«Мы ведаем, куды знікаюць беларусы»
- 17.07.2026, 9:27
Узбекі сітуацыю не выратуюць.
Чаму Лукашэнка любымі спосабамі спрабуе завезці рабочых з-за мяжы, калі ў Беларусі, паводле яго слоў, сотні тысяч «дармаедаў», якія не хочуць працаваць? Куды насамрэч зніклі беларускія кадры?
Пра гэта сайт Charter97.org пагаварыў з экс-палітвязнем, каардынатарам грамадзянскай кампаніі «Еўрапейская Беларусь» Андрэем Войнічам:
— Мы ўсе ведаем, куды насамрэч зніклі беларускія кадры. Прычым пытанне тут не толькі ў кадрах як у звычайнай рабочай сіле. З’ехалі спецыялісты рознага ўзроўню. Вельмі шмат спецыялістаў высокага ўзроўню пакінулі краіну. І гэта якраз тыя кадры, якіх дыктатар ніколі ў жыцці не зможа замяніць ні спецыялістамі з Узбекістану, ні якімі-небудзь іншымі спецыялістамі. Па адной простай прычыне: яны не паедуць у Беларусь.
Калі казаць пра Узбекістан, то я дакладна ведаю, што цяпер там даволі неблагая эканамічная сітуацыя. Спецыялісты сапраўды добра зарабляюць. Яны не будуць мяняць шыла на мыла. Ім гэта не трэба. Ім прасцей прыехаць у Беларусь адпачыць. Хаця, зноў жа, наколькі ведаю, узбекі выбіраюць іншыя напрамкі. Беларусь — не самая прыдатная для адпачынку краіна. Сюды едуць у асноўным расіяне і адзінкавыя турысты з Еўропы.
Цяпер беларускія кадры падымаюць эканомікі іншых краін: Літвы, Вялікабрытаніі, Польшчы, Германіі. Вінаватымі ў гэтым — толькі Лукашэнка і той некампетэнтны прыдворны статак, які ён сабраў вакол сябе.
Толькі яны ў гэтым вінаваты. Па-першае, з-за рэпрэсій рэжыму супраць беларусаў. Прычым рэпрэсіі ў большай ступені закранулі мыслячую частку насельніцтва.
Па-другое, з-за ўмоваў працы ў Беларусі. Давайце казаць шчыра: яны не проста агідныя, яны непрымальныя. Ніводная цывілізаваная краіна ў свеце не можа дазволіць сабе такі здзек са спецыялістаў любога ўзроўню, ад рабочых да прафесараў.
Мы ўсе выдатна ведаем, што адбываецца ў Беларусі. Нават не ведаю, якое падабраць слова — такога тэрміна няма. Гэта выцісканне спецыялістаў з краіны, прычым нават не з-за палітычных поглядаў, а проста таму, што людзі ў прынцыпе маюць сваё меркаванне.
Чалавек па сваёй прыродзе вольны. Калі яго спрабуюць закабаліць, а гэта адбываецца практычна на любым прадпрыемстве і ўвогуле ў дзяржаве, ён адчувае дзікі дыскамфорт. Ён кардынальна змяняе сваё стаўленне да сістэмы, збірае чамаданы і з’яжджае.
Асабліва гэта датычыцца сельскай гаспадаркі, якая насамрэч знаходзіцца ў вялікім заняпадзе. У сельскай гаспадарцы добра зарабляюць адзінкі. Гэта паказушныя, вітрынныя спецыялісты: камбайнеры і гэтак далей. Іх здымаюць з года ў год, узнагароджваюць «Жыгулямі», медалькамі і граматамі, нясуць ім супчык у полі. Але гэта адзінкавыя калгасы. У большасці сваёй дзяржаўныя сельскагаспадарчыя прадпрыемствы знаходзяцца ў глыбокай дупе, прабачце за выраз. Адпаведна, людзі там атрымліваюць такую ж зарплату — дзірку ад бубліка, як кажуць.
Можна ўзяць у якасці прыкладу і прыватныя прадпрыемствы. Ёсць адзінкавыя прыватныя прадпрыемствы, якія сапраўды дасягаюць нейкіх высокіх вынікаў. Гэта або падкантрольныя Лукашэнку прадпрыемствы, або тыя, якія цалуюць Лукашэнку ў задніцу, таму рэжым іх падтрымлівае. Зноў жа, выключна дзеля прыгожай вітрыны. Але гэта адзінкі.
У астатніх, калі яны пачынаюць дасягаць пэўнага поспеху, бізнес «адціскаюць». Супраць іх ужываюць рэпрэсіі, прычым неабавязкова палітычныя. Беларусь — гэта краіна, што дасягнула вялікіх вышыняў у рэпрэсіях абсалютна ва ўсіх ідэалагічных і неідэалагічных напрамках. Чалавек, адпаведна, таксама плюе на ўсё: навошта мне працаваць, калі ў мяне ўсё адбіраюць? Прадпрыемствы пачынаюць паступова задыхацца, чэзнуць і знікаць. Такія прыклады ёсць. Ёсць публічныя прыклады, ёсць непублічныя. Насамрэч іх нават не дзясяткі, а, магчыма, і тысячы.