«Фімка нарадзіўся, каб стаць зоркай»

• 7.06.2026, 11:04

На хутары ў беларусаў жыве незвычайны дзікі кабан.

Сёлета вясной у беларусаў з'явіўся новы народны ўлюбёнец — кабанчык Фімка. Ён жыве на хутары разам з людзьмі, гуляе па лесе, наведвае «спа-працэдуры» і проста абажае салодкае. Назіраць за жыццём «парасэка» (так пяшчотна яго называе гаспадар) — суцэльнае замілаванне і зарад дафаміну ў адным флаконе. Недарэмна відэа з Фімкам у TikTok набіраюць тысячы лайкаў і сотні добрых, іранічных каментарыяў. «А Фімка ўвогуле ў курсе, што ён дзікі кабан?» — задаюцца пытаннем прыхільнікі жывёлы. Журналісты Onlíner узялі з сабой пачастункі і накіраваліся ў госці да незвычайнага гадаванца.

«Фімка нарадзіўся, каб стаць зоркай»

Перш чым ехаць да Фімкі, сарамліва цікавімся ў яго гаспадара Міхаіла, ці можна прывезці кабанчыку Snickers. Вядома, мы ведаем, што салодкае жывёлам нельга, але як выключэнне... Справа ў тым, што гэты шакаладны батончык — улюбёная прысмака Фімы. Перападае ён яму, праўда, вельмі рэдка, затое гарантавана падымае настрой.

У адным з ролікаў у TikTok можна было ўбачыць, як падчас прагулкі па лесе кабанчык стамляецца, кладзецца на сцяжынку і нікуды не хоча ісці. Але як толькі чуе слова «снікерс», сілы з’яўляюцца невядома адкуль, і ён шпарка бяжыць да гаспадара.

— Шакаладку трэба ўзяць, інакш парася засмуціцца, — дае дабро Міхаіл.

З Міхаілам, яго бацькам Уладзімірам і Фімкам мы сустракаемся на лясной паляне, непадалёк ад іх хутара. На наша здзіўленне, «парася» значна буйнейшае, чым здаецца на відэа. Пры тым што Фімку ўсяго год — ён яшчэ «падсвінок», то-бок па чалавечых мерках — падлетак.

— Прыблізна Фіма цяпер важыць 140 кг, а ў будучыні можа і ўсе 300 кг быць, калі падрасце, — распавядае Міхаіл.

Фімка жыве ў бацькоў хлопца, але менавіта Міша пачаў здымаць смешныя ролікі з кабанчыкам і выкладаць іх у сацсеткі. Яго бацька Уладзімір адразу быў не ў захапленні, але потым змірыўся.

— Я лічу, Фімка нарадзіўся, каб стаць зоркай, — абгрунтоўвае сваё блогерства з удзелам кабанчыка Міша.

З хлопцам складана не пагадзіцца: хараізме Фімкі можна толькі пазайздросціць. Кабанчык круціцца каля нас, віляе хвастом (зусім як сабака!), тычэцца вялікім мяккім пятаком у ногі і з надзеяй абнюхвае рукі: «А пачастунак дзе?»

Будзе, будзе, Фімачка. Але крыху пазней, спачатку прагулка.

— Ідзі, парасючак брудны, да рачулкі, трэба мыцца, — падбадзёрвае Фімку Міхаіл.

Якраз перад нашым прыездам Фімец паспеў вываляцца ў гразі — так што перад гасцямі паўстаў ва ўсёй красе.

«Вырас у любові, не ведае, што такое агрэсія, а салодкае есць вельмі рэдка»

Як увогуле Фімка з’явіўся ў сям’і Мішы? Яго падарылі бацькам хлопца, калі кабанчыку быў усяго месяц.

— Ён вырас у любові і не ведае, што такое агрэсія. Не бойцеся, Фіма не прычыніць вам ніякай шкоды. Ён проста блазеніць, гуляе. Новыя людзі, цікава! — запэўнівае нас Уладзімір.

У гэты момант Фіма праяўляе празмерную цікаўнасць да фатографа Onlíner, а дакладней да яго дажджавіка. Яшчэ б, цэлафан шамаціць, як упакоўка ад цукеркі!

