«Наступны адпачынак — у беларускіх санаторыях»
- 4.03.2026, 10:06
Застряглыя ў Дубаі турысты вяртаюцца ў Мінск.
Ваенны канфлікт у раёне Персідскага заліва проста зараз уплывае на найбліжэйшыя планы тысяч беларусаў. Перш за ўсё гаворка пра турыстаў, якія міжволі падоўжылі сабе адпачынкі і з 28 лютага не могуць вярнуцца дадому праз закрытую паветраную прастору. Большасць з іх — каля 2,5 тысячы — знаходзяцца ў ААЭ, піша Onliner.
На 3, 4 і 5 сакавіка «Белавія» запланавала спецыяльныя вывазныя рэйсы з Дубая: самалёты з Мінска ў Эміраты выляцяць пустымі, назад імі і адправяцца застряглыя турысты. Першы такі борт прызямліўся ў мінскім аэрапорце сёння ўначы.
— Boeing 737-800 рушыць па бяспечным маршруце, мінуючы патэнцыйна небяспечныя тэрыторыі. З-за аблёту борт зробіць пасадку ў Актаве (Казахстан) для дазапраўкі, а затым возьме курс на Нацыянальны аэрапорт Мінск, — паведамляла «Белавія» ўвечары 3 сакавіка.
Судзячы па табло аэрапорта Дубая, рэйс вылецеў з ААЭ а 17:16 паводле мінскага часу. Далей ішоў круком — праз Пакістан, Афганістан і Туркменістан.
За паўгадзіны да прызямлення «дубайскага» борта ў зоне прылётаў ужо ажыўлена. Аэрапорт прыняў яшчэ адзін «няўштатны» самалёт, які прыбыў са сталіцы Амана. З салона выходзяць не шчаслівыя пасвяжэлыя турысты, а тыя, у каго адпачынак скончыўся, так і не паспеўшы пачацца. Гэта пасажыры рэйса Мінск — Салала, удзень 3 сакавіка не даляцеўшага да аманскага курорта і які прызямліўся ў Маскаце.
Прычына — усё той жа канфлікт паміж Ізраілем, ЗША і Іранам, што закрануў увесь Блізкі Усход. Паводле даных турэцкага інфармагенцтва Anadolu, у аўторак Аман (палёты ў які яшчэ напярэдадні былі дазволеныя) пацярпеў ад атак беспілотнікаў. У аэрапорце Салалы спрацавала трывога — экіпаж самалёта «Белавія» даведаўся пра гэта толькі на падлёце. У выніку борт перанакіравалі ў Маскат, адкуль ён і вярнуўся ў Мінск.
Людзі ідуць з пашпартнага кантролю сонныя і нервовыя, адвяртаюць твары ад фотакамер. Зразумець можна: пасля амаль сутак бязвылазнага сядзення ў самалёце не да пазіравання. Хтосьці настолькі спяшаецца пакінуць аэрапорт, што нават згаджаецца на паслугі мясцовых «бомбілаў». Адзін з пасажыраў на пытанне журналіста «Як настрой?» не стрымлівае сарказм:
— ******* [выдатна]! Сляталі — во!
— Нам абвясцілі пра тое, што рэйс перанакіроўваюць у запасны аэрапорт, хвілін за 40 да пасадкі. Пасля прызямлення ў Маскаце мы, напэўна, гадзіны тры проста прасядзелі ў салоне. Чаму не выпускалі? Гэта ніяк не тлумачылася: нельга — і ўсё. Пакуль сядзелі, я пачытала навіны, даведалася, што адбылося, бо пра гэта таксама ніхто не распавядаў. Тады, канешне, стала страшна… Але абстаноўка ў самалёце была нармальная: людзі, хутчэй, ужо проста хацелі выйсці на свежае паветра, — дзеліцца падрабязнасцямі спадарожніца мужчыны Ірына.
Інна збіралася адпачыць у Салале разам з дачкой: дзесяцідзённы тур жанчына купіла яшчэ ў кастрычніку. «Адпачылі…», — нервова смяецца турыстка, дадаючы, маўляў, дзіця засмуцілася, а яна сама нібы прадчувала падобны вынік падзей.
— Калі ўсё гэта пачалося, я пыталася ў тураператара, ці адбудзецца пералёт. Мяне супакоілі: усё будзе. Так, Аман тады быў адкрыты, але падазрэнні закрадаліся… У выніку 23 гадзіны проста правялі ў самалёце. Тураператар са мной ужо звязаўся, прапанаваў альтэрнатывы — сёння ўсё гэта будзем абмяркоўваць. Зваротны палёт прайшоў, канешне, цяжкавата. У мяне па здароўі ёсць пытанні, а таблеткі ўсе засталіся ў багажы. Але харчаванне і ваду давалі — у гэтым плане да «Белавія» пытанняў няма. А так у цэлым даляцелі — і дзякуй Богу.
А 2:28 нарэшце дачакаліся самалёта з Дубая. На ім прыляцелі ў Мінск 189 пасажыраў, якія не змаглі трапіць на рэйс 28 лютага.
