Напярэдадні

• Андрэй Піянткоўскі
• 15.07.2026, 9:24

Ключавой заставалася праблема фюрэра/дучэ.

З-пад знакамітага крэмлёўскага дывана даносяцца ўсё больш відавочныя сігналы той, мякка кажучы, сур'ёзнай палітычнай дыскусіі, што там ідзе. У некалькіх нашых апошніх публікацыях мы паспрабавалі прааналізаваць бягучую сітуацыю, змясціўшы яе ў больш шырокі гістарычны кантэкст паводзінаў фашысцкіх (у класіфікацыі Умберта Эка) рэжымаў, якія сутыкнуліся з перспектывай ваеннай паразы. Найбольш вядомыя – Італія 1943, Германія 1944–1945.

У абодвух выпадках рэжымы ставілі перад сабой двайную задачу — захавацца ва ўладзе і, па магчымасці, мінімізаваць маштабы геапалітычнай паразы. Ключавой заставалася праблема фюрэра/дучэ. Разам з ім «сысці» было немагчыма. Але і Мусаліні, і Гітлер былі яркімі, харызматычнымі лідарамі, якія ў свой час уласнаручна стварылі гэтыя самыя рэжымы і яшчэ карысталіся фанатычным пакланеннем часткі эліт і мас.

Наш жа недафюрэр па сваім паходжанні істота зусім іншага кшталту — адстаўны маёр КДБ СССР, працоўны расходны матэрыял, накіраваны чэкісцкай карпарацыяй «у камандзіроўку для працы пад прыкрыццём старшыні ўрада».

Камандзіроўка зацягнулася на чвэрць стагоддзя. Прыблатнёны персанаж, які вырас у крымінальнай атмасферы піцерскага двара, ўдала рэзаніраваў з глыбіннымі пластамі народнай душы.

Але з уласным недафюрэрам айчынныя фашысты развітваюцца без сантыментаў. Вось ужо амаль месяц на вядучых прапагандысцкіх каналах такія ярыя імперцы і ненавіснікі Украіны, як Ходарэнок, Затулін, Міхееў, Шахназараў, Трэнін, бязлітасна бічуюць ананімныя «ўлады» (а насамрэч ПУЦІНА, А КОГА Ж ЯШЧЭ?!) і за бясплоднае, правальнае вядзенне «СВА», і за баязлівую адмову ад знішчальнага (пажадана ядзернага) адказнага ўдару па еўрапейскіх саюзніках Украіны. А легендарны суперправакатар Сіміс робіць адважны крок, дзёрзка адзначаючы, што падобныя паводзіны «улад» кідаюць, страшна падумаць, цень на нашага выдатнага Галоўнакамандуючага.

Дзіўна сінхронна 8 і 9 ліпеня адрэагавалі на бурлівую дзейнасць глыбінных чэкістаў два вядучыя гульцы сусветнай палітыкі — Трамп і Сі. Яны нібыта (а можа, і не нібыта!) сыгралі ў пас з крэмлёўскімі змоўшчыкамі. Судзячы па іх заявах, яны абодва прыкметна пажорстчылі сваё асабістае стаўленне да Пуціна.

Так, таварыш Сі ў манеры, беспрэцэдэнтнай для сучасных кітайска-расійскіх адносін, практычна публічна вынес свайму малодшанькаму «стратэгічнаму партнёру» тры строгія вымовы:

– за пастаянны ядзерны шантаж;

– за адмову неадкладна заключыць перамір’е;

– за непавагу да суверэнітэту Рэспублікі Беларусь.

Дэ-факта пачаліся перамовы чэкісцкай карпарацыі, якая кіруе ў Расіі, аб мінімізацыі яе геапалітычнай паразы. І першае працэдурнае пытанне ўжо вырашана. Рашэнне было прынята таварышам Сі і агучана пастаянным прадстаўніком КНР на пасяджэнні Савета Бяспекі ААН 10 ліпеня.

Абвяшчаецца спыненне агню па лініі «як стаім» для правядзення перамоваў аб доўгатэрміновым мірным урэгуляванні канфлікту.

Рашысты ўжо абнародавалі сваю перамовную стратэгію ў нашумелай «калонцы Мельнічэнкі». Дарэчы, не выпадковы таймінг гэтага дакумента. Постпуцінцы будуць гандляваць страхамі Захаду: страхам хаосу ў ядзернай краіне, куды вернуцца да мільёна ўзброеных людзей са скажонай псіхікай і крымінальнымі навыкамі; страхам анексіі Кітаем велізарных тэрыторый на ўсходзе краіны.

Гэтыя страхі рэальныя, і праблеме Хворай Расіі будуць прысвечаныя бязлічныя публікацыі. Тут жа мы абмежуемся двума, на наш погляд, відавочнымі меркаваннямі.

Першым крокам, які адкрывае ўжо фармальныя перамовы аб доўгатэрміновым мірным урэгуляванні расійска-украінскага канфлікту, павінна стаць аднагалосна прынятая Саветам Бяспекі ААН рэзалюцыя аб поўным аднаўленні тэрытарыяльнай цэласнасці Украіны ў межах 1991 года.

«Калонка Мельнічэнкі» яўна дэманструе пашлае імкненне рашыстаў прадаць сябе як малодшанькіх партнёраў цяпер ужо ЗША ў іх супрацьстаянні з Кітаем. Спадзяюся, дарослыя ў Белым доме не дапусцяць такой прымітыўнай разводкі.

Андрэй Піянткоўскі, kasparovru.com