«Жартую часам, што захапіў суседнюю вёску і зрабіў яе яшчэ больш шчаслівай»
- 15.04.2026, 9:57
Беларус распавёў, як за адзін дзень стаў шматдзетным бацькам.
У сям’і Дзяніса Мостыка і ягонай жонкі Аляксандры пяцёра дзяцей. Але ёсць нюанс: пара ўзяла шлюб у 2019 годзе, і толькі малодшае дзіця ў іх агульнае. Астатнія — дзеці Аляксандры ад першага шлюбу. Пра тое, як мужчына вырашыўся стаць галоўным у вялікай сям’і, пра ўладкаванне сумеснага побыту і стасункі ў пары піша Onliner.
«Не паверыў, што ў яе чацвёра дзяцей»
— Мы пазнаёміліся з будучай жонкай на адным мерапрыемстве, мне тады было 29 гадоў, — распавядае Дзяніс. — Падчас нашай першай сустрэчы я проста звярнуў увагу на Сашу, мы трошкі паразмаўлялі. Праз некаторы час зноў убачыліся. Удругі Саша спадабалася мне яшчэ больш: яна была ў белай сукенцы, на абцасах — неверагодна прывабная, яна зрабіла на мяне ўражанне. Таму я запрасіў яе на каву.
Саша пагадзілася, а я павёў сябе як сапраўдны «чырвоны сцяжок»: пасля свайго запрашэння знік на месяц, з галавой сышоў у працу. Памятаю, як трошкі захварэў і выклаў у сторыс фота тэрмометра з падвышанай тэмпературай, а Саша напісала мне «Ачуняй». Я адразу ўспомніў, што сам запрасіў яе, таму прапанаваў дамовіцца сустрэцца праз два дні — у мяне быў стымул хутчэй акрыяць!
Мы сустрэліся, паразмаўлялі, паміж намі праскочыла іскра — так усё і закруцілася, пачалі бачыцца амаль штодзень. Думаю, да гэтага ні ў мяне, ні ў Сашы не было думак кшталту «Ну вось, гэта мужчына/жанчына маёй мары, мы правядзём разам усё жыццё!». Не, адносіны развіваліся паступова.
Спачатку нічога не паказвала, што адносіны будуць «сур’ёзныя». Моладзь сустракалася, праводзіла час разам, але пры гэтым Дзяніса здзіўляла і нават насцярожвала, што Саша заўсёды з’яжджае са спатканняў да дзесяці вечара. «У цябе што, ёсць муж?» — яксьці ў жарт спытаў ён. Саша абурылася такому дапушчэнню: «Каб я была замужам, я б і шанцу не дала паклікаць мяне на спатканне!»
— Тады я зразумеў, што гэта мой чалавек: для яе вернасць — не пусты гук, — заўважае Дзяніс. — Але я адчуваў: нешта ж ёй перашкаджае. Таму працягваў распытваць. «Дык, можа, у цябе ёсць дзіця?» — «Так, але не адно». — «Двое?» — «Не». — «Трое?» — «Не». Так мы дайшлі да чацвярых, і я спачатку быў упэўнены, што Саша жартуе: ну зусім не так я ўяўляў сабе маці чацвярых дзяцей! У маім разуменні гэта такая аб’ёмная цётка са школьнай сталоўкі, якая сабе ежу таскае, а школьнікам дае танюсенькія лустачкі каўбасы. А тут — стройная маладая дзяўчына: ну якія яшчэ чацвёра дзяцей?!
Паверыў Дзяніс, калі ўбачыў фатаграфіі. Тады сынам Сашы было 15 і 17 гадоў, дочкам — 7 гадоў і 2 гады. Мінула яшчэ паўгода, перш чым Саша вырашыла пазнаёміць іх з Дзянісам.
Цяпер самому малодшаму — Даніэлю — 4 гады, ён ходзіць у дзіцячы садок. Малодшай дачцэ Еве — 8, яна ў трэцім класе. Алісе — 13, яна ў васьмым. Лёву — 21 год, ён працуе ў IT. Самаму старэйшаму — Сашу — 23 гады, ён ужо жыве асобна. Фатаграфавацца згадзіліся трое малодшых дзяцей.
— На адной з першых сустрэч мы паехалі з дзяўчынкамі ў Дрозды. У мяне было хваляванне перад знаёмствам з імі і апасенне: прымуць — не прымуць? Я вучыў Алісу катацца на ровары — памятаю, у яго яшчэ спадала ланцуг, і Аліса ўзрадавалася, калі я яго пачыніў. У мяне з самага пачатку было адчуванне, што яны мне родныя. З сынамі Сашы я пазнаёміўся пазней, бліжэй да вяселля, і ў нас склаліся прыяцельскія адносіны. Асобых сумненняў ці апасенняў праз дзяцей у мяне не было. Мне здаецца, калі любіш чалавека, то любіш і яго дзяцей таксама.
