Жанчыну з «кватэры Плюшкіна» забрала хуткая, але праз гадзіну яна збегла
- 25.04.2026, 10:49
Беларус адкрыў у Польшчы бізнес па прыбіранні і яму не даводзіцца сумаваць.
«Дзверы выламалі пажарныя, паліцыя агледзела кватэру — і мы пачалі прыбіраць», — так будзённа Антон (імя зменена) распавядае пра свой бізнес у Польшчы. На заказы, якія ён бярэ, не ў кожнага хопіць духу. Затое і кошт адпаведны. Раней яны з жонкай рабілі ўсё самі, але цяпер, калі справа стала на ногі, нанялі работнікаў. Антон распавёў MOST, як дамогся супрацоўніцтва з муніцыпальнымі арганізацыямі, як гэта — прыбіраць пакой, дзе больш за месяц ляжаў нябожчык, і чаму ён больш «не рубіцца за грошы».
Забітая машына, пара ануч і гаспадарскі пыласос
Антону 36 гадоў. У Польшчы разам з сям’ёй ён жыве з 2022 года. Тут мужчына пачынаў з працы ў таксі, пасля спрабаваў сябе ў якасці механіка на СТА, але неўзабаве вырашыў адкрыць уласную справу — клінінг. Да таго часу яго жонка мела досвед такой працы, але ў найме. Да таго ж бізнес не патрабаваў вялікіх укладанняў на старце.
— Аформіў ІП. На апошнія грошы і тое, што пазычылі ў знаёмых, купілі развалены аўтамабіль — Mitsubishi Space Star. Ён быў дзіркавы навылёт, як друшляк, але ёмісты. Узялі гаспадарскі пыласос у кватэры, дзе мы жылі, нейкія анучы, сродкі, — узгадвае беларус.
Першыя заказы паступалі праз пасярэдніка, аднак такая форма супрацоўніцтва практычна не прыносіла даходу. Тады сужэнцы вырашылі шукаць заказы самастойна — пачалі абыходзіць гатэлі і хостэлы.
— Прыйшлі ў Mercure і папрасілі паклікаць кіраўніка. І мы з такім чалавекам, які кіруе цэлым гатэлем, размаўлялі на роўных. Ён казаў, што разумее наш шлях, падказаў, што рабіць спачатку, і даў некалькі кантактаў. Мы былі вельмі здзіўленыя, што чалавек быў гатовы дапамагчы, — узгадвае беларус.
Такім спосабам удалося завязаць дзелавыя адносіны і з уладальнікам мясцовага вялікага хостэла.
Антон прызнаецца: спачатку цяжка было перамагчы сябе і пачаць наладжваць сувязі: у яго быў нізкі ўзровень польскай. Але ў выніку гэты бар’ер беларус пераадолеў.
— Так усё закруцілася патроху, — кажа ён.
«Памерлага саскрэбалі з канапы»
Аднойчы заказ прыйшоў нечакана. Антон рамантаваў уваходныя дзверы і загаварыў з суседам, які выйшаў. Расказаў пра свой клінінгавы бізнес — і даведаўся: у адной з суседак, што прыязджала з Канады, у доме дзве кватэры. У адной з іх памёр яе сваяк і праляжаў там каля паўтара месяца, пакуль яго не знайшлі. У кватэры трэба было прыбраць, вынесці ўсю мэблю, зрабіць азаніраванне і дэзінфекцыю. Антон адразу ўзяўся за гэта.
— [Памерлага] саскрэбалі з канапы, груба кажучы. За такое прыбіранне я ўзяў 3,5 тыс. злотых. Гэта было на два паверхі вышэй за мяне. З выдаткаў — толькі хімія і падаткі. На рукі атрымалася 3 тыс. злотых, — падлічвае прадпрымальнік.
Паступова Антон стаў распавядаць пра свой бізнес і іншым суседзям, а яшчэ актыўна развіваў нетворкінг. Гэта пачало прыносіць плады — замоваў станавілася ўсё больш і больш.
«Пабачылі, што мы вельмі хуткія, і падпісалі дагавор»
Платнай рэкламай Антон не карыстаўся, толькі перыядычна размяшчаў аб’явы ў тэматычных групах у Facebook. Па адной з такіх аб’яваў з беларусам звязаўся арганізатар мерапрыемства, якое было запланавана на бліжэйшыя дні ў гарадскім грамадскім цэнтры. Там патрабавалася тэрміновае прыбіранне.
Свабоднага доступу да будынка не было, таму, паводле слоў Антона, каб адкрыць памяшканне, на месца нават прыязджаў мэр горада.
