Коўл папярэдзіў Лукашэнку

• Сяргей Кавальчук
• 26.03.2026, 9:43

Сядзець у адзіночку за сталом дрэнных хлопцаў вельмі неўтульна.

Чытачы сталейшага ўзросту добра памятаюць, як сённяшні грузны і абвіслы мінскі царадворэц выглядаў маладым казлікам на фоне старэючага і пастаянна «працуючага над дакументамі» са шклянкай у руках Ельцына. Вострае жаданне Лукашэнкі трапіць на аўдыенцыю да Галоўнага па планеце вельмі нагадвае «сяброўства» з Ельцыным у 90-я.

Але пра ўсё па парадку.

Кароткі гістарычны экскурс: 90-я гады былі маршам суверэнітэтаў былых савецкіх рэспублік, палітычныя эліты якіх як маглі абуладкоўвалі жыццё сваіх грамадзян, ды і пра свае таксама не забывалі.

Краіны Балтыі адразу ж пайшлі поўным ходам на Захад, Цэнтральная Азія часткова пагрузілася ў хаос войнаў, а часткова ўзяла курс на Маскву, Паўднёвы Каўказ высвятляў адносіны паміж сабой, Малдова (з вайной) і Украіна (з адкладзенай вайной) завязлі паміж Усходам і Захадам.

Што ж Беларусь?

У Мінску даволі позна прайшлі выбары прэзідэнта — у 1994 годзе. Да таго часу ўжо ва ўвесь рост паўсталі пытанні эканамічных шокавых перамен, і да ўлады прыйшоў малады папуліст, які на найважнейшае пытанне «з кім ісці?» даў адназначны адказ: ісці з Расіяй.

2 красавіка 1996 года пры багатых урачыстасцях і застоллях быў падпісаны Дагавор аб стварэнні Саюзнай дзяржавы Расіі і Беларусі. Лукашэнка біў чаркі ў Крамлі, імкнуўся спадабацца не толькі старэючаму Ельцыну, але і рэгіянальным элітам РФ і відавочна меціў на крэмлёўскі трон.

Аднак лёс распарадзіўся інакш, і слабнеючая рука патрыярха новай расійскай дзяржаўнасці перадала скіпетр у цепкую кэгэбэшную лапу Уладзіміра Пуціна.

Мінулі два з паловай дзесяцігоддзі, і Лукашэнка знайшоў сабе новага «куміра», да якога імкнецца быць бліжэй. Дональд Трамп — новая мэта, да якой рухаецца кіраўнік мінскага рэжыму. Вядома, не каб сесці ў крэсла амерыканскага прэзідэнта, але дакладна — каб быць бліжэй да цэнтра планетарнай сілы.

Ён разумее, што лёс Мадура і Хаменеі можа здарыцца і з іншымі хлопцамі, якія па тых ці іншых прычынах не ў фарватары амерыканскай знешняй палітыкі. Біць пасуду ў Мар-а-Лага нашаму таварышу наўрад ці хто-небудзь дазволіць, але ён цудоўна разумее, што з Трампам трэба наладжваць асабістыя адносіны — гэтак жа, як і з Ельцыным у свой час.

А тут яшчэ і спецпрадстаўнік Джон Коўл нагадаў пра няпростую перспектыву: «Я не ведаю, як уладкаваная старэйшая школа ў вашай краіне, але ў нас гэта выглядае так. Ты прыходзіш на абед, і там ёсць стол добрых хлопцаў. І добрыя хлопцы сядзяць тут, ядуць, і ўсе хочуць сядзець за гэтым сталом добрых хлопцаў.

А ёсць стол няўдачнікаў — і вось там ты і знаходзішся. Ты там разам з Кубай. Ты там разам з Іранам, ты там разам з Венесуэлай і іншымі. Пуціна там няма, бо яго ўвогуле не запрасілі ў школу.

Я сказаў, што калі хочаш сядзець за сталом добрых хлопцаў, трэба пачаць паводзіць сябе як нармальная краіна. Нельга рабіць тое, што ты робіш цяпер. Усе гэтым незадаволеныя.

І я сказаў яму: «Слухай, ты цяпер адзіны, хто застаўся за сталом дрэнных хлопцаў, дык табе лепш быць асцярожным».

Сядзець у адзіночку за сталом дрэнных хлопцаў вельмі неўтульна. Ёсць небяспека прыцягнуць усю ўвагу да сябе. А гэта дрэнна заканчваецца нават для самых крутых дрэнных хлопцаў.

Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»