«Лукашэнка доўга моўчкі глытаў крыўды»
- 23.05.2026, 14:55
Дыктатар пачаў віліць і падлізвацца ў адказ на жорсткую рыторыку Украіны.
Кіеў канчаткова адкінуў дыпламатыю ў рыторыцы, скіраванай да Аляксандра Лукашэнкі, піша ў артыкуле на сайце «Позірк» палітычны аглядальнік Аляксандр Класкоўскі:
— Уладзімір Зяленскі і яго людзі адрасуюць мінскаму аўтакрату ўжо непрыхаваныя пагрозы. Той жа на дзіва ветлівы. 21 мая адзначыўся міралюбнымі пасажамі на ўкраінскую тэму, прапанаваў Зяленскаму сустрэцца. Што можа хавацца ў глыбіні гэтага сюжэту?
Пра небяспеку новай агрэсіі з тэрыторыі Беларусі ўкраінскі прэзідэнт кажа рэфрэнам. Але 21 мая ён упершыню заявіў, што Украіна здольная «прэвентыўна працаваць і ў дачыненні да расійскіх тэрыторый, адкуль можа ісці пагроза, і ў дачыненні да фактычнага кіраўніцтва Беларусі, якое павінна быць у тонусе».
Пра якія перспектывы хоча пагаварыць з Зяленскім кіраўнік Беларусі?
Зварот «фактычнае кіраўніцтва» прызваны падкрэсліць, што ў Кіеве не прызнаюць Аляксандра Лукашэнку легітымным. Але да гэтага ён прывык.
А вось навізна — у празрыстым намёку, што пры пэўных абставінах камусьці ў фортку можа заляцець дрон. Ці ўкраінскі спецназ апынецца каля Палескай рэзідэнцыі зусім не з букетамі кветак.
У любым выпадку, у красавіку Уладзімір Зяленскі папярэдзіў Лукашэнку ад долі Нікаласа Мадуры, сказаўшы, што «характар і наступствы нядаўніх падзей у Венесуэле павінны стрымліваць кіраўніцтва Беларусі ад памылак».
І ўжо зусім недыпламатычна пагразіў кіраўніку Беларусі расплатай за саўдзел у агрэсіі камандуючы Сіламі беспілотных сістэм Украіны Роберт Броўдзі. Ён зняважліва назваў адрасата свайго паслання «мінскім гауляйтэрам Лукашэску».
А што ж адрасат? Ён доўга моўчкі глытаў крыўды. Нарэшце 21 мая пасля сумеснай з Расіяй трэніроўкі ядравых сіл адгукнуўся-такі на відавочна загадзя падрыхтаванае пытанне з прыдворнага пула пра «заявы і пагрозы» Зяленскага.
Былі часы, калі беларускі аўтакрат павучаў украінскага прэзідэнта або проста яго абражаў, як неразумнае дзіця. Але гэтым разам Лукашэнка быў хоць да раны прыкладай.
Ён заявіў, што Беларусь, калі ў дачыненні да яе не будзе здзейснена агрэсія, не мае намеру ўцягвацца ў вайну з Украінай. Зяленскага ласкава назваў Валодзем. І прапанаваў:
«Калі ён хоча пра штосьці пагаварыць, параіцца ці яшчэ што-небудзь — калі ласка, мы адкрытыя для гэтага. У любым месцы — Украіны, Беларусі — я гатовы з ім сустрэцца і абмеркаваць праблемы беларуска-ўкраінскіх адносін. І, можа, пагаварыць пра перспектывы».
У тым жа кантэксце прагучала: «Чамусьці з амерыканцамі, немцамі, палякамі, літоўцамі і латышамі ў нас ёсць пра што размаўляць, а з Украінай — няма пра што…».
Украінцы разгарнулі псіхалагічную атаку на саагрэсара
Пра магчымасць прэвентыўнага ўздзеяння на кіраўніцтва Беларусі Зяленскі заявіў, знаходзячыся паблізу мяжы з ёй, у Славуцічы. Тэмай яго паездкі было ўмацаванне паўночных рубяжоў.
Пры гэтым украінскія вайскоўцы пакуль не адзначаюць канцэнтрацыі ўзброеных сіл Расіі і Беларусі на тым баку мяжы. Але, магчыма, украінская разведка і насамрэч нешта ведае пра планы Крамля зноў выкарыстаць тэрыторыю, а то і армію саюзніка ў межах сваёй «СВА».
Дык што Кіеў, можна сказаць, ужо наносіць прэвентыўныя ўдары на фронце псіхалагічнай вайны. І, трэба меркаваць, трапляе ў цэль.
Напрыклад, учора Лукашэнка кінуў:
«Я не перажываю за тое, што яны нашых уцекачоў цягнуць туды, ва Украіну, і з імі спрабуюць як-небудзь наладзіць адносіны. Гэта такі элемент шантажу і запалохвання».
Разыгрываючы абыякавасць, ён паказаў супрацьлеглае: дэманстратыўнае ўзмацненне кантактаў украінскіх уладаў з беларускай апазіцыяй яго, Лукашэнку, зачапляюць.
Што ўжо казаць пра непрыхаваныя пагрозы яго ўласнай фізічнай бяспецы. У кіраўніка Беларусі рэпутацыя вельмі падазронага, недаверлівага чалавека.
Ён трымае вялікую ахову. Людзі з навушнікамі шчыльным кальцом стаяць вакол яго падчас інсцэніраваных «выходаў да народа». Мясцовым жыхарам загадваюць не падыходзіць да вокнаў, не адчыняць форткі. Абследуюцца гарышчы, падвалы, люкі, дахі. А ў навакольных паляўнічых міліцыя загадзя адбірае ружжы.
Украінцы відавочна гуляюць на ўласцівым Лукашэнку вострым пачуцці самазахавання. Вядома, ён пабойваецца Пуціна, але ўласнае жыццё даражэй за ўсё. Ды і калі Украіна «проста» перамеле беларускую эканоміку, перспектывы кіраўніка таксама стануць сумнымі.
Таму ёсць шанец, што ў нейкай крытычнай сітуацыі малодшы саюзнік аддасць перавагу ўхіліцца ад рызыкоўнай місіі, якую навязвае Крэмль.