«Збіраўся назапашваць на пышнае вяселле — аказалася, што дарэмна»
Дзяніс прызнаецца, што гадоў з 20 марыў пра вялікую сям’ю, дзе было б шмат дзяцей. Таму факт, што ў Сашы ўжо ёсць чацвёра, яго не тое што не збянтэжыў, а хутчэй нават стаў перавагай.
— Думаю, ад людзей залежыць, як яны ставяцца да сям’і і дзяцей. У мяне добры прыклад: і ў бацькі, і ў маці ў сям’і было па чацвёра дзяцей. То бок у таты два браты і сястра, і ў мамы два браты і сястра. І мае бацькі дагэтуль шчаслівыя разам.
На пачатку адносін Дзяніс удакладніў у Сашы, ці гатовая яна нараджаць яшчэ дзяцей. А Саша ў адказ спытала, ці гатовы Дзяніс жыць з яе дзецьмі. У абодвух выпадках адказ быў станоўчы.
Дзяніс узгадвае, што падштурхнула яго да жаніцьбы.
— Мы сустракаліся прыкладна год, і неяк адна знаёмая пачала распытваць мяне, як у нас з Сашай справы. «Выдатна», — кажу. Тады яна ўдакладніла, ці збіраюся я клікаць Сашу замуж. Я адказаў, што так, ёсць такія планы, але трэба падназбіраць грошай, хаця б некалькі тысяч долараў, каб зладзіць вялікае вяселле для ўсіх родзічаў і нават суседзяў: я прывык, што ў маёй сям’і такія падзеі праводзяцца з размахам. І знаёмая пытае: «А Саша таксама хоча такое вялікае вяселле?» І тут да мяне даходзіць, што Сашу я і не спытаў, як яна гэта бачыць і ці хоча наогул за мяне замуж! Я задаў ёй гэтае пытанне, і Саша сказала, што выйсці замуж згодная, але не бачыць патрэбы ў такой пышнай вяселцы.
Дарэчы, ніхто з сяброў мяне не адгаворваў, бо я заўсёды падаваў гісторыю з чатырма дзецьмі з гумарам — і на этапе заліццяў, і пасля вяселля. Таму людзі не перажывалі за мяне, а падтрымлівалі, ну, можа, толькі крыху дзівіліся: «Вось гэта так!» І, вядома, распытвалі: «І як яно? Не складана?» Я адказваў, што мы спраўляемся, распавядаў нейкія падрабязнасці: дзе былі, што рабілі, — і гэтага было дастаткова.
Бацькі Дзяніса гасцінна прынялі Сашу, але калі даведаліся пра чатырох дзяцей, то насцярожыліся. Пара распісалася 31 снежня ўдзень, на роспісе былі толькі маладыя і сведкі. А ўвечары на сямейнай вячэры ў бацькоў Дзяніса атрымаўся такі «навагодні сюрпрыз». Сястра Дзяніса першай заўважыла на іх руках пярсцёнкі. «Вы што, ажаніліся?!» — такая была агульная рэакцыя. Мама так расчулілася, што ад эмоцый нават расплакалася.
Пара з’ехалася толькі пасля вяселля: гэта быў важны прынцып і крытэрый сур’ёзнасці адносін. Дзяніс зняў недалёка ад жылля Сашы чатырохпакаёвую кватэру. Туды да яго пераехала Саша з дачкамі, а сыны засталіся жыць пад наглядам таты.
— Кватэры былі недалёка, яны часта прыбягалі да нас на абед.
Пазней пара вырашыла пераехаць у трохпакаёвую кватэру, дзе яны жывуць і цяпер. Адна пакой — сумешчаная з калідорам гасцёўня, другі — спальня для мужа з жонкай і малодшага сына, у трэцім размясціліся дзяўчынкі з братам.
— Хацелася б жыллё прасторнейшае, ды і Даніэль ужо просіць сабе пакой. Таму мы над гэтым працуем.
Сужэнцы прызнаюцца, што ў іх ёсць мара: свой прыватны дом з участкам, каб было шмат месца для ўсіх. Але пакуль дзеці малыя, зручнасці і камфорт гарадскога жыцця (школа і сад каля кватэры) пераважваюць жаданне пераехаць за горад.
«Хацелася зразумець, якое гэта — калі за ўсё адказвае мужчына»
Сужэнцы ад самага пачатку вырашылі, што Дзяніс будзе зарабляць грошы, а Саша — займацца домам, гаспадаркай і дзецьмі. На момант знаёмства ў яе была свая IT-кампанія, але яна вырашыла цалкам прысвяціць сябе сям’і. Праз некаторы час Саша пачала дапамагаць Дзянісу ў развіцці яго клуба прадпрымальнікаў, але ўсе хатнія абавязкі ў асноўным на ёй.
— Мне хацелася зразумець, якое гэта — калі за ўсё адказвае мужчына, — распавядае Аляксандра. — Пакуль мне ўсё падабаецца, я адчуваю сябе шчаслівай у гэтым шлюбе. А муж ахвотна дае мне патрэбныя сумы на мае «хачункі».
