Мікалай Статкевіч заявіў, што яго інсульт у калоніі быў наўмысна справакаваны
- 19.03.2026, 11:35
Замест жыццёва неабходных лекаў яму давалі аспірын.
Былы палітвязень, лідар беларускай апазіцыі Мікалай Статкевіч заявіў, што ў яго ў калоніі наўмысна выклікалі інсульт, замяніўшы аспірынам адзін з неабходных яму прэпаратаў. Пра гэта палітык піша ў сваім тэлеграм-канале:
— Мяне 6 разоў запар каралі 6 месяцамі адзіночнай камеры — на асаблівым рэжыме ёсць такі від пакарання з максімальным тэрмінам 6 месяцаў — камера памерамі 1x3 метры, з «прагулкамі» па паўгадзіны на дзень у не нашмат большай, амаль глухой металічнай скрыні пад металічным дахам са штучным асвятленнем нават удзень.
Цяжкавата гадамі не бачыць неба над сабой нават праз сетку.
Ды яшчэ 1–2 разы кожны месяц трапляць у ШІЗА, у якім я правёў у агульнай складанасці каля года. Такога там яшчэ ні з кім не рабілі. Дасведчаныя арыштанты казалі, што мяне «умярцвяюць, тыпу, з натуральных прычын».
Мікалай Статкевіч распавёў, што яму не перадавалі паведамленні ад родных, а ягоная жонка Марына Адамовіч цяжка і небяспечна хварэла, што моцна ціснула на яго:
— Даходзіла да таго, што адзін з кіраўнікоў установы праз іншага арыштанта перадаваў мне «гуманную» прапанову: самаму папрасіцца ў «крытую» турму, дзе ўмовы непараўнальна мякчэйшыя. Я рэзка адмовіўся, таму што ў гэтых мясцінах любое праяўленне слабасці толькі правакавала б узмацненне ціску.
Я супраціўляўся іх планам, імкнуўся захаваць сябе — шмат хадзіў нават у той вузкай прасторы, рабіў хоць якія фізічныя практыкаванні, шмат чытаў літаратуры па філасофіі і сацыяльнай псіхалогіі, калі яшчэ выдавалі кнігі з бібліятэкі, спрабаваў вучыцца англійскай, пакуль не пачалі забіраць падручнікі, у ШІЗА прадумаў даволі вялікі тэкст, прысвечаны генезісу чалавечай маралі, выбару чалавекам мадэлі сваіх паводзінаў, маральнаму выбару асобы ў крытычнай сітуацыі.
Потым нават зрабіў яго накіды на паперы, але яны зніклі ў нетрах КДБ падчас спробы маёй незаконнай дэпартацыі. Цяпер давядзецца знайсці час і аднавіць гэты тэкст, бо не люблю незавершаных спраў.
Так што я захоўваў нядрэнную для такіх умоў і трох кавідаў форму.
Прынамсі, на «рывок» на мяжы сіл хапіла. Але падчас адмовы ад дэпартацыі выдатна разумеў, што мяне на волю проста так не адпусцяць, і рыхтаваўся да горшага.
Мікалай Статкевіч распавядае, што пасля другога кавіду ў Гомельскім СІЗА лекары прызначылі яму пэўныя лекі:
— Марына дасылала іх мне ў калонію, з частымі перабоямі, але яны даходзілі і мне іх выдавалі. Гэта 3 гады было адзіным сродкам камунікацыі паміж намі. Бо, атрымаўшы медбандэроль, я ведаў, што Марына жывая. А яна адсочвала тыя бандэролі па коду і, калі іх забіралі з пошты, ведала тое самае.
Але з верасня мінулага года маё знаходжанне проста хавалі, таму, адпаведна, Марына не ведала, дзе я, у калоніі ёй казалі, што мяне там няма, і яе медбандэролі не прыходзілі.
Мне сказалі, што будуць выдаваць свае «аналагі». Так, напрыклад, прафілактычны сродак ад тромбаўтварэння ў крыві «Ксарэлта» замянілі на аспірын.
Потым у турэмных бальніцах лекары дружна смяяліся, чамусьці з мяне, з-за гэтай замены і казалі, што такая замена пры посткавідных праблемах недапушчальная, што менавіта яна і выклікала ў мяне інсульт.
Былы палітвязень піша, што ёсць усе падставы лічыць, што гэты інсульт быў справакаваны штучна і наўмысна:
— Але лекары ў турэмных бальніцах, дзякуй ім, зрабілі ўсё, каб мінімізаваць яго наступствы. Ён не закрануў ніводнай з фізічных функцый майго арганізма, акрамя маўлення.
Цяпер я адчуваю сябе добра, ціск — сталы для мяне 120/80. Зноў пачаў займацца фізкультурай. Рэгулярна займаюся анлайн з лагопедам пані Юліяй — беларускай, якая жыве ў ЗША, і якой я вельмі ўдзячны за тое, што пасля цяжкага працоўнага дня яна знаходзіць час і сілы, каб дапамагаць мне. Маўленне патроху аднаўляецца, але трэба яшчэ час.
Праўда, улада перыядычна павышае мой эмацыйны тонус. Відаць, каб паскорыць аднаўленне пасля інсульту».