У расіян страшная істэрыка

• Сяргей Фурса
• 26.05.2026, 13:04

Для Пуціна з'явілася пагроза.

У расіян страшная істэрыка. Лаўроў тэлефануе Рубіо і кажа: «Забірайце пасольства з Кіева», усе тупаюць ножкамі і малююць апакаліпсіс для сталіцы Украіны. Старобельск становіцца другой Адэсай імя другога мая. Дарослых мужчын-пілотаў дронаў будуць хаваць, як нявест у сукенках. Што адбываецца?

Лета 2025 года: пакуль цёпла, расіяне адцягваюцца ад атакі на энергетыку і атакуюць Кіеў, засяроджваючыся на ваенных заводах і вытворцах дронаў.

Лета 2026 года: пакуль цёпла, расіяне адцягваюцца ад атакі на энергетыку і атакуюць Кіеў, засяроджваючыся на ваенных заводах і вытворцах дронаў. І ладзяць істэрыку, сцвярджаючы, што гэтыя ўдары — страшная помста, і што Кіеў цяпер асуджаны, і што дыпламаты мусяць з'ехаць.

Што адбылося?

Чаму маем істэрычнае дапаўненне? Навошта ўсё гэта? Бо сутнасць удараў не змяняецца. І іхняя сіла залежыць выключна ад магчымасцяў. Чым могуць, тым і б'юць.

І так, гэтым разам крыху больш балістыкі. Але летась нас больш палохалі сотні і сотні Shahed. І думка, што так будзе кожную ноч, і гэта не спыніць.

Расіяне і тады, і цяпер білі на поўную магутнасць. Білі па ўкраінскім ВПК, бо гэта пагроза.

Але цяпер ёсць і істэрыка? Для каго яна?

Хутчэй за ўсё для простых і не вельмі простых расіян. Не дарма ўсё гэта суправаджаецца нашэсцем ботаў у сацсетках, якія распавядаюць, што вось што можа Пуцін, што дарэмна вы смяяліся з таго, што ён не можа ўзяць Кіеў за тры дні. Што ён можа...

Гэта паводзіны мужчыны-імпатэнта, які б'е сваю жонку, бо ўжо не здольны яе задаволіць.

Мільёны артыкулаў за апошнія тыдні пра настроі ў Расіі. Кожнае паважанае заходняе выданне напісала, што Пуцін выглядае слабым, што асяроддзе расчараванае, што грамадства фрустраванае. І на гэтую слабасць Пуцін павінен адказаць. Бо ў Расіі дыктатар не можа быць слабым. Гэта смяротна небяспечна.

Ці можа ён адказаць на лініі фронту? Не, там расійская армія стагнуе.

Ці можа ён перакуліць стол і напасці на краіну НАТА? Гэта рызыкоўна. Тым больш не надта разумна адкрываць другі фронт, калі на першым справы ідуць кепска.

Напасці з Беларусі? Такая сабе задача — прарывацца тымі ж сіламі праз замінаваныя лясы. Новых жа салдат у яго няма, а беларусы — яшчэ тыя ваяры і дакладна не гаруць жаданнем паміраць за Пуціна. Ды яшчэ і Лукашэнка супраціўляецца.

І што застаецца? Дэманстрацыя сілы. Праз істэрыку. Тыя ж абстрэлы, але з акцэнтам на іх. Узмоцненыя не ракетамі, а словамі. Якія павінны пераканаць усіх вакол Крэмля, што Пуцін моцны. Як ніколі. І што не час глядзець «Лебядзінае возера».

Ці можа гэта быць адлюстраваннем нашага ціску падчас параду? Расіяне хворыя, таму гэта можа быць адным з адказаў. Розніца толькі ў тым, што ўкраінскія здольнасці істотна выраслі, і мы маглі гэта рабіць сёлета, а расійскія здольнасці такія, як і былі.

А што мы? А для нас нічога новага. Гэта ўжо было. Гэта не павінна паўплываць на ўкраінскі супраціў. І не зменіць нашага меркавання ні пра Пуціна, ні пра расіян.

Сяргей Фурса, «Фэйсбук»