— Салодкае, а асабліва шакалад, я даю Фімку вельмі рэдка, — кажа Міша. — А бацькі дык увогуле гэтага не робяць.

— Так, гэта толькі сын яго песціць, — пацвярджае Уладзімір.

Міша жыве ў Мінску — захапляецца матацыкламі, займаецца спортам і марыць завесці бультэр’ера. Але калі прыязджае да бацькоў, можа гадзінамі шпацыраваць з Фімам па лесе, здымаць пра яго відэа і прыдумляць свайму сябру вясёлыя мянушкі: Шакаладапрыёмнік, Кракен, Дырэктар лесу, Іхтыандр, Рачная свінка, Парасэк, Валасаты цукіні, Пятачмок... Фантазія хлопца не мае межаў — за далікатнай дружбай гэтых двух бруталаў можна назіраць бясконца.

— Кабанацыкл лясны. Я хутка на яго сяду і паеду, — жартуе Міша. — У Фімы ёсць прыкол — вось здаецца, такі вялікі сур’ёзны звер, а можа спалохацца ў лесе хрусту галінак... І тады пачынае хавацца ў мяне паміж ног. Ён так рабіў, калі быў зусім маленькі, і цяпер таксама спрабуе.

Так што, нягледзячы на ўнушальны выгляд, у Фімкі даволі далікатная натура. Кабанчык крыўдзіцца, калі на яго лаяцца: абурана хрукае і сыходзіць. І можа нават нашкодзіць у адказ.

— Адзін раз жонцы ўсе кусты руж з’еў, — смяецца Уладзімір.

А яшчэ кабанчык раўнуе да іншых хатніх улюбёнцаў. У Уладзіміра ёсць сабакі, але Фіме падабаецца быць у цэнтры ўвагі.

— Вось калі б сабаку з сабой узялі, быў бы ўжо незадаволены, — адзначаюць гаспадары.

«Каб утрымліваць кабана, трэба шмат цярпення, часу і сіл»

Пакуль ідзём па лесе, Фімка кудысьці знікае, а потым зноў з’яўляецца — бяжыць да нас задаволены і ўвесь у гразі.

— Фіма не разумее, чаму мы за ім у балота не пайшлі, гэта ж яго любімае месца, — кажа Уладзімір.

Жыццё мужчыны цесна звязана з лесам, ён шмат ведае пра прыроду і паводзіны дзікіх жывёл. Уладзімір прызнаецца: такі гадаванец, як Фімка, дакладна кіно не для ўсіх.

— Каб утрымліваць кабана, трэба шмат цярпення, часу і сіл. Кожны дзень мы з ім доўга гуляем па лесе, пабудавалі для яго асобны загончык каля дома, хутка будзем пашыраць.

— А чым яго корміце? І ўвогуле, шмат ён есць?

— Ой, шмат! Кашу любіць, асабліва аўсяную, у дзень па дзве пачкі з’ядае. Варым яму крупу, у кожную порцыю дадаем па 4—6 яек. А так і мяса, і рыбу, і тварог даём... Сабачы корм есць з задавальненнем. Кабаны ж усёедныя. Малако яму падабаецца: калі п’е, аж прычмоквае.

Кабанчык шукае ў чарнічніку ягады — памятае, што летась яны тут былі.

— Чарніцу ён увогуле абажае! Калі Фімка быў маленькі, мама яму збірала і з далоні карміла, а потым ён ужо сам навучыўся знаходзіць, — распавядае Міша.

На працягу ўсёй нашай сустрэчы Фіма час ад часу рые носам зямлю — шукае кораньчыкі, гэта яшчэ адна яго ўлюбёная прысмака.

— Гэта проста нейкі трактар некіраваны! Бульдозер, экскаватар! Каля дома ўсю зямлю перакапаў.

Кабанчык паварочвае да нас задаволеную морду — яна ўся ў пяску.

«Рачная свінка» і сапраўдны геданіст

Каб Фімка мог спакойна гуляць па лесе, яго апрацоўваюць ад кляшчоў спецыяльнымі прэпаратамі. Гаспадары кажуць, што за ўвесь час не знайшлі на ім ніводнага паразіта.

