Апошні рускі цар
- Андрэй Піянткоўскі
- 25.04.2026, 9:31
Пуцінскі «рэйх» аказаўся самай нежыццяздольнай і пачварнай канструкцыяй.
Ток-шоў 1-га канала «Вялікая гульня. Частка 3» — неардынарная з'ява ў расійскім палітычным гадзюшынніку. Яго вядучы Дзмітрый Канстанцінавіч Сіміс — легендарны савецкі разведчык, які каля паўвека працаваў у ЗША пад прыкрыццём незалежнага амерыканскага палітолага школы кансерватыўнага рэалізму. Пастаянныя ўдзельнікі — Дзмітрый Трэнін, Карэн Шахнаазараў, Міхаіл Хадаронак, Яўген Бужынскі. Усе яны перакананыя імперцы, людзі абсалютна лаяльныя да дзеючай улады, больш за тое, якія лічаць сябе часткай гэтай улады, і ўсімі спосабамі падкрэсліваючы сваю адданасць першай асобе. Але як людзі небязглуздыя і ўсе вельмі амбіцыйныя, яны не могуць заставацца сляпымі і не быць асабіста закранутымі той агульнанацыянальнай хваляй сіндрому Высоцкага, пра якую мы казалі ў нашай папярэдняй калонцы: «Не, хлопцы, усё не так, усё не так, хлопцы...» І яны відавочна спрабуюць выкарыстоўваць гэтую пляцоўку, каб максімальна паважліва і асцярожна падказаць першай асобе пэўныя крокі, здольныя супрацьстаяць гэтай нарастальнай хвалі, якая ўжо пагражае не толькі яго асабістай уладзе, але і такой дарагой ім усім імперскай ідэі.
У гэтай новай сітуацыі шоў становіцца для нас найкаштоўнейшай крыніцай інфармацыі пра настроі і ваганні на самой вяршыні расійскай улады, дзе нейкія сур'ёзныя падзеі, відаць, адбыліся ў перыяд паміж 19 і 22 красавіка.
Што 23 красавіка стала заўважна ўжо даволі шырокаму колу назіральнікаў з прычыны відавочна неадэкватных паводзінаў гэтай самай вяршыні.
Але вернемся яшчэ раз да «Вялікай гульні» ад 19 красавіка, праз некалькі дзён пасля публікацыі Мінабароны грознага спісу мэт на тэрыторыі краін НАТА 2.0, 27 сумесных з Украінай ваенных прадпрыемстваў. Выпуск стаў гучным эмацыйным заклікам да нанясення такіх удараў.
Вось некалькі характэрных цытат:
«Нельга толькі пагражаць, ліміт вербальных пагроз ужо вычарпаны»;
«Вайны выйграюць толькі тыя, хто гатовыя ісці на рызыкоўныя дзеянні»;
і нарэшце — «Няхай яны збіраюць палаючыя абломкі».
Гаспадар-імператар адказаў сваім вернападданым слугам вельмі халодна. Адказ зачытаў верны стары халуй Сіміс у іхнім выпуску ад 22 красавіка:
«Наносіць удары, не думаючы пра наступствы, мякка кажучы, не прыкмета дзяржаўнай мудрасці».
У якасці ўцешнага прызу «інфлюэнсарам» дазволілі памарыць пра ўдары па ўкраінскіх дронах, што пралятаюць над краінамі Балтыі, чаму яны і аддаліся са скрыгатам зубоў.
Пуцін паказаў, што ён не гатовы ісці на рызыкоўныя дзеянні, асабліва калі яны звязаныя з рызыкай для яго ўласнага жыцця. Не для гэтага ён настругаў сабе некалькі кабанчыкаў мужчынскага полу, а для таго, каб мець генетычна ідэальны для трансплантацыі пул маладых здаровых органаў, што дазволіць яму працягнуць сваё жыццё мінімум да 150 гадоў, як ён аднойчы пахваліўся калегу Сі.
Але гэтак жа катэгарычна ён не гатовы і спыніць вайну, і гэтае становішча паралічу волі аказвае цяжкі ўплыў на стан ягонай псіхікі, а галаву яму ўжо новую не перасадзіш.
Яго першыя ж два публічныя з'яўленні 23 красавіка, відаць, пасля нялёгкага тыдня зносін з рознымі групамі «паплечнікаў», пакідаюць вельмі цяжкае ўражанне.
Пуцін — трэці апошні рускі цар, і ён сваім станам і паводзінамі ў апошнія месяцы свайго кіравання дзівосным чынам нагадвае двух сваіх папярэднікаў.
Усе трае пасіўна ішлі да катастрофы як сваёй асабістай, так і аб'екта свайго кіравання, няздольныя прымаць якія-кольвек зразумелыя рашэнні.
Першы апошні рускі цар быў Мікалай Раманаў, з яго сыходам памерла 450-гадовая Расійская імперыя.
Савецкі Саюз стаў 70-гадовай канвульсіяй Расійскай імперыі. Не стамляюся цытаваць бліскучага Андрэя Амарлыка: «Як прыняцце хрысціянства падоўжыла на 300 гадоў існаванне Рымскай імперыі, так і прыняцце камунізму падоўжыла на некалькі дзесяцігоддзяў існаванне Расійскай імперыі».
Міхаіл Гарбачоў быў другі апошні рускі цар. Сваім сыходам ён зафіксаваў смерць камуністычнага эксперымента.
Пуцінскі чвэрцьвяковы рэйх аказаўся самай нежыццяздольнай і пачварнай канструкцыяй — канвульсіяй канвульсіі — і абрынуўся пад цяжарам здзейсненага ім пачварнага злачынства, на якое не наважыўся нават сталінскі Савецкі Саюз.
Андрэй Піянткоўскі, kasparovru.com