WSJ: Пуцін марыў пра вялікую РФ, але сам яе разбурыў
- 6.05.2026, 5:00
Расія канчаткова і фатальна страціла статус сур'ёзнай дзяржавы.
Уладзімір Пуцін за чвэрць стагоддзя кіравання пазбавіў яе статусу «вялікай дзяржавы». Пра гэта амерыканскі палітолаг, эксперт па міжнародных адносінах Уолтэр Расэл Мід піша ў калонцы для The Wall Street Journal.
На яго думку, больш за дзесяць гадоў Пуцін выйграваў на фоне некаторых «недалёкіх» заходніх лідараў. Праніклівае і пазбаўленае ілюзій разуменне расійскім лідарам сваіх апанентаў дазваляла яму «наносіць адно прыніжальнае паражэнне за другім самаўпэўненаму Захаду», сярод якіх — напад на Грузію ў 2008 годзе, захоп Крыму і значнай часткі Данбаса ў 2014 годзе, лічыць аўтар калонкі.
Росту ўплыву Пуціна значна спрыялі яго роля ў падаўленні пратэстаў у Беларусі супраць Аляксандра Лукашэнкі, а таксама змяншэнне, пры нефармальнай падтрымцы Крамля, уплыву Францыі ў былых афрыканскіх калоніях, адзначае WSJ.
«Крытычнай памылкай» Пуціна аўтар матэрыялу лічыць тое, што ён не прыняў Украіну як сапраўдную дзяржаву, лічачы, што яе народ не валодае нацыянальнай самасвядомасцю, а законнае ўрад — «пустая абалонка».
Крытычная маса ўкраінцаў «аказалася гатовая змагацца і паміраць за краіну, якую спадар Пуцін пагардліва адрынуў», гаворыцца ў артыкуле. Прэзідэнт Уладзімір Зяленскі аказаўся адораным палітыкам і дыпламатам, які здолеў захаваць адзінства народа ўнутры краіны і пры гэтым цярпліва назапашваць міжнародную падтрымку, канстатуе яго аўтар.
Ён дапускае, што вясенне-летняе наступленне РФ яшчэ можа прывесці Украіну да крызісу, але вайна краіны-агрэсара цягнецца «ўжо занадта доўга, каштуе занадта дорага і настолькі аслабіла падмуркі расійскай моцы, што любая перамога будзе піравай». Больш верагодны вынік, на думку амерыканскага палітолага, — «пакутлівы тупік, які працягне вычэрпваць чалавечыя і эканамічныя рэсурсы РФ», пагражаючы ўладзе Пуціна.
Паражэнне Віктара Орбана у Венгрыі пазбавіла Маскву найбліжэйшага еўрапейскага саюзніка, а астатні Еўрасаюз, нягледзячы на раз'яднанасць і дэзарыентацыю з-за трансатлантычнага расколу, захаваў фінансавыя рычагі падтрымкі Украіны. На ўсходнім напрамку Пуцін губляе ўплыў у Арменіі і Азербайджане, якія ўжо актыўна супрацоўнічаюць з Захадам, падкрэслівае ён. Пры гэтым частка рэспублік Цэнтральнай Азіі цяпер мае больш цесныя эканамічныя сувязі з Кітаем, чым з РФ, актыўна развіваючы трубаправодныя маршруты для паставак энерганосьбітаў на Захад у абыход расійскай тэрыторыі.
Аўтар калонкі звяртае ўвагу на змену ўлады ў Сірыі як чарговую страту Крамля, а таксама на яго няздольнасць аказаць значны ўплыў на ваенныя або дыпламатычныя падзеі падчас ваеннай аперацыі ЗША і Ізраіля супраць Ірана. У той жа час унутры РФ назіраецца дэмаграфічны спад, пагоршаны вайной ва Украіне; пры гэтым доля мусульманскага насельніцтва ў краіне расце, сказана ў матэрыяле.
Гэтыя тэндэнцыі азначаюць праблемы не толькі для Пуціна, але і прадракуюць крызіс для Расіі, супастаўны з узрушэннем пасля распаду Савецкага Саюза, дапускае газета. Расійская эканоміка слабея, і кіраўніку Крамля, а таксама яго пераемнікам, «можа быць цяжка ўтрымаць тое, што засталося ад імперыі», лічыць калоніст выдання.
Пакуль дзейнага кіраўніка Крамля «не варта спісваць з рахункаў», але калі яму не ўдасца «знайсці энергію і крэатыўнасць, каб выбрацца з гэтага становішча», гісторыя можа запомніць яго як лідара, пры якім Расія канчаткова і фатальна страціла статус сур'ёзнай вялікай дзяржавы, — рэзюмуе WSJ.