Лукашэнка атрымаў беспрэцэдэнтны намёк
- Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»
- 27.05.2026, 8:54
Французы не прапісываюць «чырвоных ліній», а б'юць адразу.
Чаму і навошта ў Мінск тэлефанаваў менавіта Макрон, а не Мерц або фон дэр Ляен? Адказ крыецца ў стратэгіі ядзернага стрымлівання Пятай Рэспублікі.
Расійска-беларускія вучэнні з элементамі ядзернага разгортвання хоць і не выклікалі панікі ў суседніх еўрапейскіх сталіцах, але істотна паднялі градус напружання паміж дыктатарскім саюзам і ЕС.
Пікантнасць сітуацыі ў тым, што пасля таго, як еўраатлантычнае адзінства пачало даваць усё большую расколіну, у Еўрасаюза фактычна застаўся адзіны суб'ект з уласнай ядзернай зброяй — Францыя.
Ёсць, вядома, яшчэ Вялікабрытанія і амерыканская ядзерная зброя, якія павінны забяспечваць бяспеку Еўропы ў межах абавязацельстваў НАТА, але ўсе мы бачым, што цяпер адбываецца з НАТА.
Згодна з Канстытуцыяй Французскай Рэспублікі, яшчэ з часоў дэ Голля, менавіта прэзідэнт — адзіная ўпаўнаважаная асоба, здольная аддаць загад аб ужыванні ядзернай зброі. Французскі ядзерны патэнцыял адносна кампактны — не больш за 400 баягаловак — і не імкнецца да парытэту з РФ або ЗША, аднак мае дастатковы патэнцыял для нанесення знішчальнага ўдару па агрэсару.
Прыгажосць і вытанчанасць ядзернай дактрыны Францыі ў тым, што французы не прапісываюць «чырвоных ліній» і выразных бар'ераў, пасля якіх наступае ўжыванне ядзернай зброі. Гэта дазваляе ім манеўраваць і балансаваць у пытаннях стрымлівання.
Больш за тое, ядзерныя сілы Францыі не ўваходзяць у інтэграванае ядзернае камандаванне НАТА, а гэта значыць, што могуць гуляць уласную гульню без узгаднення з ЗША і Вялікабрытаніяй — астатнімі ўладальніцамі ядзернай зброі ў НАТА.
Ну і самае цікавае ў французскай дактрыне — дапуск прэвентыўнага ядзернага ўдару дзеля «абароны жыццёвых інтарэсаў», да якіх можа адносіцца і бяспека Еўропы, на што даволі выразна намякае ў сваіх заявах Эмануэль Макрон.
Такім чынам, беспрэцэдэнтны званок Макрона Лукашэнку — гэта, па сутнасці, папярэджанне пра тое, якія прамыя наступствы могуць пацягнуць за сабой спробы ядзернага шантажу з боку дыктатарскага саюза.
Лічу, што знаёмства з канцэпцыяй «прэвентыўнага ядзернага ўдару» па ўмоўных Асіповічах, адкуль Пуцін рукамі Лукашэнкі цяпер пагражае Еўропе, павінна астудзіць гарачыя галовы на маскоўскім баку барыкад.
Ну, а для Лукашэнкі гэта напамін пра тое, што калі вельмі хочацца стаць суб'ектам у ядзернай гульні, то трэба быць гатовым і да таго, што па тваёй тэрыторыі нанесуць удар, не дачакаўшыся моманту, пакуль ты рэалізуеш свае пагрозы.
Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»