— Мы з жонкай і яшчэ адной знаёмай, якая займаецца клінінгам, уварваліся туды і 1300 кв. метраў зрабілі за суткі, — кажа Антон. — Яны (адміністрацыя гарадской гміны. — Заўв. MOST) пабачылі, што мы вельмі хуткія, адказныя, і падпісалі з намі дагавор. Ужо трэці год мы з імі супрацоўнічаем.
Гміна, паводле слоў Антона, — самы надзейны кліент: аплаты робіць своечасова, без праблем працягвае дагаворы і дапамагае пашырацца.
— Дзякуючы гміне ў нас тры аб’екты, на якіх нашы людзі працуюць на пастаянцы — дзве беларускі і ўкраінка, — кажа прадпрымальнік.
200 злотых і залаты пярсцёнак
У Польшчы Антон атрымаў міжнародную абарону. Пасля гэтага замежнікі могуць удзельнічаць у інтэграцыйнай праграме — для гэтага трэба звярнуцца ў Гарадскі цэнтр дапамогі сем’ям (MOPR). Аднойчы, прыйшоўшы туды, Антон між іншым распавёў пра свой бізнес і пакінуў візітоўку. Праз год з ім звязаўся прадстаўнік цэнтра і прапанаваў займацца прыбіраннем сацыяльных кватэр. Грошы на гэта выдзяляюцца з гарадскога бюджэту.
Аб’екты трапляюцца розныя. У якасці бяскрыўднага прыкладу Антон узгадвае прыбіранне ў пенсіянера, які не мог нахіляцца пасля перанесенай аперацыі на пазваночніку. У кватэры ніхто не прыбіраў каля паўгода. Беларус узгадвае, што, акрамя смецця, на падлозе было шмат манет.
— Назбіралі каля 250 злотых. Знайшлі залаты пярсцёнак яго памерлай жонкі. Ён быў вельмі рады такім работнікам, — усміхаецца суразмоўца.
«Жанчыну забрала хуткая, але праз гадзіну яна збегла»
Але трапляюцца і куды цяжэйшыя замовы. Аднойчы фірме Антона давялося наводзіць парадак у пенсіянеркі з шызафрэніяй, якая пакутавала на сіндром Плюшкіна — насіла дадому рэчы з кантэйнераў Чырвонага Крыжа. Яе трохпакаёвая кватэра ад падлогі да столі была заваленая мяшкамі з рэчамі. За паўгода да гэтага кватэра гарэла, і суседзі, учуўшы непрыемны пах і баючыся паўторнага ўзгарання, забілі трывогу. У справу ўмяшалася пракуратура.
— У дзень прыбірання дзверы выламалі пажарныя, паліцыя агледзела кватэру — і мы пачалі прыбіраць. Я вывез на звалку два вялікія бусы Renault Master, але гэтым вызвалілі толькі паўтары пакоі, — кажа Антон. І дадае, што скончыць не ўдалося: — Жанчыну забрала хуткая, але праз гадзіну яна збегла і прыйшла з пагрозамі. У мэтах бяспекі нам давялося спыніць працу. Хутчэй за ўсё, кватэра зноў запоўненая, бо кантэйнеры знаходзяцца недалёка ад дома.
«Гэта хардкорная праца»
Такія прыбіранні — складаныя як фізічна, так і эмацыйна, але яны забяспечваюць бізнесу добры стабільны даход.
— Мы менш за тысячу злотых з MOPR не бралі. Прыбіранне прыбіральні і аднаго пакоя — гэта тысяча, дадаецца яшчэ адзін пакой — гэта ўжо паўтары. На квадратуру мы не глядзім, бо часам трэба выносіць шмат смецця, часам бегаюць пацукі і мышы — гэта ўсё таксама трэба ўлічваць. Але і MOPR-ы не надта глядзяць на цэны, бо разумеюць, якая гэта хардкорная праца.
«Даводзілася біцца за гэтыя грошы»
Цяпер Антон займаецца ў асноўным выпісваннем рахункаў-фактур, вырашэннем рэдкіх канфліктных сітуацый і перыядычнай закупкай хіміі. А непасрэдным выкананнем замоў займаюцца наёмныя работнікі. Нядаўна жонка Антона таксама адкрыла падобнае ІП.
Абодва прадпрымальнікі працуюць выключна з юрыдычнымі асобамі. А вось ад замоў прыватных кліентаў адмовіліся ўжо даўно — і не шкадуюць.
— У 80% выпадкаў заказчыкі морочылі галаву наконт якасці: увесь час кагосьці нешта не задавальняла. Выпраўленне дробязяў іх не задавальняла — прасілі вярнуць палову кошту. Гэта маральна высмоктвала энергію. Мне не падабалася, што даводзілася біцца за гэтыя грошы, — узгадвае мужчына.