Гэта адметная нацыянальная рыса беларусаў
- 17.07.2026, 8:29
Расіянка падзялілася ўражаннямі пра нашу краіну.
Расіянка з Якуцка ў 2023 годзе пераехала разам з мужам-беларусам у адзін з раённых цэнтраў Гомельскай вобласці.
Яна расказала пра плюсы і мінусы жыцця ў Беларусі, а таксама пра тое, як трапіла ў «спісы дармаедаў», піша «Салідарнасць».
«Абавязкова трэба даведацца, дзе ў вашым горадзе знаходзіцца камісія, каб не трапіць у «спісы дармаедаў»
Вікторыі 35 гадоў. Яны з мужам купілі аднапакаёвую кватэру ў невялікім беларускім горадзе, бо ў вялікім жыць не хочуць. Яна расказала, як абстаяць справы з працай у іхнім горадзе.
— Калі праца, якая не патрабуе высокай кваліфікацыі, напрыклад кансультант у краме, то, наколькі я ведаю, у нашым горадзе заробак ад 800 да 1200 беларускіх рублёў.
Вядома, больш за ўсё працы ў абласных цэнтрах. Напэўна, моладзь, якая шукае працу, павінна пераязджаць менавіта ў такія гарады, дзе больш развіцця.
Сама Вікторыя працуе дыстанцыйна ў РФ. Яна расказала, як у Беларусі трапіла ў базу «дармаедаў».
— Цяпер у Беларусі ёсць закон аб асобах, якія не заняты ў эканоміцы. У такім выпадку на вас накладаюцца дадатковыя абавязкі. Гэта выяўляецца ў павышаных камунальных тарыфах.
Напрыклад, вось нашы камунальныя плацяжы за аднапакаёвую кватэру — 89 руб. за зімовы месяц. Калі мяне ўнеслі ў спісы асоб, не занятых у эканоміцы, нашы камунальныя плацяжы сталі ўдвая большыя — ужо 189 руб.
Таксама расіянка паказала рахунак за электрычнасць — 38,87 рубля, і адзначыла, што за газ у іх выходзіць увогуле нязначная сума.
— Хатні інтэрнэт і мабільная сувязь аплачваюцца разам, выходзіць у месяц каля 65 рублёў. Дакладна ведаю, што, прынамсі, у Якуцку значна больш.
Я на паўстаўкі працую дыстанцыйна ў РФ. Паколькі паміж Расіяй і Беларуссю ёсць дамоўленасці, падаткі, якія вы плаціце ў Расіі, залічваюцца. Для гэтага павінен быць афіцыйны працоўны дагавор і розныя даведкі з месцы працы. Тады вы не трапляеце ў «спісы дармаедаў».
Але тут я сутыкнулася з пэўнай бюракратыяй: у падатковай цудоўна ведаюць, якія ў мяне даходы, але камісія (камісія па садзейнічанні занятасці — заўв.) пра гэта не ведае. Туды трэба асобна насіць даведкі з вашага месца працы.
Першы год я аддавала справаздачу па даходах толькі ў падатковую. А потым даведалася, што, аказваецца, ужо даўно знаходжуся ў «спісах дармаедаў», і мне трэба было схадзіць у гэтую камісію, падаць туды дакументы, пасля чаго мне зрабілі пераразлік.
Калі вы працуеце ў іншай краіне, абавязкова трэба даведацца, дзе ў вашым горадзе знаходзіцца гэтая камісія, і падаць туды ўсе дакументы, каб не трапіць у «спісы дармаедаў».
«Тут толькі розныя віды вельмі смачных сыроў, вельмі смачных каўбас, згушчоначка»
Розныя аспекты жыцця ў Беларусі расіянка параўноўвае з расійскай Сібір’ю, у некалькіх гарадах якой сама жыла або бывала. Напрыклад, медыцынскае абслугоўванне, паводле яе слоў, у беларускім рэгіёне прыкладна такое ж.
— Хацелася б асобна адзначыць, што для грамадзян Расіі любое лячэнне ў Беларусі абсалютна бясплатнае, калі ў вас ёсць від на жыхарства.
Калі ўзяць нашу паліклініку, дык, напрыклад, у Якуцку заўсёды ёсць электронная чарга. Тут электронныя чэргі працуюць не заўсёды. Запісацца да бясплатнага лекара даволі праблематычна, асабліва калі гэта вузкі спецыяліст.
Стаўленне медыкаў да людзей адзначыла толькі як станоўчае. Асобна хацелася б сказаць пра платную медыцыну — яна таннейшая, чым у Расіі.
Напрыклад, кансультацыя ў спецыяліста — эндакрынолага, акуліста, гінеколага — каштуе каля 45 рублёў. Мне здаецца, у Расіі цяпер такіх цэн няма. У Якуцку дакладна няма. І ў Новасібірску, дзе я жыла, таксама дакладна няма.
Бальніцы асабліва не адрозніваюцца, яны прыкладна аднаго ўзроўню. У Мінску, магчыма, крыху лепш. Я рабіла аперацыю ў Гомельскай абласной бальніцы. У Расіі ляжала толькі ў бальніцы ў Томску.
