Мікалай Статкевіч: Па аўтарытэце Крэмля нанесены магутны ўдар

• 19.05.2026, 12:37

Украіна змагла перавесці вайну на іншы тэхналагічны ўзровень.

Лідар беларускай апазіцыі і былы палітвязень Мікалай Статкевіч у сваім тэлеграм-канале паразважаў пра варыянты працягнення вайны Расіі супраць Украіны:

— Калі раней расійская афіцыйная прапаганда яшчэ неяк магла падтрымліваць у сваіх спажыўцоў веру ў хуткую перамогу над Украінай, то пасля здзеклівага «дазволу» прэзідэнта Зяленскага на скарачонае святкаванне сакральнай для расіян даты 9 мая і масавага адказнага ўдару ўкраінскіх дронаў па Маскве хаваць рэальны стан спраў стала немагчыма.

Па аўтарытэце Крэмля ў вачах падданых быў нанесены магутны ўдар, што ў вачах жыхароў Крэмля з’яўляецца адначасова і ганьбай, і пагрозай. Магчыма, гэтыя падзеі прымусяць іх больш рэалістычна ацэньваць ход і перспектывы вайны.

Галоўная з высноў — Украіна змагла перавесці вайну на іншы тэхналагічны ўзровень, дзе дзякуючы дапамозе сваіх еўрапейскіх саюзнікаў, энергіі свайго свабоднага бізнесу і таленту інжынераў атрымлівае перавагу.

Няцяжка ацаніць перспектывы развіцця падзей. Памылка ў ацэнцы матываў еўрапейскіх краін, якія ад пачатку канфлікту Масква лічыла толькі паслухмянымі марыянэткамі Вашынгтона, вядзе да таго, што іх падтрымка Украіны не спыняецца, незалежна ад надзеяў Крэмля на змены ў пазіцыі Амерыкі.

Гэта значыць, што фінансавая, ваенная, тэхналагічная і палітычная дапамога Кіеву будзе толькі нарастаць, нягледзячы на пазіцыю Вашынгтона.

Гэта значыць, што тэхналагічная перавага Украіны на полі бою, абапіраючыся на практычна неабмежаванае забеспячэнне фінансамі, электроннымі, а пры неабходнасці і механічнымі кампанентамі, будзе толькі расці.

Гэта значыць, што ўкраінцы ў бліжэйшы час змогуць нівеляваць коштам паветраных і наземных дронаў колькасную перавагу Расіі, на якую так спадзявалася Масква.

Гэта значыць, што УСУ змогуць ужо ў наступным зімовым сезоне наносіць нічым не абмежаваныя ўдары ўласнымі балістычнымі ракетамі па энергетычных аб’ектах РФ, што ва ўмовах расійскай зімы, непараўнальна халаднейшай за ўкраінскую, можа прывесці да маштабных гуманітарных катастроф у Расіі.

Гэта значыць, што Украіна хутка зможа разгарнуць уласныя арбітальныя групоўкі спадарожнікаў для разведкі і сувязі.

У выніку ўсё гэта азначае тупіковую ваенную сітуацыю для Масквы, калі там не будуць знойдзеныя новыя, больш эфектыўныя варыянты працягнення вайны.

Якімі могуць быць гэтыя варыянты? Мікалай Статкевіч бачыць некалькі сцэнароў:

1) Мабілізацыя. Але ва ўмовах росту тэхналагічнай перавагі Украіны на полі бою яна можа прывесці толькі да рэзкага павелічэння баявых страт, незадаволенасці ў грамадстве, эміграцыі мужчын, росту выдаткаў на выплаты сем’ям загінулых, памяншэння колькасці занятых у эканоміцы.

2) Пашырэнне лініі баявых сутыкненняў за кошт Беларусі. Паўтор аперацыі 2022 года пры адсутнасці фактару раптоўнасці і гатоўнасці ўкраінскага боку не атрымаецца. Прымус да ўдзелу ў вайне беларускага рэжыму вялікай карысці не прынясе, бо нават напад усіх 23 тысяч сухапутных войскаў Беларусі пры адсутнасці ў іх баявога досведу, навыкаў масавага баявога выкарыстання дронаў, а таксама неабходнай колькасці саміх дронаў прывядзе толькі да знішчэння нафтаперапрацоўчых заводаў, бліжэйшых чыгуначных станцый і блакавання маршрутаў забеспячэння групоўкі ўварвання. І ў выніку — да яе знішчэння. Шматлікія «спэцназы» ўнутраных войскаў, навучаныя разганяць беззбройных дэманстрантаў і затрымліваць узброеных кухонным нажом п’яных злачынцаў, толькі павысяць лік баявых страт. Масавая ж мабілізацыя людзей, якія ў сваёй большасці хочуць палітычных перамен, можа прывесці толькі да масавай здачы ў палон або пераходу цэлых падраздзяленняў на супрацьлеглы бок або нават да ўзброеных мяцяжоў. Карацей, лепш і не спрабаваць.

