Сутаргі Пуціна
- 28.04.2026, 8:09
Імперыя сыграе ў скрыню.
У межах цыкла «Расія вачыма яе фанатаў» выданне «Салідарнасць» публікуе выбраныя прызнанні ад публіцыста Дзмітрыя Альшанскага, які сам сябе ідэнтыфікаваў як «чарнасоценца».
Альшанскі доўга захапляўся тым, як Расія скрала Крым у Украіны. Поўнамаштабнае ўварванне ён таксама, вядома, падтрымаў. Аднак апошнімі тыднямі родная дзяржава Дзмітрыя надзвычай расчароўвае:
«У расійскай гісторыі апошніх двухсот гадоў было тры перыяды, з якімі можна параўнаць тое няшчасце, якое мы перажываем цяпер.
Па-першае, гэта так званае «цёмнае сямігаддзе» Мікалая Першага (1848–1855), што запомнілася паранаідальным наступам цэнзуры на ўсё падрад і, шырэй, самадурствам начальнікаў, кшталту маскоўскага губернатара Закрэўскага.
Па-другое, гэта яшчэ куды больш цёмнае сямігаддзе «бацькі народаў» і «каріфея ўсіх навук» (1946–1953), праслаўленае разаблачэннем «забойцаў у белых халатах», што пасягнулі на нашых любімых кіраўнікоў, ды і многім яшчэ ў жанры Фрэдзі Кругера.
І, нарэшце, паўсмутны час паміж Леанідам Ільічом і Міхаілам Сяргеевічам (1982–1985), калі асабліва свірэпла хапалі ўсіх «няправільных» грамадзян і спрабавалі закруціць усё тое, што, як мы цяпер ведаем, ужо не закручвалася.
Агульныя рысы ўсіх гэтых часоў зразумелыя.
Гэта агрэсіўныя сутаргі доўгага кіравання.
Начальства сядзіць вельмі доўга, даўно пазбавілася ад сапраўдных ворагаў (або не можа да іх дацягнуцца), затое назапасіла за дзесяцігоддзі нямала неўрозаў, крыўдаў, страхаў, жадання ўсё на свеце пракантраляваць і ўсіх, урэшце, пакараць, — і вось пачынаецца вайна дэменцыі з хатнімі: бабка крычыць, што вы хочаце яе атруціць, і што яна напіша на вас заяву.
Але калі гэтая бабка памерам з тыраназаўра — ужо не смешна…»
Тэму дзяржаўнай дэменцыі Расійскай Федэрацыі Альшанскі развіў у асобным пасту:
«Тое, што адбываецца з нашай дзяржавай, нагадвае павольны працэс псіхафізічнага рэгрэсу, які здараецца з некаторымі пажылымі людзьмі, сваякі якіх (а мы тут усе — «сваякі») з жахам заўважаюць гэты нядобры рух, спрабуюць як-небудзь яго спыніць, часам нават выйграюць час, але па сутнасці — бяссільныя.
Вось яна адмовілася чым-небудзь карыстацца сама, штосьці ўключаць, разбірацца, углыбляцца.
Вось яна не захацела паехаць туды, куды заўсёды ездзіла, адмовілася пабачыць старых сяброў.
Вось яна ўчыніла страшэнны скандал з-за драбязы.
Вось яна згубіла акуляры, пашпарт, забылася прыняць лекі.
Вось яна ўжо не выходзіць з дому.
А вось яна ўжо падазрае блізкіх, што яны хочуць яе атруціць.
Не адчыняе дзверы.
Адкрывае махлярам.
Пастаянна тэлефануе ў паліцыю: дапамажыце, забіваюць.
Усюды ворагі. Дзеці — ворагі, лекары — ворагі.
І так можа цягнуцца гадамі: дэградацыя і ўнутраны распад — паступовая гісторыя».
На жаль, так, агонія, бывае, зацягваецца. Але дыягназ, пастаўлены Альшанскім, надае надзею. Дасць Бог, імперыя, якая сама спакойна не жыве і іншым не дае, сыграе ў скрыню. І наш рэгіён стане спакайнейшы…