Чаму маўчанне не выратуе Лукашэнку
- 16.06.2026, 9:11
Дыктатару хочацца забыць пра ўласныя абяцанні.
Кадры палаючай пасля атакі расейцаў на Кіева-Пячэрскую лаўру трапілі на першыя палосы сусветных СМІ. Пра варварскі абстрэл напісалі беларускія незалежныя медыя. А вось лукашэнкаўская прапаганда, што спраўна публікуе паведамленні расейскіх калег, нібы вады ў рот набрала, піша «Салідарнасць».
Да вечара панядзелка, 15 чэрвеня, дзяржагенцтва БЕЛТА паспела заклапаціцца правамі чалавека ў Латвіі, «бедственным» становішчам Літвы і адставаннем Кіева ад графіка рэалізацыі ўзгодненых з ЕС эканамічных рэформаў. Але пра абстрэл лаўры — ні слова.
Прычын гэтага маўчання можа быць некалькі. Не выключана, што адна з іх — яшчэ адно нязручнае ўсведамленне таго, з кім даводзіцца быць у адной лодцы.
Не, гаворка не пра прачнуўшаеся сумленне, бо прачынацца ў дадзеным выпадку банальна няма чаму. Тут хутчэй пра напамін, што для крэмлёўскіх партнёраў няма нічога немагчымага. Як і ніколі не было — попел Магілёва і полацкай Сафіі не дазволяць схлусіць.
Неразмоўнасць можна патлумачыць і тым, што Украіна ў апошнія дні і месяцы не зводзіць вачэй з Беларусі. Можна колькі заўгодна заіскліва ківаць і падтакваць фантазіям Лаўрова пра руку Францыі або Брытаніі, якія «ўцягнулі» ўкраінцаў у вайну, але па лаўры ў Кіеве ўдарылі расейскія, а не брытанскія дроны.
І прыляцець яны маглі з адной з пускавых пляцовак, абсталяваных саюзнікамі ля самай беларускай мяжы. Як тут не ўспомніць папярэджанне Роберта Броўдзі пра пяць сотняў мэт у Беларусі?
«Для Захаду важна ўтапіць у крыві расейска-ўкраінскае братэрства, наша славянскае братэрства. Але мы — роднасныя славянскія народы, выхадцы з адной купелі Хрышчэння. Нашы карані — з глыбіні вякоў. І гэта трэба зберагчы, чаго б гэта нам ні каштавала. Бо братэрства значна вышэйшае, чым надуманыя крыўды і местачковыя палітычныя амбіцыі. Нашы непарыўныя сувязі — аснова агульнай бяспекі і выжывання. І як бы каму ні хацелася, мы вернем нашу Украіну ў лона нашага славянства. Мы гэта абавязкова зробім», — казаў Лукашэнка ў 2022 годзе.
За месяц да поўнамаштабнага ўварвання ва Украіну, у тым ліку і з тэрыторыі Беларусі, Лукашэнка паабяцаў «вярнуць Украіну». Сёння яму, магчыма, хацелася б забыць пра тыя абяцанні. Але нават гучнае маўчанне тут, падаецца, ужо не дапаможа.