Лукашэнка ад страху «заспяваў» па-іншаму
- 16.06.2026, 8:39
Больш не хоча быць саагрэсарам.
У інтэрв'ю тэлеканалу Al Arabiya Аляксандр Лукашэнка падрабязна выказаўся пра недапушчальнасць уцягвання Беларусі ў вайну ва Украіне. Раптам зноў успомніў пра свае нібыта ўкраінскія карані. Пра цесныя сувязі паміж беларусамі і ўкраінцамі.
А таксама пра тое, што «Беларусь у ўкраінскіх вайскоўцаў як на далоні»: «Мы выдатна разумеем, што нашы асноўныя аб'екты жыццёзабеспячэння — вытворчыя і лагістычныя — апынуцца пад ударам. Як яны заявілі, у іх ужо 500 такіх мэтаў на тэрыторыі Беларусі вызначана», піша «Салідарнасць».
Не забыў і пра працягласць мяжы паміж нашымі краінамі, зрабіўшы шчырае прызнанне, якое наўрад ці выкліча захапленне ў Крамлі:
«Фронт для Расіі перш за ўсё (натуральна, і для нас), калі б яна атакавала Кіеў з тэрыторыі Беларусі, павялічыўся б на 1500 км беларуска-ўкраінскай мяжы. Мы з расіянамі пры цяперашнім ходзе вайны не зможам забяспечыць абарону гэтага ўчастка.
А «пры такім развіцці падзей краіны блоку НАТА, якія падтрымліваюць Украіну, могуць увесці туды свае войскі…», — заявіў ён.
Адным словам, кіраўнік Беларусі ўсім сваім выглядам паказвае, што гэтая вайна яму зусім не патрэбная.
Але мы ж памятаем зусім іншыя выказванні і інтанцыі. І сёння, калі нехта зноў спрабуе ўціснуцца ў касцюм міратворцы, самы час асвяжыць іх у памяці.
Спачатку Лукашэнка відавочна не адчуваў захаплення ад статусу саагрэсара. І нават спрабаваў апраўдвацца, што сам пра ўварванне 24 лютага 2022-га «даведаўся з навін».
Але да канца таго ж года запяяў зусім па-іншаму. Прымаючы ў Мінску крэмлёўскага кіраўніка, ён адверта глуміўся з справядлівых абвінавачванняў на свой адрас:
«Няма сёння ніводнага пытання, якое мы не вырашылі. Мы ідзём насустрач Расійскай Федэрацыі. У самы цяжкі момант. Ну, вы ведаеце, мы ўдваіх — саагрэсары, самыя шкодныя і таксічныя людзі на гэтай планеце. У нас толькі адна спрэчка: хто больш.
Уладзімір Уладзіміравіч кажа, што я. Я ўжо пачынаю думаць, што ён. Прынялі рашэнне, што разам, аднолькава. Вось і ўсё. А калі хтосьці думае сёння нас разарваць, забіць клін — не атрымаецца».
У красавіку 2024-га, у каторы ўжо раз наведваючы Маскву, ён гаварыў пра саўдзел у вайне як пра руціну: «Я ж не адмаўляю, што мы «саагрэсары». Кожны робіць сваю справу. Але я проста кажу: ні я, ні Пуцін не хочам, каб цярпеў брацкі нам украінскі народ. Не хочам!»
Настрой пачаў змяняцца ў 2025-м. Выступаючы ў Маскве на Глабальным атамным форуме ў верасні, ён канстатаваў наяўнасць трывожнай тэндэнцыі:
«Вы ведаеце, у якой сітуацыі знаходзіцца Расія, у тым ліку і мы. Чаго толькі пра нас сёння не пішуць, не кажуць, называюць рознымі словамі. І агрэсары мы, і саагрэсары, і гэтак далей. Што граху таіць, у Расіі, як і ва ўсіх іншых краін, якія тут прысутнічаюць, праблем больш чым дастаткова».
У канцы 2025-га, калі ўжо стала зусім ясна, што Кіеў не возьмеш ні за тры дні, ні за тры гады, Лукашэнка быў вымушаны супакойваць Маскву, што яны ўсё яшчэ ў адной лодцы: «Мы з прэзідэнтам Пуціным дакладна дамовіліся: мы дапамагаем адзін аднаму. «Агрэсары», «саагрэсары» — не важна, што там пра нас кажуць».
А на пачатку чэрвеня 2026-га статус саўдзельніка ў чужой захопніцкай вайне відавочна пачаў цягаціць: «Галоўнае, што я хачу вам сказаць: калі вам хтосьці навязвае ідэю, што мы ваякі, не мірныя людзі, — не верце.
Мы ні з кім не збіраемся ваяваць — толькі дружба. Мы не ставім сваёй мэтай ваяваць — мы хочам быць мірнымі людзьмі, мы хочам мірна жыць.
Я хачу, каб на захадзе Беларусі, у Гродне, гэта цвёрда засвоілі: мы хочам міру, мы нясём народам мір. Ніякія мы не агрэсары і не саагрэсары».