«Не выключана, што Лукашэнка дажывае апошні мірны тыдзень»
- Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»
- 22.06.2026, 9:58
Наступае момант ісціны.
Беспрэцэдэнтнае (абвастрэнне беларуска-ўкраінскіх адносін https://charter97.org/ru/news/2026/6/19/688395/) штодня набірае градусы хутчэй, чым цяплее гэта лета. Абмен пагрозамі і абразамі адбыўся не раптоўна: некаторыя знешнія прыкметы сведчаць, што абодва бакі актыўна вялі непублічныя перамовы, якія не скончыліся поспехам. Настаў час ультыматумаў.
Вярнемся да пачатку. Доўгі час ва Украіне бытаваў культ Беларусі як найбольш паспяховай пазаблокавай краіны, якая змагла захаваць вельмі блізкія адносіны з Расіяй і пры гэтым палову гандлёвага балансу выбудаваць з ЕС. Рэйтынгі Лукашэнкі ва Украіне білі рэкорды, а гандаль з Беларуссю квітнеў нават пасля пачатку вайны на Данбасе.
Ідылія скончылася пасля таго, як расійская армія здзейсніла ўварванне з тэрыторыі Беларусі. 2022 год стаў годам водападзелу, які выглядае беззваротным: з найпапулярнейшага замежнага палітыка мінскі кіраўнік ператварыўся ў другога з канца паводле ўзроўню нянавісці пасля Пуціна. Але эмацыйны аспект — гэта адно, а ваенна-палітычны — іншае.
З 2022 па 2026 год мінімальна прымальным варыянтам для ўкраінцаў быў Лукашэнка, які адкрыта не ўступае ў вайну на баку Расіі. Украінцы вялікай крывёю і потам стрымлівалі наступ і ракетна-бомбавыя ўдары РФ і назапашвалі сілы. Пытанне той ці іншай формы возмезду за 2022 год адносна Лукашэнкі вісела ў паветры.
І вось на двары 2026 год. Увесь сусветны парадак ужо не трэшчыць па швах, а ўяўляе сабой руіны, і на гэтых руінах імкліва ўзнікаюць новыя канфігурацыі.
Адна з такіх — Украіна, што ўмацоўвае свае пазіцыі і якой усё менш ёсць што губляць. І ўсё больш ёсць чым адказаць крыўдзіцелям.
Удары ўкраінцаў па нафтахімічнай галіне Расіі паказваюць, што яны больш не азіраюцца на наступствы ў выглядзе ліхаманкі на сусветным нафтавым рынку. У тым ліку і таму, што рынак ліхаманіць у сувязі з нестабільнай сітуацыяй у Армузскай пратоцы.
Публічныя выказванні Лукашэнкі і Зяленскага паказваюць, што даволі доўгі час Кіеў намякаў і проста казаў Мінску пра тое, што забеспячэнне Расіі матэрыяламі, ваеннай тэхнікай, «шэрым» імпартам і палівам — гэта зусім не нейтралітэт і не імкненне да міру, пра што пастаянна сцвярджалі і сам Лукашэнка, і ягоная прапаганда.
Больш за тое, дапамога ў паветраным тэроры, які РФ учыніла супраць Украіны, цалкам раўназначная прадастаўленню сваёй тэрыторыі для вядзення агрэсіўнай вайны. Судзячы па ўсім, непублічныя перамовы зайшлі ў тупік, і менавіта таму Лукашэнка паспрабаваў выставіць сябе голубам міру ў рэзанансным інтэрв’ю «Аль-Арабіі».
Але лепш канкрэтная ціхая справа па выпраўленні праблемы, чым сотні гучных слоў і выбачэнняў. Судзячы па ўсім, з гэтым у Мінска ёсць праблемы.
Падобна на тое, што выбачэнні і запэўніванні ў адсутнасці пагрозы — гэта публічнае прызнанне немагчымасці якіх-небудзь рэальных дзеянняў. Лукашэнка фізічна не ў стане зрабіць тое, пра што яму настойліва кажа Кіеў.
Беларусь настолькі моцна ўцягнутая лукашыстамі ў вайну, што даць задні ход сёння — значыць пайсці на вельмі вялікія матэрыяльныя і палітычныя страты.
Вельмі падобна на тое, што надыходзіць момант ісціны. Ультыматум агучаны, канкрэтныя патрабаванні выставленыя. Ад бакоў чакаюць дзеянняў.
Улічваючы ўзровень і характар пагроз і ўзаемных абвінавачанняў, будзе складана ўсё спусціць на тармазах. Не выключана, што мы з вамі жывём апошні мірны тыдзень, пасля якога ўкраінцы пачнуць забяспечваць сваю бяспеку з беларускага напрамку іншымі метадамі.
Сяргей Кавальчук, «Салідарнасць»