Ганьба

• Аляксандр Адэльфінскі, kasparovru.com
• 25.03.2026, 13:02

Як там са «светлай будучыняй»?

Пры ўсёй пампезнасці савецкай ідэалогіі, немагчыма ўявіць, каб тыя грамадзяне палічылі для сябе магчымым не проста пайсці ўсім гуртам наймітамі-душагубцамі, але і цягнуцца за вялікімі грашыма для падпісання кантракту ў тыя рэгіёны, дзе больш плацяць за забойства суседзяў. Бачыце, такія «практычныя»! Пуцінцы разам з масай z-расіян стварылі такую ганьбу, што ад яе адмывацца цяпер доўга-доўга, а ўсё адно не адмыцца.

Ніхто ў гэтым тэксце не ўслаўляе «савок», толькі трэба адзначыць, што тады многія насамрэч свята верылі ў здзейсненнасць ідэі, згодна з якой ім сапраўды неабходна змагацца за светлую будучыню, дзе не стане эксплуатацыі чалавека чалавекам. На тую відавочную дадзенасць, што эксплуатацыя ў СССР была лютайшая, тыя ж людзі часта не звярталі ўвагі, альбо прымалі гэта як часовую непазбежнасць.

Заўважым, бальшавіцкая «маркоўка» перад савецкімі «аслікамі» была ідэйная. У ідэі змяшчаўся вобраз будучыні. Дзеля «светлай будучыні» чыніліся ўсялякія рэпрэсіі і абмежаванні, выпрацаваўся «homo sovieticus» і іншае... Пры гэтым, падкрэслім, ідэя была афарбаваная ў светлыя, аптымістычныя тоны, «кропка зборкі» размяшчалася за світанкавым гарызонтам і прадугледжвала нешта прынцыпова новае. Так, адначасова абстаноўка была душная, але святло ў канцы тунэля, паводле ідэалогіі, усё ж такі свяціла, пры якой заўгодна іроніі і якім заўгодна сарказме.

Пераходзім да сённяшняга часу... Ідэя... У чым яна? У бясконцых стогнах пра «печанегаў з палавецамі», пра «надулі», з прыпевам «абманулі дурня», са ўздыхам «нож у спіну»... Вобраз — які ён? Цёмная істота з позіркам шэрага маніяка вяшчае з бункера, прычым запісы занадта часта — старыя, і ў прынцыпе невядома, гэты арганізм жывы — ці не, ён у адзіным экземпляры — ці з клонамі, ён насамрэч кіруе — ці за ім увогуле інфернальная іншапланетная лабараторная нечысць, якую жывым землянам паказваць забаронена.

Што там са «светлай будучыняй»? Ды няма яе ў карціне свету! Нявнятнае трапятанне фібраў-жабраў на тэмы адкрыта пахавальныя, з пабліскваннем «ядзернай кнопкі». Усім савецкім людзям прапаноўвалася пабыць рабамі дзеля сусветнага світанку — усім расіянам прапануюць памерці дзеля сусветнай магілы. Там, пры ўсім крывадушшы, у якасці матыватара ўключаўся свет. Тут у той самай якасці адключаюць Інтэрнэт і абяцаюць «скрэпы».

Дарэчы, пра апошнія. «Чалавек чалавеку — сябар, таварыш і брат!» — гучала на камсамольскіх сходах. «Чалавек чалавеку — воўк», — казаў досвед сталіншчыны. Цяпер чалавек чалавеку — хто? Чалавек чалавеку — белая «Лада»? «Савок» цёмнай крывавай практыкай разбураў уласную ж светлую гуманістычную тэорыю. А цяпер такая тэорыя — яна ёсць? Не. Замест яе прапануецца сумесь самых закарэлых забаронных агід з розных эпох: «скрэпы» як сродак захавання «стабільнасці» ўжо нельга такімі лічыць, бо ўлада і сістэма з'яўляюцца дэстабілізатарамі і свету навокал, і саміх сябе знутры.

Так, савецкае — гэта кумачовы падман. Аднак пуцінскае, цяперашняе крэмлёўскае, — у сто разоў цынічней і відавочна цямней. «Савок» разваліўся пад цяжарам самога сябе на буйныя часткі, пакінуўшы «у сухім астатку» сувярэнныя дзяржавы. Цяперашняе «нешта» не проста разваліцца, а распадзецца на атамы. Чаму? Таму што нават афіцыёзная форма, «замануха», — іншая. Яна, як бы гэта сказаць, стомленая. Сапраўды, паказваць народу такую сумесь змроку і патрабаванага ад насельніцтва цынізму, кілерства, нягодніцтва, гэта значыць, вобразна, «плахізму», — да такога ўзроўню цяжка свядома дадумацца, нават калі ты вырашыў свядома загубіць краіну, прычым канчаткова.

Кіраўніцтва рэжыму і актыўныя праваднікі яго злачынстваў, такім чынам, павінны быць асуджаныя не толькі як міжнародныя ваенныя злачынцы, але і як асобы, што ўчынілі сістэмныя злачынствы супраць уласнай краіны, якую яны захапілі. Праўда, калі яны дажывуць да суда фізічна, бо чакаць Гаагу становіцца занадта небяспечна, і хунта відавочна прасіцца на «пазасудовыя» і «пазаправавыя» рашэнні.

Аляксандр Адэльфінскі, kasparovru.com