«Такі кадр з Лукашэнкам уявіць немагчыма»
- 17.07.2026, 8:56
Дыктатару абыякавы лёс беларусаў.
Найбольш яркі кадр пасля камандзіроўкі з краін Азіі мог бы выглядаць зусім інакш, піша «Салідарнасць».
2 ліпеня. Лукашэнка здзяйсняе візіт у М'янму, дзе вядзе перамовы з мясцовым «прэзідэнтам», а фактычна — кіраўніком вайсковай хунты Мін Аўн Хлайнам. Сапраўдны змест іх зносін — загадка.
8 ліпеня. Расіянка Анна Л. паведамляе расійскім СМІ, што некалькімі днямі раней з цэнтра анлайн-махлярства ў М'янме была вызвалена дзяўчына з Беларусі. Цяпер яна знаходзіцца ў міграцыйным цэнтры ў М'явадзі (на мяжы М'янмы і Тайланда) разам з групай вызваленых грамадзян Кітая і «звязваецца з пасольствам Беларусі ў В'етнаме».
А цяпер уявіце.
У прамым эфіры паказваюць прызямленне самалёта Лукашэнкі ў мінскім аэрапорце. Да лайнера падганяюць трап. З дзвярэй, кульгаючы, выходзіць кіраўнік. А следам за ім — не, не сын Коля. І не шпіц Умка. І не людзі з найбліжэйшага акружэння кіраўніка, якія не займаюць дзяржаўных пасад, але пры гэтым валодаюць рэальнай уладай.
За спінай Лукашэнкі з'яўляюцца... некалькі грамадзян Беларусі, вызваленых з палону ў М'янме.
Сціхаюць нават самыя жорсткія крытыкі рэжыму. Бо чалавечае жыццё бясцэннае.
У сацсетках набірае папулярнасць пост: «Дзед, вядома, дапёк, мутыць сумнеўныя схемы ўжо і ў М'янме, але хаця б не забываецца пра грамадзян сваёй краіны».
У каментарах адзначаюць: нарэшце Лукашэнка ўзяўся за справу, дзякуючы сваім сувязям з хунтай дамогся вызвалення беларусаў, што трапілі ў рукі махляроў. А такіх, пішуць СМІ, там нямала. Дастаткова ўзгадаць леташнюю гісторыю з знікненнем у М'янме 26-гадовай мінчанкі Веры Краўцовай.
Так пасля няшчаднай крытыкі зместу яго камандзіровак кіраўнік уцірае ўсім нос, паказваючы, што не дарма лятаў у Азію…
Уявілі? Вось і я не магу.
Зусім не атрымліваецца ўявіць Лукашэнку чалавекам, шчыра занепакоеным лёсамі грамадзян Беларусі, якія не ўяўляюць для яго асабістай цікавасці.
Пры тым, што падобныя паводзіны — норма для ўладаў многіх краін. Палітыкі ва ўсім свеце ганарацца сваім удзелам у вызваленні суайчыннікаў. Гэтыя рэальныя і ўсім зразумелыя дасягненні застаюцца з імі да канца жыцця.
Часам узровень увагі да лёсаў сваіх грамадзян уражвае.
Улады Швейцарыі дамагліся вызвалення Наталлі Хэршэ, што апынулася ў беларускай турме па палітычных матывах, хоць яна пражыла ў гэтай краіне менш за палову свайго жыцця.
ЗША дасталі з-за кратаў Віталя Шклярова, Юрыя Зянковіча і іншых сваіх грамадзян, якія не былі карэннымі амерыканцамі.
А вось Лукашэнку, мяркуючы па тым, што бачым, на сваіх усё роўна.