53 хвіліны паміж футболам і вайной

• Аляксандр Раднянскі
• 20.07.2026, 12:48

У адной кропцы планеты праходзіць глабальнае свята футболу, у другой — «найстрашнейшая ноч з пачатку вайны».

Вельмі складана часам сумясціць карціны сучаснага свету, зафіксаваныя ў адзін момант у розных частках свету. Учарашні вечар — таму прыклад.

Вось зборная Іспаніі эмацыйна святкуе сваё сумленна заваяванае чэмпіёнства.

А ў тыя ж хвіліны ў Кіеве разбіраюць завалы пасля чарговага ўдару. Дастаюць з развалінаў целы. Неба над горадам зацягнута дымам ад пажараў…

Вось чэмпіянат свету па футболе збірае дзесяць зборных з Афрыкі, восем з Азіі, дванаццаць — з абедзвюх Амерык, шаснаццаць — з Еўропы, Аўстралію і Новую Зеландыю.

І вось за 53 хвіліны 44 балістычныя ракеты б’юць па Кіеву.

53 хвіліны — гэта прыкладна адзін тайм футбольнага матчу. Асноўны час плюс некалькі хвілін дададзенага часу.

Вось прэзідэнт Трамп уручае іспанцам кубак і адмаўляецца сыходзіць з агульнай фатаграфіі. І адразу ўспамінаеш Пуціна ў 2018‑м, які стаіць пад праліўным дажджом пад парасонам, які прыкрываў толькі яго, але не харватку Грабар-Кітаровіч, Макрона і Інфанціна. Ці яшчэ аднаго «дэмакратычнага лідэра» — катарскага эміра Тамім ібн Хамад Аль Тані у 2022‑м, які надзявае на Месі традыцыйны катарскі плашч — бішт.

У адной кропцы планеты праходзіць глабальнае свята футболу, у другой — «найстрашнейшая ноч з пачатку вайны» (колькі разоў я ўжо пісаў гэтыя словы і колькі разоў, баюся, мне давядзецца зноў пісаць іх…)

Я цяпер ніякім чынам не спрабую змяншаць радасць тых, хто ўчора святкаваў перамогу Іспаніі.

Ці тых, хто так жа, як і я, з захапленнем сачыў за неверагодным матчам за трэцяе месца ў суботу.

Футбол глядзелі і жыхары ўкраінскіх гарадоў, але ў перапынках паміж паходамі ў бамбасховішчы.

Я проста спрабую сумясціць усе гэтыя падзеі, што адбываюцца адначасова, у адной галаве. Не заўсёды атрымліваецца.

Аляксандр Раднянскі, Telegram