Як сыдзе Пуцін: названы асноўны сцэнар
- 28.06.2026, 10:27
Дыктатар не сам прыйшоў да ўлады, яго прывялі.
Галоўнай пагрозай для ўлады Уладзіміра Пуціна ў Расіі сёння з'яўляецца чэкісцкая сістэма, якая ў свой час сама ж і прывяла яго на вяршыню. Пра гэта ў аўтарскай артыкуле для англамоўнага выдання Kyiv Post піша расійскі палітолаг і эксперт Антон Ерамін.
Аўтар адзначае, што ваеннае паражэнне становіцца смяротным выпрабаваннем для любой дыктатуры. У якасці прыкладу ён прыводзіць Мусаліні, якога змясцілі яшчэ ў 1943 годзе, тады як у Германіі гэты працэс адклалі, заплаціўшы за гэта велізарную крывавую цану.
Паводле эксперта, Пуцін не ствараў сучасны чэкісцкі рэжым — ён стаў яго самым паспяховым прадуктам. Паходжанне з ленінградскага двара, досвед дробных крымінальных колаў і глыбокае разуменне «цёмных слаёў» савецкай псіхікі зрабілі яго зручным інструментам для элітаў 1990-х. Доўгі час інтарэсы Пуціна і сістэмы супадалі. Цяпер сітуацыя змянілася.
«Вайна зайшла ў тупік. Выдаткі растуць. Прэстыж лідара падае», — канстатуе Ерамін.
Унутры сістэмы, паводле яго назіранняў, пачынае дамінаваць простая логіка выжывання. З'яўляюцца наратыў пра «здраджаную перамогу», які ўжо гучыць у расійскіх Z-каналах і нават у заявах уплывовых ідэолагаў. Расійскія «ваенкары» з фронту ўсё больш рэзка крытыкуюць «няўпэўненасць і баязлівасць» бязіменных «уладных структур», а такія аўтарытэтныя спікеры, як палітолаг Сяргей Караганаў і прапагандыст Уладзімір Салаўёў, публічна гавораць пра неабходнасць удараў па Еўропе.
Аўтар вылучае два магчымыя сцэнары развіцця падзей. Першы — Пуцін паддаецца ціску свайго асяроддзя і аддае загад аб рэальных ударах па аб'ектах НАТА. Аднак эксперт лічыць гэты варыянт малаверагодным.
«Ён не камікадзэ. Ён не націсне гэтую кнопку», — падкрэслівае Ерамін.
Больш рэалістычным, на яго думку, з'яўляецца другі варыянт — «карпарацыя» вырашае ахвяраваць лідарам, каб захаваць сістэму. Гэта будзе не класічны пераварот, а хутчэй італьянскі сцэнар 1943 года: эліта раптам «зразумее», што менавіта Пуцін вінаваты ва ўсіх правалах.
У публікацыі прыводзіцца прыблізны сцэнар будучай прамовы новага кіраўніка. Ён абвесціць, што мэта «СВА» застаецца нязменнай, але з-за «крадзяжоў і сабатажу» ў арміі патрэбная паўза.
Новая фігура, хай гэта будзе тэхнакрат накшталт цяперашняга міністра абароны Андрэя Белаўсава або сілавік накшталт былога дырэктара ФСБ і шматгадовага сакратара Савета бяспекі РФ Дзмітрыя Патрушава, захавае сістэму, зняўшы з яе «пашкоджаны сімвал». Гэтая перадышка будзе выкарыстана для аднаўлення сіл і вытворчасці зброі, а не для сапраўднага міру.
Ерамін папярэджвае Захад ад паўтарэння памылак 2014 года. Калі ў Еўропе і ЗША ўспрымуць такое «перамір'е» як дыпламатычны прарыў, рэжым атрымае час на падрыхтоўку да наступнага раўнда. Аўтар заклікае змяніць акцэнт дыскусіі: замест «як гаварыць з Пуціным» трэба задацца пытаннем «што рабіць, калі прыйдзе больш жорсткі пераемнік з перамір'ем, якое насамрэч з'яўляецца падрыхтоўкай да новай агрэсіі».
Антон Ерамін нагадвае, што расійская ўлада пабудавана менавіта для таго, каб перажываць сваіх лідараў. Пытанні пра будучыню гэтай сістэмы ўжо адрасаваныя не Маскве, а Вашынгтону, Берліну і Брусэлю.