У чаканні разгрома Расіі
- Дзмітрый Пятроў, The Moscow Times
- 30.05.2026, 13:13
Прафесар Пераабражэнскі меў рацыю.
«І… не чытайце да абеду савецкіх газет» (дарэчы, у рэдакцыях z-СМІ завуць сябе савецкімі). Булгакаўскі хітраван прафесар Пераабражэнскі мае рацыю. Але — трэба. Бо сёння там хаос і разлад, у цэхах ударнікаў ахмурвання насельніцтва.
Грамадства-то раз'ехалася ды папрыхавалася. А ў іншых яны таксама хутка знясуць дах. Альбо давядуць да граху.
Істоты і рэчывы
Харавы стогн і скрыгат зубоў выдалі z-медыя з-за падзення дрона РФ на шматпавярхоўку ў Румыніі. Адны пішуць — справа дрэнь. Другія — «падчас атакі на Адэсу хтосьці накіраваў дроны ў краіну — члена НАТА». Трэція — атакавалі дунайскі порт Рэні, але прамазалі. Чацвёртыя — у СБУ багата дронаў-падманак для правакацый — БПЛА РФ, злоўленых ЗСУ. А правакацыі — каб «уцягнуць хоць каго-небудзь у вайну». Лепш — НАТА.
Але «падумайце галавой, людзі, — заклікае «эксперт», — Няма падстаў для вайны РФ і НАТА! На Захадзе ведаюць — паміж намі ўнутраны канфлікт у адзінай гістарычнай прасторы». Вось думаю — а ці не дадуць аўтарам бітай па руках ды партянкай па шчоках? І вышлюць з інфармокопа ў сапраўдны. І так ім і трэба! Бо «з Расіяй ваююць усе краіны НАТА і ЕС». Колькі ўжо разоў — ад паршывых Кнутава і Сіманьян да галоўных Пуціна і Мядзведзева — сказана і паўторана?!
Відаць, вінаваты псіхаактыўныя субстанцыі. Ад іх галіматыя ў эфірах і ў сетцы. Генерал Гурулёў адкушваецца. «Чапушыла ты, і ўсё» — сказаў бы яму касавокі палкоўнік Баранец на «Радыё КП». І пра забойства ўкраінскіх дзяцей дадаў бы. Пра артыстку Смоліну і яе вядзенне параду 9 траўня і гаворкі няма. Дык што ўжо казаць пра парнасторы «Царьграда»: «Абмежаванне большасці ваеннай тэхнікі, дронаў і ракет для вайны з Вайной. Ні разу за месяц не прыляцела ў месца дыслакацыі ЗСУ, а там, у гэтым жа супадзенні, былі выяўлены румынскія ваенныя дзеянні». Праверце.
Відаць, укатаў сівок круты кумар інфармвайны. Пара ў адходняк — на ЛБС.
Калі зброд гундзіць ўразброд
Але зусім насуперак усяму пайшоў старшыня праўлення Маскоўскай калегіі адвакатаў № 1, член сталічнай Грамадскай (ёсць, ёсць грамадства!) палаты, дацэнт РАНХіГС тав. Дзмітрый Красноў.
У артыкуле «Уражальныя паразы» ён піша, што для Расіі «буйныя геапалітычныя прайгрышы часам былі карыснейшыя, чым бліскучыя перамогі». Ды гэта ж выклік усім, хто спявае пра перамогу… А надрукаваў яго лаяльнейшы з лаяльных «МК». Асноўныя тэзісы.
«Кожная параза, кожны «ганебны мір» не разбуралі Русь, а рабілі мацнейшай і выклікалі ў будучыні пашырэнне межаў і ўмацаванне пазіцый».
«Суверэнітэт князёў, спынены мангольскім нашэсцем, быў горшы за яго».
«Столбаўскі мір (1617) — «ўдар па ненасытных элітах, адкручванне гайкаў для народу. Параза ўзмацніла «трэцяе саслоўе»… Эліты ўжаліся. Запрацавалі сацыяльныя ліфты». Гэта пра страту Масковіяй выхаду да Балтыкі.
Разгромы вядуць да «абязжырвання эліт і большай свабоды народу», а «разгромленая краіна імкліва набірае сілу».
Цар Пётр — вялікі таму, што «яму хапіла нарвскага пінка, каб зразумець тое, да чаго іншыя дадумваліся пасля страты Севастопаля і Порт-Артура… Але «каб паўтарыць Пятра, трэба быць вялікім».
«Кожная параза праз шлях рэформаў забяспечвала новыя перамогі».
То-бок, разгром Расіі — заўсёды добра. Параза — гістарычны поспех. Лёгка прачытаць так: руская гістарычная каляіна — гэта крах СВА — рэформы — новыя перамогі ў новай краіне.
