«Знайшоў рашэнне: пераехаў у іншую краіну — сітуацыя адразу палепшылася»
- 17.06.2026, 11:00
На што беларусам хапае грошай?
Адна з карыстальніц Threads спытала, ці хапае беларусам грошай, каб адкладаць на чорны дзень, наведваць кафэ і рэстараны і ездзіць адпачываць. Адны кажуць, што пры даходзе ў 2700—3000 рублёў могуць дазволіць сабе і адпачынак, і забавы. А іншыя прызнаюцца, што пасля крэдытаў, арэнды і абавязковых выдаткаў грошай не застаецца — часам нават на лячэнне, піша «Зеркало».
Блогерка папрасіла беларусаў расказаць пра свае фінансы.
«Беларусь, адкажыце шчыра на гэтыя пытанні:
1. З вашай зарплаты атрымліваецца адкласці грошы на чорны дзень або на нейкую вялікую куплю?
2. Ці атрымліваецца з вашай зарплаты падарожнічаць у іншую краіну хоць бы раз на год?
3. Ці выходзіць з вашай зарплаты штомесяц наведваць нейкія рэстараны, кіно, кавярні, забаўляльныя месцы?
4. Ці часта з вашай зарплаты даводзіцца абмяжоўваць сябе нават у прадуктах?
Гэта проста асабістая цікаўнасць, так бы мовіць, цікавіць статыстыка».
Адказы каментатараў аказаліся разнастайнымі. Адны кажуць, што могуць дазволіць сабе забавы, грамадскае харчаванне, падарожжы і назапашванні. Іншыя ж прызнаюцца, што грошай на многае не хапае.
«Зарплата 2700–3000 рублёў. Адказы такія:
1) Так.
2) Калі вялікіх пакупак не рабіць, то раз на год на курорт кудысьці можна.
3) Так.
4) Нечаста.
У мяне так, бо ёсць уласная кватэра. Тыя, хто здымае ў Мінску і вымушаны, нават зарабляючы 3000+, аддаваць за кватэру 1000–1500, — мне здаецца, там проста дажываць да наступнага месяца, адкладаючы па некалькі месяцаў на адзенне і бытавыя выдаткі. На жаль».
«1. Так, але ў канцы месяца пачынаецца дыета пад назвай «я бамж». 2. За год усё, што адклала, можаш патраціць на паездку, але тады без пакупкі чаго-небудзь дарагога. 3. Так, я кожныя выхадныя часам па два разы хадзіла на каток, а так і дома нармальна сядзіцца. 4. Хутчэй, я прывыкла купляць адно і тое ж, але ў канцы месяца ўжо не атрымліваецца такі ж набор прадуктаў».
«Адкладаю, падарожнічаю, па кавярнях не хаджу, у прадуктах сябе не абмяжоўваю. Праўда, у мяне апрача асноўнай працы яшчэ пара падпрацовак. Вось такое жыццё».
«Знайшоў рашэнне. Пераехаў у іншую краіну. Адразу сітуацыя палепшылася».
«Усё — не, і апошняе — так; прадукты танныя і толькі неабходныя, сёння залезла ў заначку, адкладзеную на зубную каронку, давядзецца неяк вяртаць».
«Нават на лячэнні даводзіцца эканоміць».
«Атрымліваецца. Але ў мяне муж, і мы абодва працуем. Я зарабляю 3000+. Ён 6000–7000 плюс белок. Машына новая. Жылля няма. Заўтра ідзём падаваць дакументы на іпатэчнае крэдытаванне. Плаціць будзем шмат, але пацягнем. Можа, адкладаць ужо не атрымаецца.
Працуем на звычайных, але цяжкіх працах. За дзіцем глядзім па чарзе. Графік падладжваем. Вось так і жывём».
«Зарабляю значна больш за сваіх знаёмых, але адкласці нешта не атрымліваецца.
Кожны раз нешта ідзе не так і з’яўляюцца выдаткі. Ды і жонка на працу ходзіць, каб кудысьці хадзіць».
«Зарплата 2800 рублёў. Крэдыт на кватэру 1900. Адна. Далей зразумела, што на ўсе пункты адказ — не, апошні пункт — так».
«Калі б я распараджалася толькі сваёй зарплатай, то ні вялікіх пакупак, ні адкладаў на чорны дзень, ні адпачынку, ні асаблівых забаў я не змагла б сабе дазволіць. Толькі камуналка, сувязь, ежа і адзенне/абутак па сезоне. Але дзякуючы мужу, які, дарэчы, працуе не ў Беларусі, усё больш-менш добра. І адпачываць сталі раз на год за мяжой, і адкладаць атрымліваецца, і буйныя пакупкі, і забавы».
«Адкладаю дзве банкі тушанкі на чорны дзень. Падарожнічаю ў сваіх снах. Наведваю ў якасці забаўляльнага месца сваю паліклініку. Абмяжоўваю сябе ў тым, што не дэпаю ў казік (не ўкладаю ў казіно. — Заўв. рэдакцыі) больш за палову сваёй зарплаты».
«Крэдыт на кватэру 1600. Адна выхоўваю двух дзяцей. У кафэ, рэстаранах, кіно і г.д. не была больш за год. Не падарожнічаю. Ні часу, ні сіл на гэта няма, бо працую на дзве стаўкі плюс падпрацоўка».
«З нашымі зарплатамі далёка не заедзеш. Жыроўку заплаціць, базавы набор прадуктаў, сувязь, праязны — і ўсё. Нават санаторый не пацягнуць хаця б на сем дзён. А калі патрэбныя таблеткі пастаянна, дык гэта поўная дупа».
«У мяне спецыфічныя адносіны з грашыма. Але гэта сфармаванае мысленне.
З пастаянных даходаў — пенсія каля 1000. Астатняе нестабільна і непрадказальна. Падарожнічаць за мяжу — не змагла б. На чорны дзень не адкладаю. Злачныя месцы, кавярні — пастаянна. Каву п’ю ў горадзе амаль кожны дзень. У прадуктах сябе не абмяжоўваю. Калі грошы заканчваюцца, проста чакаю наступных паступленняў. На самы крайні выпадак, як у старым анекдоце, іду здаваць долары».
«Усё атрымліваецца. Вы яшчэ пра шмоткі забыліся, але таксама атрымліваецца».