«Пуцін — найбольшы няўдачнік у гісторыі Расіі»
- 18.07.2026, 12:31
Як суседзі пачалі прыніжаць дыктатара РФ.
Ўдары Сіл абароны Украіны па расійскіх нафтаперапрацоўчых заводах усё мацней адбіваюцца на паліўным рынку краіны-агрэсара. Масква ўжо вымушаная прасіць дапамогі ў Індыі і Беларусі, аднак магчымых паставак не хопіць, каб пераадолець дэфіцыт бензіну.
Палітолаг Арцём Бронжукоў у эфіры «24 Канала» распавёў, як суседнія краіны рэагуюць на просьбу Крамля і чаму гэта стала асабістым прыніжэннем для Уладзіміра Пуціна. Ён таксама патлумачыў, як поўнамаштабная вайна разбурала вобраз расійскага дыктатара як уплывовага геапалітычнага гульца.
Ўдары Сіл абароны Украіны спынілі каля 40% расійскай нафтаперапрацоўкі, а хутка аднавіць пашкоджаныя магутнасці Масква наўрад ці зможа. Крэмль ужо шукае бензін у Індыі і Беларусі, аднак даступных аб'ёмаў недастаткова нават для кароткатэрміновага пераадолення дэфіцыту.
Тое, што Беларусь можа паставіць за месяц, Расія расходуе прыблізна за адзін дзень. Казахстан таксама не спяшаецца ратаваць расійскі паліўны рынак. Прапановы ў 50 тысяч тон хапіла б краіне-агрэсару толькі прыблізна на 12 гадзін, а саму магчымасць дапамогі там прадставілі ў прыніжальнай для Крамля форме.
«Казахстан адкрыта здзекуецца з Пуціна: калі вы папросіце і скажаце, што вам патрэбна гуманітарная дапамога, тады, магчыма, дамо. А пакуль яшчэ паглядзім», – распавёў Бронжукоў.
Яшчэ да поўнамаштабнага ўварвання расійскі дыктатар спрабаваў прадстаўляць сябе геапалітычным стратэгам, які кантралюе суседзяў і ўплывае на іх рашэнні. Цяпер ён вымушаны прасіць у іх паліва, у той час як нават фармальныя партнёры Расіі адкрыта дэманструюць, што не баяцца адмаўляць Маскве або выстаўляць ёй умовы.
«Пуцін – найбольшы няўдачнік у гісторыі Расіі. Трэба было ўмудрыцца настолькі бездарна ўсё страціць», – падкрэсліў палітолаг.
Паліўны крызіс стаў яшчэ адным ударам па іміджы Крамля як цэнтра сілы, бо краіна, якую гадамі называлі «бензакалонкай», цяпер сама не можа забяспечыць сябе бензінам.
Да поўнамаштабнага ўварвання Крэмль меў значны ўплыў на краіны, якія гадамі лічыліся блізкімі да Расіі. Цяпер сітуацыя змянілася настолькі, што прэзідэнт Сербіі прыязджае ў Кіеў на Дзень украінскай дзяржаўнасці, а Казахстан дазваляе сабе адкрыта насміхацца з просьбаў Масквы аб дапамозе. Вайна не ўмацавала пазіцыі Пуціна, а паказала, наколькі абмежаванымі сталі яго магчымасці аказваць ціск на суседзяў і кіраваць іх рашэннямі.
Нягледзячы на паступовае аслабленне Расіі, у Пуціна дагэтуль дастаткова ракет і іншай зброі, каб працягваць тэрарызаваць Украіну. Аднак поўнамаштабная вайна ўжо паказала сапраўдны стан яго рэжыму, які не здольны дасягнуць пастаўленых мэтаў, страчвае рэсурсы і сутыкаецца з усё большай колькасцю праблем.
«Украінская армія і гераічны ўкраінскі народ за гэтыя гады сапраўды зрабілі з Пуціна поўнага няўдачніка. Але ў гэтага няўдачніка, на жаль, яшчэ дастаткова зброі і ракет, каб працягваць тэрарызаваць нас», – падкрэсліў Бронжукоў.
Кожны новы дзень актыўных баявых дзеянняў толькі павялічвае цану вайны для Крамля. Расійская эканоміка знясіляецца, праблемы ўнутры краіны накапліваюцца, а завяршыць вайну на выгадных для сябе ўмовах дыктатар ужо не можа.
«Праблемы пуцінскага рэжыму агаліліся настолькі, што ўжо відавочна: ён не вытрымае. Кожны дзень зацягвання актыўнай фазы баявых дзеянняў будзе каштаваць Пуціну яшчэ большых праблем», – патлумачыў палітолаг.
Стомленасць ад рэжыму расце не толькі ва Украіне і Еўропе, але і ўнутры самой Расіі. Далейшае зацягванне вайны можа яшчэ мацней расхістаць сістэму, якая трымаецца на рэпрэсіях, прапагандзе і страху перад стратай улады.