«Пуцін разумее толькі сілу»
- 8.06.2026, 14:03
Былы кіраўнік НАТА заклікаў Еўрапейскі саюз узмацніць ціск на Крэмль.
Былы генеральны сакратар НАТА Андэрс Фог Расмусэн заявіў, што любыя размовы пра прызначэнне еўрапейскага спецпасланца для перамоваў з Расіяй перадчасныя без папярэдняга ўзмацнення ціску на Маскву і ўмацавання пазіцый Украіны, піша The Economist (пераклад — сайт Charter97.org).
Паводле яго слоў, Пуцін разумее толькі сілу, таму дыпламатычныя ініцыятывы без апоры на ваенную, эканамічную і палітычную ўстойлівасць Еўропы рызыкуюць стаць адцягвальным фактарам. Расмусэн падкрэсліў, што ЗША фактычна ўжо не выступаюць гарантам еўрапейскай бяспекі, і Еўропе даводзіцца запаўняць гэты вакуум самастойна.
Ён вылучыў тры ключавыя напрамкі дзеянняў. Першы — сістэмнае аслабленне расійскай ваеннай эканомікі, уключна з абмежаваннем паставак крытычных кампанентаў для вытворчасці ракет і ўзмацненнем удараў па інфраструктуры, што падтрымлівае ваенныя магчымасці Расіі. Асобную ўвагу ён надаў «ценяваму флоту» Масквы і даходам ад экспарту нафты праз Балтыйскае мора.
Другі напрамак — паскоранае аднаўленне ўкраінскай энергетычнай і крытычнай інфраструктуры. Паводле яго ацэнкі, удары Расіі па энергасістэме скіраваныя на падрыў устойлівасці ўкраінскага грамадства да любых магчымых перамоваў, таму аднаўленне магутнасцяў становіцца элементам стратэгічнага стрымлівання.
Трэцім і ключавым крокам ён назваў выразны палітычны курс на ўступленне Украіны ў Еўрапейскі саюз. На яго думку, гэта стане самым моцным сігналам для Масквы пра немагчымасць падпарадкавання Украіны і адначасова гарантыяй бяспекі, якую Расія не здолее заблакаваць.
Расмусэн таксама прапанаваў паскорыць працэс еўраінтэграцыі за кошт адмовы ад прынцыпу аднагалосся ў асобных рашэннях і больш глыбокай інтэграцыі Украіны ў еўрапейскія эканамічныя і абаронныя структуры.
Ён падкрэсліў, што еўрапейскія каштоўнасці, за якія, паводле яго слоў, ваюе Украіна, патрабуюць канкрэтных палітычных рашэнняў. Любая нявызначанасць, зацягванне або палавінчатыя абяцанні толькі ўзмацняюць рызыку новага вітка канфлікту.
Паводле яго высноваў, пытанне перамоўнага пасланца губляе сэнс без папярэдняга фармавання рэальнага балансу сіл, на якім і можа грунтавацца будучы дыялог з Расіяй.