Мікалай Статкевіч расказаў, перад якім выбарам могуць апынуцца суседзі Беларусі

• 9.06.2026, 11:53

Рэжым робіць нашу краіну мішэнню.

Лідар беларускай апазіцыі і экс-палітвязень Мікалай Статкевіч у сваім Telegram-канале пракаментаваў Пецярбургскі эканамічны форум і пытанні ўжывання ядзернай зброі, якія абмяркоўваліся на ім:

— Нядаўна ў Санкт-Пецярбургу адбыўся эканамічны форум, у якім узялі ўдзел прадстаўнікі расійскіх уладных і эканамічных эліт. У некаторых з дакладаў, зробленых на форуме, прагучалі, па сутнасці, заклікі да ўжывання Масквой ядзернай зброі.

Калі такія заклікі гучаць на самым прадстаўнічым дзяржаўным мерапрыемстве Расіі і ў афіцыйных дакладах на ім, гэта відавочны сігнал свету пра гатоўнасць расійскіх уладаў перавесці свой канфлікт з Захадам у ядзерны фармат. Нават калі гэта толькі спроба запалохвання, яна ўжо дэманструе рэальнасць такога развіцця падзей. На што разлічваюць сапраўдныя ініцыятары гэтых «танцаў з ядзернымі бомбамі»? Напалохаць Захад? Але ці спыніць гэта яго ад падтрымкі Украіны? Хутчэй наадварот. Убачыўшы відавочную неадэкватнасць кіраўніцтва ядзернай дзяржавы, там, па-першае, ўзмоцняць дапамогу ўкраінцам у надзеі, што яны спыняць неадэкватаў яшчэ на падступах да краін НАТА.

Па-другое, рэальная ядзерная пагроза з боку Масквы прымусіць Захад рыхтаваць таксама ядзерны адказ, каб зрабіць цану ядзернай агрэсіі супраць НАТА непрымальнай для агрэсара. І вось ужо Францыя заключае дамовы з суседнімі з Расіяй краінамі НАТА аб размяшчэнні на іх тэрыторыі ў пагрозлівы перыяд французскай ядзернай зброі.

Таксама Статкевіч нагадвае, што ЗША вядуць перамовы з Літвой пра размяшчэнне на яе тэрыторыі амерыканскай ядзернай зброі:

— Лічу, што цяпер над магчымасцю стварэння такой зброі не можа не задумацца кіраўніцтва Украіны, інакш ядзерны шантаж стане пастаяннай часткай украінска-расійскіх адносін.

Для Беларусі можа скласціся такая сітуацыя, што ўсе дзяржавы вакол нас будуць мець ядзерную зброю. Тую ж, што ўжо размешчаная на нашай зямлі.

Толькі нашы суседзі ў крызісных сітуацыях будуць самі прымаць рашэнне аб ужыванні гэтай зброі, а Беларусь зробяць мішэнню для адказных ядзерных удараў Масквы, нават не папярэдзіўшы нас пра гэта.

Галоўнае пытанне, якое ўзнікае, — які ж сэнс бачаць у Крамлі ў гэтым узаемным ядзерным самазнішчэнні? Што, украінцы перастануць ненавідзець Расію за ўсё зробленае ім і, струсваючы радыеактыўны попел, пабягуць у «Саюзную дзяржаву», ужо засыпаную такім жа попелам? Ці гэтыя забойствы і пакуты мільёнаў будуць дзеля некалькіх сотняў квадратных кіламетраў радыеактыўнай зямлі, захоп якой дазволіць абвясціць сябе пераможцамі і «падняць рэйтынг»?

Найбольш уразіла мяне тое, што гэтыя нечалавечыя планы з трыбуны Санкт-Пецярбургскага форуму агучвалі персанажы, якія самі сябе называюць «праваслаўнымі».

«Праваслаўнымі» кім? Калі праваслаўнымі хрысціянамі, дык да веры, якую нес людзям Хрыстос, іх планы маюць такое ж дачыненне, як пекла да раю. Лічу, што з пункту гледжання каштоўнасцяў праваслаўя, як і любога іншага хрысціянства, гэтыя выканаўцы «танцаў з ядзернымі бомбамі» проста ўпалі ў бесаўшчыну. Хацелася б пачуць з гэтай нагоды меркаванне кіраўніцтва Маскоўскага патрыярхату. Можа, гэта якраз той выпадак, калі варта ўспомніць пра анафему?