«Лукашэнка не апраўдаў чаканняў і стаў непатрэбным»
- 7.06.2026, 12:03
У Еўропы і ЗША ёсць праз каго размаўляць з Пуціным.
«Калі існуюць людзі, якія маюць асабістыя і даўнія адносіны з Пуціным, узнікае пытанне: навошта дадаткова рабіць стаўку менавіта на Лукашэнку», — задаецца пытаннем гісторык Аляксандр Фрыдман у эфіры «Еўрарадыё».
Што значыць званок прэзідэнта Францыі Макрона Лукашэнку? Каб выкарыстоўваць яго як крыніцу інфармацыі пра Пуціна? На гэтую тэму разважае аглядальнік Аляксандр Фрыдман.
— Мне гэтая версія здаецца цалкам лагічнай. Але я не бачу тут якіхсьці асабліва значных вынікаў.
Калі паглядзець на амерыканскі досвед, цяжка сказаць, што ён быў надзвычай паспяховым. Шчыра кажучы, я не ведаю, якую сапраўды каштоўную інфармацыю пра Пуціна амерыканцы маглі атрымаць ад Лукашэнкі. Не вельмі зразумела і тое, наколькі актыўна яны выкарыстоўвалі яго як канал сувязі.
Калі мы паглядзім на развіццё беларуска-амерыканскіх адносінаў апошняга часу, відавочна, што ўсё пачыналася ў кантэксце ўкраінскай тэмы. І гэта невыпадкова. Дастаткова згадаць адзін з ключавых этапаў — візіт генерала Келлога.
На той момант Келлог адказваў за ўкраінскі напрамак, а Джон Коул, які сёння з'яўляецца спецыяльным прадстаўніком Трампа па Беларусі, быў яго намеснікам. Таму, калі гэты напрамак курыраваў Келлог, галоўны акцэнт сапраўды рабіўся ва Украіне.
З амерыканскага пункту гледжання Лукашэнка разглядаўся як чалавек, які мае прамы доступ да Масквы і можа быць карысным у перамовных працэсах.
Але калі паглядзець на цяперашні этап беларуска-амерыканскіх адносінаў, асабліва пасля таго, як Келлог адышоў ад гэтай тэмы, а Коул стаў спецыяльным прадстаўніком, мы бачым ужо крыху іншую карціну. Цяпер гаворка ўсё больш ідзе пра двухбаковыя адносіны, эканамічныя пытанні, магчымыя дамоўленасці і іншыя практычныя тэмы.
У мяне складаецца ўражанне, што сёння амерыканцы ўжо не разглядаюць Лукашэнку як настолькі важны канал сувязі з Масквой, як гэта было яшчэ год таму. Магчыма, гэты канал проста не апраўдаў чаканняў, — лічыць Фрыдман.
Дык навошта еўрапейцам паўтараць гэты шлях?
— Еўрапейцы, вядома, таксама могуць спрабаваць выкарыстоўваць Лукашэнку для перадачы нейкіх сігналаў Крамлю. Лукашэнка сапраўды належыць да вельмі вузкага кола людзей, якія могуць у любы момант патэлефанаваць Пуціну і атрымаць адказ.
Але гэта, хутчэй, тэхнічная функцыя.
Тут узнікае пытанне: ці сапраўды гэта функцыя настолькі ўнікальная?
Напрыклад, ёсць Герхард Шрэдэр, які нядаўна быў у Расіі. Наколькі вядома, ён знаходзіўся ў Маскве, хоць інфармацыі пра яго ўдзел у Пецярбургскім міжнародным эканамічным форуме не было. Цалкам магчыма, што ён праводзіў нейкія неафіцыйныя сустрэчы, нешта перадаваў і нешта атрымліваў у адказ.
Калі існуюць людзі, якія маюць асабістыя і даўнія адносіны з Пуціным, узнікае пытанне: навошта дадаткова рабіць стаўку менавіта на Лукашэнку.
Таму тэарэтычна такая роля для яго магчымая. Але на сёння я не лічу яго асабліва карысным каналам інфармацыі або крыніцай нейкіх эксклюзіўных інсайдаў, — лічыць гісторык Аляксандр Фрыдман.