Як упадзе Пуцін

• Андрэй Піянткоўскі
• 2.07.2026, 8:05

Хроніка бягучага перавароту.

28 чэрвеня палкоўнік Хадарэнок на вышэйшай крэмлёўскай прапагандысцкай пляцоўцы «Вялікая гульня» прафесійна, ясна і адкрыта выклаў сваё бачанне перспектыў расійска-ўкраінскай вайны.

Дронавая рэвалюцыя зрушыла цэнтр цяжару ваеннага супрацьстаяння ў паветраную сферу, як у прыфрантавой паласе, так і над тэрыторыяй усёй краіны. Украіна больш ініцыятыўна скарысталася гэтай тэндэнцыяй і, акрамя таго, сёння яна абапіраецца на ўсю эканамічную моц Еўропы як на свой ВПК, які на сумесных прадпрыемствах вырабляе не толькі БПЛА, але і крылатыя ракеты і балістыку. Адказаць на гэтую пагрозу апераджальным разгортваннем дарагіх сістэм СПА, што прыкрываюць усю краіну, эканамічна немагчыма.

Як парадаксальна абярнулася праз 135 гадоў адна з самых цытаваных рускімі імперцамі антызаходніх сентэнцый Аляксандра III: «Агромністасці нашай яны баяцца». Агромністасць з рэсурсу ператварылася ў сучаснай вайне ва ўразлівасць.

Але вернемся да Хадарэнка. Вядома, ён перакананы імперыц і ніколі не сябра Украіны. Мы маглі б прывесці безліч яго людзежэрскіх цытат. Але ён генштабіст-прафесіянал. Нагадаем яго прарочы артыкул ад 3 лютага 2022 года «Крыважэрныя палітолагі», у якім ён дэталёва разабраў надыходзячы правал пуцінскага плана маланкавай вайны. Вядома, ён пагарджае Пуціным. А як яшчэ можа ваенны прафесіянал ставіцца сёння пасля жудасных военных страт да жаласнага какуючага стварэння з келіхам шампанскага ў дрыжачых руках, якое бязладна паўтарае: «Мы дубасім іх на фронце, дубасім іх кожны божы дзень».

Выступ Хадарэнка прагучаў як далучэнне генштаба да ініцыятывы «глыбінных чэкістаў» аб адхіленні Пуціна. Не выключаю, што бакі ўжо правялі перамовы аб удакладненні тэксту «пасляпуцінскай легенды». Першапачаткова чэкісты ўключалі ў намечаны спіс вінаватых у ваенным правале «бяздарных генералаў-злодзеяў»... Але сучасныя спадкаемцы вечных супернікаў «ГРУ» і «КГБ» сутыкнуцца ў пасляпуцінскай Расіі з куды больш сур'ёзнай агульнай пагрозай — мільёнам узброеных «украінцаў» з крымінальнай псіхалогіяй, што вярнуліся з мясных штурмаў і зінданаў.

Гэта прыгажынская народная стыхія здольная змесці і тых, і іншых, не кажучы ўжо пра «жыруючых на Рублёўцы алігархаў».

Але вернемся да «Вялікай гульні» ад 28 чэрвеня. Астатні пасля спіча Хадарэнка час Сіміс вернападданіцкі вяшчаў пра найцяжэйшы, пакутлівы выбар, які чакае нашага Вярхоўнага Галоўнакамандуючага — аддаць загад аб удары па размешчаных у краінах НАТА 27 заводах, што працуюць на Украіну. Хітрамудры Сіміс, які ўжо здрадзіў столькім радзімам, што сам у іх заблытаўся, выдатна ведае, што Пуцін ніколі не аддасць такога загаду. Бо ён паталагічны баяздун, цвёрда вырашыўшы дажыць, змяняючы свае органы, да 150 гадоў. Кожнае з'яўленне Пуціна (ці яго двайнікоў) на экране на фоне разбуральных украінскіх атак будзе ўзмацняць яго грамадскае адрыньванне. Таму бюлетэнь пра яго сур'ёзнае захворванне будзе ўспрыняты чакана і нават руцінна.

Імя пераемніка не прынцыповае. У пасляпуцінскай Расіі, ва ўсякім разе на першым этапе яе існавання, не будзе Пераемніка. Фармальна, вядома, нейкі чыноўнік будзе называцца в.а. Прэзідэнта. Кіраваць у найцяжэйшых умовах будзе спрабаваць хунта некалькіх груп сілавікоў, аб'яднаных агульнай няпростай задачай — захаваць сваю ўладу (і, адпаведна, сваю велізарную ўласнасць) у краіне, што пацярпела паразу, абвінаваціўшы ў паражэнні выключна былога прэзідэнта.

Зняўшы Пуціна за тое, што ён баязліва адмаўляўся нанесці ўдар па краінах НАТА, яны з жахам выяўзяць, што былы прэзідэнт ужо нанёс такі ўрон нашай бяспецы, што падобны ўдар толькі пагоршыць наша становішча.

У тэкст першага звароту в.а. Прэзідэнта да «нацыі» ўносяцца нязначныя карэктывы: выдаляюцца інвектывы, якія выкрываюць «генералаў, што абакраліся», у сувязі з інкарпарацыяй названых генералаў (уключаючы генерала Герасімава) у склад кіроўнай хунты.

Застаецца нязменным выніковы тэзіс:

В.а. Прэзідэнта прымае няпростае рашэнне і аддае войскам загад спыніць агонь з заўтрашняга дня ў 00 гадзін 00 хвілін па ўсёй лініі судакранання бакоў.

Гэта будзе гістарычнай прамежкавай перамогай УКРАІНЫ. Увесь далейшы ход падзей цяпер у значнай ступені будзе вызначацца рашэннямі дзяржавы-пераможцы. І тут мы замаўкаем. Як грамадзяне дзяржавы-агрэсара мы не лічым сябе ў праве даваць якія-небудзь рэкамендацыі ахвярам гэтай варварскай агрэсіі.

Слава Украіне!

Андрэй Піянткоўскі, kasparovru.com