Тут ужо карціна выглядае больш радаснай, чым паўгадзіны таму: усмешкі, абдымкі, кветкі. Ну адпачынак як-ніяк адбыўся і нават працягнуўся, хай і цаной сотняў нервовых клетак. Хаця тыя, хто выходзіць, не скардзяцца, наадварот, адзначаюць зладжаную працу супрацоўнікаў авіякампаніі і дубайскіх гатэляў, а яшчэ хуткае інфармаванне: для тых, хто чакаў вывазныя рэйсы, стварылі чаты ў месэнджарах, дзе даваліся ўсе апошнія навіны пра сітуацыю.
— 28-га мы ўжо чакалі вылету, але прыкладна праз гадзіну нам сказалі, што неба закрыта. Заставаліся яшчэ гадзіны тры ў аэрапорце, чакалі навін, але калі ўжо стала зразумела, што зачыняецца і аэрапорт, усіх пачалі вывозіць, — распавядае Таісія. — Хачу адзначыць, што прадстаўнікі «Белавія» спрацавалі вельмі прафесійна: нас арганізавана па спісах рассадзілі па аўтобусах. Амаль усіх людзей з нашага рэйса прывезлі ў адзін гатэль (вельмі добры), але кагосьці засялялі і ў іншы.
Усе гэтыя дні было поўнае харчаванне: сняданак, абед, вячэра. У гатэлі для нас стварылі такую спакойную атмасферу, што я нават не разумела: гэта адпачынак працягваецца ці што… Падзеі, канешне, былі страшныя, але затое мы былі ў поўным камфорце. Канешне, чулі працу СПА, першая ноч была «такая»… Увогуле, чулі і гукі, і сірэны спрацоўвалі на тэлефонах. Але мы не спускаліся [у сховішча], у нашай гасцініцы і не было куды.
Паколькі гатэль знаходзіўся далей ад месцаў, куды нешта прылятала, усё абышлося з найменшымі эмацыйнымі выдаткамі — прынамсі, для нас з мужам. Зараз нават складана зразумець [што адбылося], напэўна, спатрэбіцца пара дзён на асэнсаванне.
Але, хутчэй за ўсё, наш бліжэйшы адпачынак ужо будзе ў беларускіх санаторыях!
Павел і Аксана з дзецьмі адпачывалі ў Фуджайры. Раніцай суботы сям’я прыехала ў дубайскі аэрапорт і паспела спакойна прайсці рэгістрацыю, але даволі хутка стала зразумела, што рэйс, запланаваны на 11:10, не адбудзецца. Першапачаткова перанеслі вылет на 16 гадзін, затым, пасля закрыцця паветранай прасторы Ірана, адмянілі зусім.
— У гейт нас запусціць не паспелі. Хоць прыблізна ў адзін час з намі павінен быў вылецець самалёт, здаецца, у Індыю — вось яны паспелі загрузіцца. Іх рэйс таксама ў выніку не паляцеў, але паводле нейкіх унутраных правілаў пасажыры заставаліся сядзець у самалёце. Мы хоць маглі гуляць па аэрапорце, паелі ў «Макдональдсе». А ім ежу з KFC прывезлі толькі праз гадзін пяць — такімі вялізнымі вазкамі дастаўлялі проста ў самалёт, — узгадвае Павел.
Беларусаў, як і астатніх пасажыраў рэйса, даставілі ў дубайскі гатэль да 23-й гадзіны. Прадстаўнікі «Белавія» прасілі быць «на нізкім старце»: паводле слоў Аксаны, спачатку меркавалася, што самалёт у Мінск усё ж адправіцца а 5-й раніцы наступнага дня. Аднак у выніку сям’я затрымалася ў гатэлі яшчэ на трое сутак.
— Нас бясплатна кармілі, усё было нармальна. Праўда, два дні нас нікуды не выпускалі. Было чутна, як «стралялі», і 28-га, і на наступны дзень. Мы жылі на ўскраіне, таму гукі даходзілі не так моцна — у цэнтры, у «Дубай-Марыне», казалі, было чуваць мацней. Вельмі гучныя апавяшчэнні на тэлефон прыходзілі, ад іх было крыху няўтульна… Але нікуды спускацца не трэба было: ні ў сховішча, ні на паркінг.
— Увогуле, не лічыце адпачынак сапсаваным?
— Калі прыляцелі, ужо нібыта і ўсё добра. Ну, будзе досвед... Мне здаецца, людзі ўжо прызвычаіліся да таго, што ў паездках нешта можа пайсці не так: то кавід, то яшчэ што-небудзь, што нібыта здавалася нерэальным. Ніхто ў пачатку адпачынку і падумаць не мог, што закрыюць і неба, і аэрапорт Дубая, — гэта здавалася абсурдам. А аказалася, усё можа быць.
Мы і зараз выляцелі на гадзіну пазней, таму што па-ранейшаму былі пытанні па паветранай прасторы, недзе працягвалі лятаць ракеты. Аэрапорт, дарэчы, быў амаль цалкам пусты: акрамя нашага рэйса было запланавана яшчэ, можа, два-тры. Даляцелі нармальна, спакойна: такога, каб апынуліся ў баевіку і ўсе вакол у паніцы, дакладна не было.