3) Ужыванне тактычнай ядзернай зброі. Пагрозы гэтым ужо прагучалі напярэдадні парада 9 мая. Не сумняваюся, што «дазвол» Зяленскага на парад 9 мая расійскія генералы ўжо вытлумачылі свайму галоўнакамандуючаму як вымушаны страх перад пагрозай ядзернай зброяй. Таму гэтыя пагрозы будуць працягвацца.

Найбольш эфектыўным відам такіх пагроз у Крамлі, як піша Статкевіч, лічаць трэніроўкі па баявым ужыванні ядзернай зброі:

— Звычайна ядзерныя боегалоўкі ў расійскім войску, у адрозненне ад НАТА, захоўваюцца ў цэнтралізаваных сховішчах, адно з якіх паскоранымі тэмпамі будавалася ў Беларусі каля Крычава.

Перад іх ужываннем боегалоўкі калонамі закрытых грузавікоў пад аховай развозяцца да сродкаў іх ужывання — самалётаў або ракет. Сама такая дастаўка перыядычна адпрацоўваецца.

Але такія трэніроўкі маюць і іншы сэнс. Вываз чаго-небудзь з цэнтралізаваных сховішчаў адразу ж выяўляецца сродкамі касмічнай разведкі краін НАТА. Адразу ўзнікае пытанне, што яны вывозяць — сапраўдныя боегалоўкі ці іх макеты. Усе разумеюць, што пачатак ядзернага нападу будзе замаскіраваны пад такую трэніроўку. Таму сама трэніроўка ўжо з’яўляецца пагрозай ядзернага нападу. Пасля пачатку расійска-ўкраінскай вайны Пуцін неаднаразова абвяшчаў пра такія трэніроўкі ў маштабах усёй Расіі, каб напалохаць Захад і прымусіць яго спыніць падтрымку Украіны. Але ядзерная трэніроўка толькі ў Беларусі — гэта пагроза ў першую чаргу Еўропе. Перш за ўсё Украіне і суседнім краінам НАТА.

ЗША гэтая пагроза не датычыцца, бо нават мадыфікаваны пад «Арэшнік» «Ярс» туды з Беларусі проста не даляціць. Так робіцца ў надзеі, што пры цяперашняй адміністрацыі Амерыка не ўмяшаецца ў выпадку ядзернага нападу на еўрапейскія краіны НАТА або на Украіну. Пры папярэдняй адміністрацыі не адважыліся б, а цяпер лічаць, што можна. Асаблівасць частых пагроз у тым, што яны зніжаюць псіхалагічны парог іх рэалізацыі і таму рана ці позна могуць быць ажыццёўленыя. Пра наступствы для Беларусі і пагрозу краінам Балтыі я ўжо пісаў на гэтым канале адразу пасля вызвалення.

Цяпер наконт небяспекі для Украіны. На мой погляд, магчымыя два варыянты ядзернага ўдару па ёй. Каля лініі фронту — каб дэмаралізаваць або знішчыць абарону. Але як рабіць гэта на Данбасе, які, згодна з расійскай Канстытуцыяй, ужо лічыцца часткай РФ? Рабіць непрыдатнай для жыцця частку РФ — які тады сэнс у такім «вызваленні»?

Нанесці ж удар па «цэнтрах прыняцця рашэнняў» — гэта значыць знішчыць цэнтр і святыні «маці гарадоў рускіх». А як жа з расійскім гістарычным міфам? Севастопальскія «навадзелы» не ў залік. І помнік князю Уладзіміру з Масквы давядзецца прыбраць.

З іншых аргументаў супраць удару — поўная міжнародная ізаляцыя РФ, але яна і так блізкая да гэтага. Пра маральныя абмежаванні цяпер лепш і не згадваць.

Я вымушаны рабіць такія страшныя прагнозы, каб паменшыць верагоднасць іх рэалізацыі. Найменей хацелася б, каб яны спраўдзіліся.