У Гомельскай бальніцы быў варыянт размяшчэння ў платнай палаце, дзе я і ляжала. І гэта, вядома, дадае камфорту да знаходжання, бо ў агульных палатах было даволі шмат людзей. Думаю, калі б я ляжала ў агульнай палаце, у мяне было б зусім іншае ўражанне.
Яшчэ што ўразіла — у мяне была планавая аперацыя. У нас у Якуцку: сёння прыходзіш, заўтра ў цябе аперацыя, праз тры дні — на выпіску, бо месцаў няма. Тут было не так. Я легла ў бальніцу, прайшло два дні, у якія ў цэлым нічога не адбывалася, у мяне ўзялі нейкія аналізы, і лекар запланаваў аперацыю праз пару дзён.
Пасля яе я яшчэ цэлую тыдзень ляжала ў бальніцы, аднаўлялася. Пад канец ужо проста хацела пайсці адтуль, бо ну колькі можна. Магчыма, у іх існуе нейкі пратакол, што трэба абавязкова паляжаць у бальніцы 10 або 14 дзён, не ведаю.
Сярод плюсоў расіянка адзначыла лічбавую свабоду, тое, што не трэба вучыць мову, клімат у параўнанні з Якуцкам, а таксама прадукты.
— Тут усё вельмі смачнае. Вядома, ёсць і расійскія вытворцы, але вельмі шмат мясцовых вытворцаў, і ў іх прадукцыя проста найвышэйшай якасці.
На паліцах вы не пабачыце ніякіх «сырных прадуктаў». Мне здаецца, тут такое не паважаюць. Тут толькі розныя віды вельмі смачных сыроў, вельмі смачных каўбас, згушчоначка.
Мне падабаюцца беларускія цукеркі. Тут даволі шмат папулярных фабрык, напрыклад, «Камунарка», «Спартак», «Чырвоны харчавік».
І што не можа не радаваць — усё вельмі якаснае. Вы можаце прыйсці ў краму, узяць любы сыр, любы ёгурт з заплюшчанымі вачыма — і, хутчэй за ўсё, усё будзе смачна.
«Калі хтосьці качае правы, значыць, гэта расіяне»
Саміх беларусаў расіянка апісвае як «вельмі добрасумленных, працавітых, сумленных».
— Яшчэ адзін стэрэатып або ўстойлівае ўяўленне — што тут вельмі чыста. Гэта сапраўды так. Тут вельмі чыста не таму, што не смецяць, а таму, што добра прыбіраюць. І гэта адразу бачна.
У Беларусі вельмі шмат розных суботнікаў. Некаторыя суботнікі абавязковыя. Бюджэтныя арганізацыі выдзяляюць дзень або нейкую колькасць часу на тое, каб іх работнікі проста выходзілі ў грамадскія месцы і наводзілі парадак.
Тут гэта агульнапрынята, і, мне здаецца, менавіта ў гэтым заклад таго, што на вуліцах тут вельмі чыста.
Яшчэ хацелася б адзначыць, што ў цэлым людзі прытрымліваюцца правілаў, і гэта адчуваецца на розных узроўнях. Напрыклад, калі праводзіцца нейкае масавае культурнае мерапрыемства: дапусцім, а 6-й пачынаецца канцэрт, цягнецца да 11-й, потым феерверк, а з 11-й да 12-й — дыскатэка.
У цэнтры горада ўсе весяляцца, збіраецца звычайна вельмі шмат людзей, але а 12:15 будзе такая цішыня, нібыта нічога і не было. То бок усе ведаюць, што а 12 усё заканчваецца, выключаецца апаратура — і людзі разыходзяцца.
І я ні разу не бачыла ніякіх скандалаў, нейкіх вялікіх разборак на грамадскіх мерапрыемствах. Людзі спакойна разыходзяцца па дамах. Шчыра кажучы, я такога нідзе не бачыла.
То-бок тут людзі любяць прытрымлівацца правілаў, і гэта, лічу, адна з адметных нацыянальных рысаў беларусаў.
Я заўважыла, ды і іншыя расіяне адзначаюць, спакой, калі прыязджаеш у Беларусь. Калі сама ўпершыню прыехала, гэта нават трошкі трывожыла спачатку, бо не магла зразумець, у чым справа: чаму ніхто не спяшаецца, чаму размовы такія пабытовыя.
Але потым і ты нібыта патроху пераймаеш гэты рытм, думаеш: навошта спяшацца, калі ўсё нармальна, усё ў парадку? Навошта задумвацца пра нешта глабальнае, пра нешта трывожнае, на што ты, уласна кажучы, не можаш паўплываць? Вось такі вайб я заўважыла.
Ні разу не бачыла нават лаянкі на павышаных танах на вуліцы. Хутчэй за ўсё, гэта звязана з агульнай мірналюбівасцю беларусаў, пра якую многія кажуць.
Тут вы не пачуеце, каб хтосьці гучна «качаў правы». Калі хтосьці «качае правы», значыць, гэта расіяне.
Калі знаходзішся ў гэтай атмасферы, сам пачынаеш лавіць сябе на думцы, што ў цэлым няма ніякага сэнсу высвятляць адносіны, не трэба, як кажуць, накаляць градус.