалі 2000 злотых (каля 540 долараў) туды-і-назад на чалавека.
У выніку 11 сакавіка наш рэйс спачатку адменілі, а потым перанеслі на 16 сакавіка. Мы плюнулі і паехалі з гора на поўнач Тайланда, у раскошны горад Чыангмай. Выдатна там тусаваліся і даведаліся, што рэйс пераносіцца на 19 сакавіка. У нашай кампаніі здарыўся нервовы зрыў з-за гэтага, бо не ўсе працуюць дыстанцыйна, і давялося вырашаць з працадаўцам такую доўгую адсутнасць.
Ну і з-за таго, што трэба сядзець за свой кошт яшчэ тыдзень у Тайландзе: авіякампанія нічога не кампенсуе, бо вайна — надзвычайная акалічнасць. Яны прапануюць толькі або поўнае вяртанне грошай за квіток, або перабраняванне (без даплаты). Пры гэтым перабраняваць самастойна ты не можаш — толькі праз іх падтрымку, або яны аўтаматычна перанясуць рэйс (наш выпадак).
На шчасце, у Тайландзе ўсё танней, чым у Польшчы. Зараз мы знялі дом з двума спальнямі і гасцінай у цэнтры Чыангмая на дзве ночы за 200 злотых (каля 54 долараў).
Карацей, мы ўжо супакоіліся, кайфуем ад шыкоўнага клімату і ежы і жартуем, што калі не паляцім — значыць, знак, што трэба заставацца тут. Тайланд — суперкраіна: людзі — шыкоўныя, ежа — пушка, прырода — неверагодная, храмы — супер, вада як парное малако! Я цяпер не ведаю, навошта ездзіць у Еўропу на мора. Калі яшчэ раз адменяць рэйс, дакладна паедзем зноў на нейкі востраў.
Але думаю, што на гэтым тыдні ўсё ж даляцім да Еўропы».
«Мне яшчэ трэба вярнуць мой дрон з Кітая»
Андрэй, праграміст. Вярнуўся ў Варшаву з Бангкока з чатырма перасадкамі.
Я на месяц лятаў у Тайланд з Польшчы на зімоўку. Самастойна, без пуцёўкі. Назад — на пачатку сакавіка па маршруце Бангкок — Шарджа — Варшава. Калі Іран пачаў абстрэльваць ААЭ, я зразумеў, што, магчыма, давядзецца затрымацца ў Тайландзе.
Так і атрымалася. На той момант (4 сакавіка) усе рэйсы Air Arabia адменяліся, і мае таксама (авіякампанія вярнула грошы ў выглядзе ваўчара). Найбліжэйшыя рэйсы Air Arabia былі запланаваныя толькі на 16–18 сакавіка, таму я вырашыў пашукаць альтэрнатыўныя маршруты.
На адносна прамыя маршруты цэны былі астранамічнымі (2–4 тысячы еўра). Я паспрабаваў паляцець праз Доху на «Катарскіх авіялініях», але гэтыя рэйсы таксама адменілі. Таму я вырашыў ляцець ў абыход краін Блізкага Усходу, праз Кітай і Турцыю.
У Кітай я вылецеў 10 сакавіка. Я ляцеў у Пекін з перасадкай у Юньчэне. На наступны дзень паляцеў з Пекіна ў Улан-Батар, там я правёў 20 гадзін і 12 сакавіка вылецеў у Турцыю. Са Стамбула я ў той жа дзень прамым рэйсам дабраўся да Варшавы.
У выніку мой шлях быў з чатырма перасадкамі ў трох краінах і абышоўся мне ў 4500 злотых (каля 1220 долараў). Дарэчы, у мяне беларускі пашпарт. Я спецыяльна выбіраў транзітныя краіны з бязвізавым рэжымам для беларусаў.
Дарога была няпростая, яна трохі сапсавала ўражанне ад зімоўкі, затое я наведаў яшчэ дзве краіны ў Азіі. Абышлося без праблем з памежнікамі — я выходзіў з аэрапорта і ў Кітаі, і ў Манголіі.
А вось з аховай аэрапорта давялося тлумачыцца з-за дрона (браў з сабой з Польшчы, каб паздымаць у Тайландзе). Па дарозе на зімоўку да дрона ніякіх пытанняў не было, а вось у Кітаі ўзніклі. Аказваецца, у Пекін нельга ўвозіць дроны на борце самалёта — ні ў багажы, ні ў ручной паклажы. Таму яго адправілі поштай у пекінскі гатэль, у якім я спыняўся.
Мяне адразу папярэдзілі, што дрон не паспеў бы прыехаць да майго ад’езду з Пекіна (да вылету заставалася 16 гадзін), таму ягоны лёс я не ведаю, мне яшчэ прадстаіць займальны квэст па яго вяртанні.
Яшчэ ў мяне забралі павэрбанк, бо на ім не было пазнакі аб сертыфікацыі CCC (China Compulsory Certificate. — Заўв. рэд.). Усе павэрбанкі без такой пазнакі забіралі ва ўсіх пасажыраў падчас праверкі бяспекі ў Юньчэне.
У Улан-Батары я правёў 20 гадзін: паспеў крыху пагуляць. Але я быў ужо даволі стомлены, таму паўнавартасна ацаніць горад не атрымалася.
Што да самой зімоўкі, яна прайшла выдатна — у першую чаргу дзякуючы кампаніі маіх сяброў. Сябры жывуць у Беларусі, таму ў іх быў іншы маршрут, праз Ташкент. Яны дабраліся без праблем.
Увогуле, пра паездку я не шкадую, нават пра яе незапланаваную частку. Крыху шкада грошай, але іх яшчэ можна зарабіць, а досвед і наведаныя краіны застануцца са мной назаўсёды.