Раніцай Саша рыхтуе ўсім сняданак, тут прынята есці ўсім разам за вялікім сталом. У сям’і ў дзяцей ёсць свае абавязкі: напрыклад, 13‑гадовая Аліса любіць гатаваць і дапамагае маме, пячэ кексы; 8‑гадовая Ева разбірае пасудамыйку, нават малодшы Даніэль ахвотна выконвае нескладаныя даручэнні па доме.
Але не абыходзіцца і без канфліктаў. Саша дагэтуль успамінае «блінную сварку». Звычайна яна гатуе на сняданак аўсянку, але ў той дзень каша скончылася. Жанчына вырашыла замест яе прыгатаваць бліны. Дзянісу гэта не спадабалася, і сужэнцы пасварыліся. Саша шчыра дзівілася, што не так з блінамі, а Дзяніс настойваў, што такія змены ў меню трэба было ўзгадніць з ім: «Калі мы дамовіліся, што ямо на сняданак аўсянку, я буду чакаць менавіта яе. Няма ж ніякай складанасці схадзіць у краму ці папрасіць збегаць туды старэйшую дачку. Да таго ж мы тады трымаліся правільнага харчавання».
Пры гэтым некаторыя дамоўленасці, як лічыць Саша, часта існуюць толькі ў галаве Дзяніса, а яна пра іх нават не здагадваецца, пакуль падзея не адбудзецца.
— Мы шмат што абмяркоўваем, але бывае так, што я нават не ведаю, што ў нас існуюць пэўныя дамоўленасці, пакуль муж не паведаміць мне пра гэта, — адзначае Саша.
Прапісаць «сямейныя звычкі» на паперы Дзяніс пакуль адмаўляецца:
— Мне здаецца, у пісьмовым выглядзе ўсяго не прадугледзіш, ды і знікае жыццё, з’яўляецца бюракратыя.
У цэлым з канфліктаў у пары прывыклі выходзіць даволі хутка і без моцных эмоцый.
«Розніца ў стаўленні да дзяцей ёсць, але не такая, як можна падумаць»
Колькі каштуе ўтрымліваць такую вялікую сям’ю?
— Насамрэч патрабуецца не так ужо і многа, асабліва калі не трэба здымаць кватэру і аўтамабіль не патрабуе частага рамонту, — лічыць Дзяніс; ён выдае жонцы грошы на выдаткі, паколькі ўсімі закупкамі ў сям’і займаецца Саша. — Вядома, бываюць незапланаваныя траты. Напрыклад, цяпер спатрэбіліся непрадбачаныя выдаткі на медыцыну. Значыць, частка фінансаў, запланаваных на развіццё сямейнай справы, пяройдзе ў графу «Здароўе».
Пасля вяселля сужэнцы з дачкамі некалькі месяцаў пажылі ў Геленджыку (Дзяніс працаваў анлайн), пазней — паўтара года на Балі. Аляксандра часам лётае на мора з сястрой, без мужа, а Дзяніс у гэты час прыглядае за дзецьмі. Родны бацька дзяцей таксама ўдзельнічае ў іхнім жыцці, дзеліць выдаткі, а па выхадных забірае іх у свой загарадны дом.
Дзяніс прызнаецца: розніца ў яго стаўленні да дзяцей, вядома, ёсць, але зусім не тая, пра якую можна падумаць.
— Родны ці не родны — калі накасячыў, будзь ласкавы адказваць за свой учынак. І хвалю я ўсіх аднолькава. Патрабаванне ў гэтай сям’і залежыць ад узросту і досведу. Калі малодшы Даніэль размалюе сцяну, яму гэта даруюць, але са старэйшай дачкі спытаюць строга: чаму падтрымала яго ідэю?
Выкарыстанне мабільных тэлефонаў дзецьмі ў гэтай сям’і зведзена да мінімуму. У Даніэля і Евы іх няма, Алісе дазваляюць «сядзець у інтэрнэце» гадзіну на дзень. Таму дзеці шмат малююць, майструюць падзелкі (і нават падчас напісання інтэрв’ю прынеслі і падарылі нашаму карэспандэнту некалькі арыгамі), чытаюць кніжкі.
Адзін з сямейных рытуалаў — разбор канфліктаў. Дзяніс, які дзесяць гадоў займаецца псіхалогіяй, бярэ на сябе ролю мадэратара.
— Для мяне важна вывучаць сябе і іншых, быць адчувальным і чулым. Я супраць агрэсіўнай маскуліннасці. Мужчына павінен быць з розумам, але і дабрыня можа быць з кулакамі: пры неабходнасці важна ўмець пастаяць за сябе і за сваю сям’ю, за свае каштоўнасці.
Я жартую часам, што захапіў суседнюю вёску: увайшоў у жыццё сям’і і зрабіў яе яшчэ больш шчаслівай. Для мяне дзяліцца — гэта шчасце і радасць, адчуванне ўнутранай напоўненасці. Той, хто жыве з адчуваннем вечнага дэфіцыту, нават сваім дзецям не заўсёды можа даць неабходнае. Я ўпэўнены: калі ёсць любоў, усё складзецца і атрымаецца.