— Мы рэгулярна паказваем яго ветэрынару, даём таблеткі ад глістоў, робім усе неабходныя прышчэпкі — ад шаленства і ад чумкі, перыядычна мыем Фімку.

Але кабанчык і сам цудоўна спраўляецца са спа-працэдурамі — вось мы нарэшце дайшлі да рэчкі, і задаволены Фімец змывае з сябе «ўсё балота», плюхаецца ў ваду, абтрасаецца, пырскі ад яго ляцяць у розныя бакі. Побач з гадаванцам толькі Міша — усе астатнія чакаюць на беразе. Цяпер мы разумеем, чаму гаспадар называе Фіму Іхтыандрам або рачной свінкай — «парася» кайфуе ад мыцця, насуперак распаўсюджаным стэрэатыпам.

Фіма любіць людзей і рады новым знаёмым, аднак гаспадары стараюцца не прывучаць яго да таго, што кожны чалавек — яго сябар.

— Фіма заўсёды гуляе побач, але аднойчы яны пайшлі ў лес з мамай, ён адбег даволі далёка і сустрэўся ў лесе з незнаёмым чалавекам. Фімка падышоў да яго павітацца, а той ударыў яго палкай — таму што спалохаўся, і гэта зразумела. Карацей, стрэсу хапіла і таму мужчыну, і нам, — распавядае Міша.

Каб пазбягаць такіх сітуацый, Фіму цяпер выгульвае толькі Уладзімір або Міша — ён іх заўсёды слухаецца. Ну і ўвогуле кабанчык — зорка толькі ў сацсетках: кола людзей, з якімі Фіма камунікуе жыўцом, моцна абмежавана. Для журналістаў Onlíner гаспадары зрабілі выключэнне — і мы стараліся захоўваць дыстанцыю. Але атрымлівалася гэта не вельмі добра: як тут не пачасаць такога красунчыка за вушка або не «даць пяць» у пятачок?

Настае адказны момант — дастаю з кішэні Snickers. Фімка ўсхваляваны, але на «смакату» адразу не кідаецца. Глядзіць уважлівымі вачыма, як я разгортваю батончык, і цярпліва чакае. Вось гэта вытрымка.

— Кладзіце на далонь, не бойцеся, ён не ўкусе.

І сапраўды, шакаладку Фімец бярэ вельмі далікатна. Знікае яна, праўда, імгненна. Кабанчык глядзіць пытальна: «І гэта ўсё?»

— Фіма, не папрашайнічай, а падзякуй лепш, — спрабуе прыгаварыць кабанчыка Міша.

Фімец заваяваў маё сэрца настолькі, што, здаецца, я была б гатовая купіць яму ўсе снікерсы свету... Калі б яны не былі такімі шкоднымі для жывёлы. Такія думкі, дарэчы, узнікалі не толькі ў мяне — у сацсетках прыхільнікі Фімы часам просяць у Мішы нумар карты, каб пералічыць грошай «кабанчыку на батончыкі». Гаспадары не згаджаюцца, але сам факт такіх жэстаў кранальны.

— Прылятае які-небудзь негатыў у каментарах у адрас Фімкі?

— Рэдка, але здараецца. Пытаюцца, калі яго на шашлык рабіць будзем.

Так што, хоць у гэта і цяжка паверыць, хейтары ў Фімкі ёсць.

Кабанчык пагуляў по лесе, вываляўся ў гразі, памыўся, пазайграваў з новымі знаёмымі, пачаставаўся смакатой... цяпер можна і адпачыць. Фімец раскінуўся проста на лясной сцежцы і не збіраецца нікуды ісці. Пакуль мы чэшам яму пузік, геданіст прыкрывае вочы ад асалоды.

— Фімец, пайшлі, пара дадому кашу есці.

Кабанчык неахвотна ўстае і цягнецца за намі. Відавочна, у «парасяці» час дзённага сну. Тым не менш, калі мы адкрываем машыну, Фімка ўсё ж спрабуе засунуць туды цікаўны нос: «Ну а раптам там схаваны шакалад?»

Бывай, Фімец. З’язджаем з думкай, што гэты кабанчык дакладна жыве сваё найлепшае жыццё.