Турба-патрыёты здзівіліся. Што за «рэцэпт перамогі»? «Не ліквідацыя Зяленскага, не разгром цэнтраў прыняцця рашэнняў і не ўкарочванне Захаду. А — раззброіць эліты. З заміраннем сэрца чакаю, калі Красноў закліча армію павярнуць штыкі супраць «мажораў» і «тлустых катоў», а расіян запрасіць на майдан». Піша «Антыфашыст».
«Ніжні Ноўгарад Online» таксама размясціў спасылку і частку артыкула. Ёсць і водгукі.
Casher: «Англійская сетачка… Хрэн што выйдзе. Але на аловак аўтара возьмуць дакладна». А 7×7: «Канешне, возьмуць. Хутка ты гэтую тэорыю сам прасоўваць будзеш».
«Аляксандр Пялевін Z» абураны: «Каб выкладваць тэкст з такім пасылам у такі час, трэба быць… адкрытым шкоднікам. Такія фінты вушамі наўрад ці спакойна ўспрымуць… Не трэба адгаворак, што гэта гістарычны тэкст па-за кантэкстам… Ён у кантэксце. Аўтар і рэдактар… выдатна разумеюць». Магчыма. Шкада, не праверыш. Тэкст з МК выдалілі. (Але я захаваў). Але колькі ж іх наіўных…
Думаюць, у «МК» член Грамадскай палаты можа надрукаваць артыкул пра карысць паразаў Расіі? Нікога не спытаўшыся? Без блаславення куратара? Не па ўказцы? З бухты-барахты? І не атрымаць па галаве? Але… галоўныя выкрывальнікі змоўклі. Хоць артыкул проста створаны для іх наезду. Можа, спужаліся Краснова — яшчэ і віцэ-прэзідэнта Федэрацыі наймацнейшых атлетаў Расіі?
Хутчэй — учуялі правакацыю.
А простак-уцякач з Украіны Алег Цароў у «Аднакласніках» адгукнуўся: «Красноў піша ў «МК» пра карысць паразаў… Мне даспадобы аптымізм артыкула. Расію нельга перамагчы, бо як бы ні складаліся гістарычныя перапетыі… ёй усё на карысць.
Як спявае Растэряеў: «Калі мы адступаем — гэта мы наперад ідзём».
Забаўна, але і праўда, дзе ў Растэряева «руская дарога», там у Краснова «руская гістарычная каляіна»… А што ў Царова? Шлях за Гіркіным? У ворагі народа?
Слова і справа
Калісьці гэтыя словы былі паролем. Пачуўшы яго, караул хапаў таго, на каго паказвалі. І — на дыбу. Так на Русі прарэджвалі ажырылую эліту-арыстакратыю. І пужалі іншыя саслоўі.
Цяпер ловцы крамольнікаў, ждуноў і іншай пятай калоны праз СМІ фарміруюць асяроддзе кандыдатаў на народную расправу за шкодніцтва, падбухторванне, здзек з гісторыі, плюс — папушчальніцтва вонкаваму-унутранаму ворагу.
Там ёсць месца і ўкраінскім рэлакантам, лаяльным Крамлю, але не фільтруючым бубнёж. І публічна разносячым тое, што не трэба. Начальству.
Губарава — «народнаму кіраўніку Данбаса» і «ветэрану СВА» Салаўёў выдаў «мразь», «нікчэмнасць», «здраднік», «лайно» і пуцёўку на цугундар за «здраду радзіме».
А што той зрабіў-то? Сказаў Дудзю пра рэйд Гіркіна з ведама Крамля, грошы Малафеева, адціск бізнесаў, атаку ЗС РФ і іншыя справы мінулых дзён. А пра гаранта крэкнуў: «Пятрушка». І не сядзіць. Хоць пратакол аб дыскрэдытацыі схапіў.
А яго амаль калега Цароў — галава мецяжу на Данбасе, спікер «парламента» самапальнай «Новорасіі» і «герой», пішуць, атрымаў на вячэру пару куль. А перад тым ад таго ж Салаўёва: «Не гуляй з расійскімі сілавымі структурамі. Яны дамовяцца. А тыя, хто апынецца паміж імі, могуць абярнуцца ў труху, у прах».
Але час доўгіх нажоў яшчэ не прыйшоў. Словы гучаць, а на справу адмашкі няма.
Смерць шпіёнам!
Прайдзёмся па загалоўках z-медыя. Яны пра многае гавораць.
«Хто і навошта сабатаваў прасоўванне рускіх войскаў пад Харкавам: «Хтосьці тармазнуў. Па незразумелых прычынах». Памятаеце, як у лютым–маі 2022-га ЗС РФ на яго наступалі, ды не ўзялі? Гэта пра тое самае. Ішуць вінаватых.
«Разграміць ЗСУ перашкаджае пятая калона ў Расіі». Піша нейкі Сіўкоў з ліку расплоджаных ва мностве «акадэмікаў» — намеснік кіраўніка Акадэміі ракетных і артылерыйскіх навук (во як!) па інфармацыйнай палітыцы. Сутнасць даносу: стаўка РФ — на армію і народ. Захаду — на «пятую калонну» і яе ядро — буйны бізнес.
Вось яно. Дрыжы, буржуй, настаў апошні бой! Ты гатовы?
«Расіі варта апасацца «пятай калоны». «Даводзяць усё да абсурду»: «пятая калона» выяўлена ў нечаканым месцы». «Пятая калона ўдарыла па Пуціне. Рызыка дзяржаўнага перавароту». «Пятая калона філосафаў. «Контрнаступ» пад сцягам АН РФ». «Лаўроў прызнаў наяўнасць «пятай калоны» ў шэрагах улады…» «Пятая калона»: колькі іх яшчэ, як мяняюць эліту». Этым можна набіць том з Домам урада.
Гэта — развіццё ўстаноўкі аб пятай калонне з 2014 года. Ішлося пра лібералаў. Цяпер іх — часткай седзячых, часткай у выгнанні сумуючых — замянілі дэльцы, рэжысёры, артысты, публіцысты, бюракраты, дэпутаты.
«Агенты замежнай разведкі сярод дэпутатаў: Даём празрысты намёк». Так, усё празрыста! Хутка выбары, а ў Думе — вораг. «Вялікая чыстка ў Дзярждуме: Хто застанецца без мандата?» «Зачыстка «ЕР»: сотні дэпутатаў могуць вылецець». «У Думе прагназавалі тэрміны чыстак ва ўладзе». Ну проста «сталінскія чысткі».
Ці не яны чакаюць «эліты»?
І не толькі цэнтральныя. Але і правінцыйныя. І прафесійныя. І любыя — «Татарстан пераходзіць рысу: пра небяспеку для Расіі заявіў прафесар Скурлатаў». «Унутраны сабатаж: Расію штучна ўтрымліваюць «ў стане эканамічнай калоніі»». «Яны могуць быць завербаваныя»: Натоўп здраднікаў вяртаецца ў Расію, каб уладкаваць пераварот?» (Памятаеце лёсы вяртанцаў 1930–1940-х гадоў? Вось-вось.)
І — смятанка ў шчы: «Скажам праўду: „эліта“ Расіі спачатку была русафобскай».
А чаго яшчэ чакаць у царстве лікаючай шэрасці? Толькі тэкстаў у стылі трыццаць сёмага: «За мацярок нам сорам, што нарадзілі // Такіх небывала агідных псаў!»
Агонь па штабах
Так. Часам дыктатары вынішчаюць сяброў-саюзнікаў. На ўсякі выпадак. Сталін — «старых ленінцаў» з 1920-х. Гітлер — «альтэ парцайгеносэн» у 1930-я. Мао — «старыя кадры» ў 1950–1960-я.
У Маскве — «Вялікі тэрор». У Бад-Вісзэе і Берліне — «Ноч доўгіх нажоў». У Пекіне — «Агонь па штабах». Эх, няпроста быць у эліце мантажнікаў таталітарызму і выжыць. Занадта многа супернікаў, даносаў, падазрэнняў, абвінавачанняў, пакаранняў смерцю.
А як даходзіць да правалаў — усё. Розшук. Сядзець! Баяцца! І не выпадкова. На фронце — ступар. НПЗ гараць. Эканоміка кладзецца. Рэйтынг падае. Усюды вораг.
Уладыкі баяцца путчаў. Як і іх атачэнне. У маі 2026-га накаціў новы жах. Ды які шчыльны! Раней за ўсіх узьвіў малафееўскі «Царьград». Проста ў Першамай. Пра план бюракратаў і алігархаў — «партыі новага лютага». 3–4-га выказаліся CNN, The Financial Times і «Важныя гісторыі». 4-га ўвечары — Meduza. А ўначы 5-га зноў «Царьград» — выкрываючы «ўкід» Захаду.
Калі капнуць глыбей, і раней бывалі такія публікацыі. Скажам, у ліпені 2025-га. І не толькі. Але! Такога спалучэння такіх розных медыя, што пішуць пра пераварот у РФ, з лагам у тры дні, я не памятаю за многія гады.
Перавароту ўсё няма і няма. Але асадачак застаўся. У начальства — страх і смага правакацый. У анты-начальства — амаль не стрыманая абяцанка. Але тое, што путча не было, не значыць, што не будзе «чыстак», «нажоў» і «агню па штабах».
Як пісалі Стругацкія, «там, дзе трыумфуе шэрасць, да ўлады заўсёды прыходзяць чорныя». А ўжо гэтых-то на Святой Русі цяпер навалам.
Дзмітрый Пятроў, The Moscow Times